บทที่ 9 – ไม่ฉันโยนทิ้ง เธอก็ต้องกิน

บทที่ 9 – ไม่ฉันโยนทิ้ง เธอก็ต้องกิน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่เทียนเกอตั้งใจแวะไปร้านอาหารเช้าที่ถนนฝั่งตะวันออก เพื่อซื้อน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ไปให้ซูถง

"ยัยเด็กโง่คนนี้มัวแต่อดข้าวเช้าเพื่อประหยัดเงิน"

"ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ร่างกายจะไปได้รับสารอาหารครบถ้วนได้ยังไง?"

"แล้วแบบนี้ฉันจะเดินหน้าจีบเธอได้ยังไงล่ะ?"

เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่า นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะซื้ออาหารเช้ามาส่งให้ซูถงทุกวัน

เมื่อก่อน ตอนที่เขาซื้อน้ำเต้าหู้มาให้ถังอิงเสวี่ย เธอมักจะไม่แม้แต่จะแตะต้องมันด้วยซ้ำ

และจุดจบของมันก็คือการถูกโยนทิ้งลงถังขยะไปอย่างเปล่าประโยชน์

"บัดซบเอ๊ย เมื่อก่อนฉันมันเป็นไอ้หน้าโง่ตัวจริงเลยนี่หว่า!"

เมื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต ฉู่เทียนเกอก็รู้สึกว่าตัวเองสมควรโดนด่าจริงๆ

ทว่าระหว่างทางกลับหลังจากซื้ออาหารเช้า ยางรถจักรยานของเขากลับมาแตกเสียได้

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงทำได้เพียงเข็นรถและสับขาวิ่งสุดชีวิตไปโรงเรียน

การมาสายในวันนี้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยสักนิด

ฉู่เทียนเกอจอดจักรยานเสร็จก็รีบวิ่งตรงดิ่งไปยังห้องเรียน

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องเรียนนั้น...

"หนิงหนิง ระหว่างทางกลับบ้านเมื่อคืนนี้ พอฉันนึกถึงคำพูดของฉู่เทียนเกอ ขาก็สั่นจนก้าวไม่ออกเลย"

"ถ้าเกิดมีพวกโรคจิตดักซุ่มอยู่จริงๆ จะทำยังไงล่ะ..."

ถังอิงเสวี่ยเอ่ยขึ้น

ดวงตาของเธอยังคงแดงช้ำและบวมเป่งอยู่นิดๆ

เมื่อคืนนี้ นอกจากเธอจะร้องไห้เพราะความโมโหที่ฉู่เทียนเกอก่อไว้แล้ว เธอยังต้องมาหวาดผวาแทบขาดใจระหว่างทางกลับบ้านอีก

สุดท้ายเมื่อไร้ทางออก เธอจึงต้องโทรเรียกให้พ่อมารับที่หน้าหมู่บ้านแทน

"ฉู่เทียนเกอก็แค่ทำไปเพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากเธอเท่านั้นแหละ"

"แต่กลายเป็นว่าดันทำให้เธอตกใจจนร้องไห้ซะงั้น"

"ดูสิ ป่านนี้เขายังไม่โผล่มาที่ห้องเลย!"

"เมื่อคืนเขาต้องรู้สึกผิดจนนอนไม่หลับทั้งคืนแน่ๆ"

"ฉันพนันได้เลยว่าที่เขามาสาย ก็เพราะมัวแต่ไปตระเวนซื้ออาหารเช้าให้เธออยู่น่ะสิ..."

เจียงหนิงกล่าววิเคราะห์เป็นฉากๆ

สีหน้ารังเกียจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

การกระทำของฉู่เทียนเกอมันช่างดูเด็กน้อยสิ้นดี

"เมื่อคืนเขาตั้งใจแกล้งฉันจนร้องไห้ขนาดนั้น วันนี้เขาจะยังอยากซื้ออาหารเช้ามาให้ฉันอีกเหรอ?"

ถังอิงเสวี่ยแย้ง

"อิงเสวี่ย ไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า!"

"ตอนนี้ฉู่เทียนเกอต้องกำลังรู้สึกผิดเอามากๆ แน่"

"อาหารเช้าที่เขาซื้อมาง้อเธอวันนี้ต้องจัดเต็มสุดๆ แน่นอน"

"เผลอๆ อาจจะมีจดหมายขอโทษซ่อนไว้ข้างในด้วยซ้ำ!"

เจียงหนิงพูดอย่างมั่นใจ

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกน 'ขออนุญาตครับ' ดังมาจากหน้าประตูห้องเรียน

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากฉู่เทียนเกอที่มาสายนั่นเอง

ในมือของเขาหิ้วปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้มาด้วย

เจียงหนิงหันไปมองเขาแล้วฉีกยิ้มทันที

"อิงเสวี่ย เห็นไหมล่ะว่าที่ฉันพูดไปมันถูกเป๊ะ!"

"หมอนั่นยอมมาโรงเรียนสายก็เพื่อไปซื้ออาหารเช้าให้เธอเลยนะ"

"เห็นได้ชัดเลยว่าในใจเขายังมีเธออยู่เต็มอก!"

เจียงหนิงกล่าว

เมื่อถังอิงเสวี่ยเห็นอาหารเช้าในมือของฉู่เทียนเกอ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอ

เธอเชื่อมาตลอดว่า ไม่ว่าฉู่เทียนเกอจะแกล้งทำเป็นโมโหใส่เธอแค่ไหน

สุดท้ายเขาก็ต้องซื้อน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋มาง้อเธออยู่ดี

และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่อยากเสียผู้ชายที่คอยตามเอาใจอย่างเขาไป

ถังอิงเสวี่ยยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ปรกหน้าผากอย่างมีจริตก้าน

ในเวลานี้ ฉู่เทียนเกอก็เดินเข้ามาใกล้พอดี

"ฉู่เทียนเกอ วันหลังฉันหวังว่านายจะไม่มาโรงเรียนสายเพราะมัวแต่ไปซื้ออาหารเช้าให้ฉันอีกนะ"

"ความจริงนายก็แค่ตื่นให้เช้าขึ้นกว่าเดิม แล้วค่อยแวะซื้อมาให้ฉันก็ได้นี่"

"ว่าแต่ น้ำเต้าหู้ยังไม่เย็นชืดไปแล้วใช่ไหม?"

"ถ้ามันเย็นแล้ว ฉันไม่ดื่มหรอกนะ!"

ถังอิงเสวี่ยพูดขึ้น

ฉู่เทียนเกอมองหน้าเธอด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

ในวินาทีแรก เขาถึงกับตามอารมณ์ไม่ทัน

หลังจากเงียบไปสองวินาที ในที่สุดเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"สมองเธอมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย?"

"เช้าตรู่ขนาดนี้เก็บเอาอะไรมาละเมอเป็นตุเป็นตะ?"

"ใครบอกเธอว่าอาหารเช้าถุงนี้ฉันซื้อมาให้เธอ?"

"น้ำเต้าหู้มันจะร้อนหรือเย็นก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอสักนิด"

"ถ้าอยากกินนัก ก็ไปหาซื้อเอาเองสิ..."

ถังอิงเสวี่ยจ้องมองฉู่เทียนเกอราวกับไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อน

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ฉู่เทียนเกอ นาย... นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา?"

"ปกตินายก็ซื้ออาหารเช้ามาให้ฉันทุกวันไม่ใช่หรือไง?"

"แถมสองอย่างนี้ก็เป็นของโปรดฉันด้วย"

"ถ้านายไม่ได้ซื้อมาให้ฉัน แล้วนายซื้อมาให้ใครล่ะ?"

ถังอิงเสวี่ยตอกกลับ

"ฉันจะซื้อให้ใครแล้วมันกงการอะไรของเธอด้วย?"

"สรุปสั้นๆ ก็คือ ตราบใดที่ฉันไม่ได้ซื้อมาให้เธอ แค่นั้นก็จบแล้ว!"

ฉู่เทียนเกอตอกกลับอย่างไม่ไยดี

"นาย... ทำไมนายถึงพูดจาแบบนี้?"

"ก็ได้ ถ้างั้นต่อไปต่อให้นายซื้ออาหารเช้ามาประเคนให้ฉัน คุกเข่าอ้อนวอนให้ฉันกิน ฉันก็ไม่มีวันกินเด็ดขาด!"

"เพ้อเจ้ออยู่หรือไง?"

"มีแต่ไอ้โง่เท่านั้นแหละที่จะซื้ออาหารเช้ามาให้เธอ"

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีวันซื้ออะไรให้เธออีกเด็ดขาด"

"ฉู่เทียนเกอ นายไปตายซะไป!"

ใบหน้าของถังอิงเสวี่ยแดงก่ำด้วยความโกรธจัด

หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

ทว่าฉู่เทียนเกอกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอแม้แต่น้อย

จากนั้น เขาก็เดินตรงกลับไปที่โต๊ะของตัวเองทันที

เจียงหนิงยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้างุนงงสับสน

ตั้งแต่ช่วงเที่ยงเมื่อวานนี้เป็นต้นมา ฉู่เทียนเกอก็ดูเหมือนจะกลายเป็นคนละคนไปเลย

ถังอิงเสวี่ยสะบัดหน้าหนี

"หนิงหนิง ไอ้บ้าฉู่เทียนเกอมันทำฉันโมโหจนเลือดขึ้นหน้าแล้วเนี่ย"

"คราวนี้ ฉันจะไม่มีวันยอมให้เขามาคุยด้วยเป็นอาทิตย์เลยคอยดู"

"อิงเสวี่ย ต้องสองอาทิตย์ไปเลยสิ!"

เจียงหนิงรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องดัดนิสัยฉู่เทียนเกอเสียบ้าง

ฉู่เทียนเกอไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิดว่ายัยสองคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที

เมื่อเห็นซูถงกำลังตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือ ใบหน้าของฉู่เทียนเกอก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

"อรุณสวัสดิ์ ซูถง!"

"ทำไมถึงขยันแต่เช้าจังเลยล่ะ?"

ฉู่เทียนเกอเอ่ยทักทาย

"ฉะ... ฉู่เทียนเกอ อรุณสวัสดิ์..."

ซูถงรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

เมื่อก่อน ช่วงก่อนเข้าคาบโฮมรูม ฉู่เทียนเกอมักจะรีบเอาอาหารเช้าไปประเคนให้ถังอิงเสวี่ยเสมอ

จากนั้นเขาก็จะฟุบหลับคาโต๊ะโดยไม่สนใจไยดีเธอเลย

แต่เช้านี้ พอมาถึงเขากลับเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายเธอก่อนเสียอย่างนั้น

ก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว ฉู่เทียนเกอก็ยื่นน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋มาให้เธอ

"นี่อาหารเช้า ฉันตั้งใจซื้อมาให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ"

"รีบกินซะสิ เดี๋ยวมันจะเย็นหมด!"

ฉู่เทียนเกอกล่าว

"นะ... นายซื้อมาให้ฉันจริงๆ เหรอ?"

ซูถงถามพลางจ้องมองด้วยความคลางแคลงใจ

อาหารเช้าที่ฉู่เทียนเกอเคยซื้อมาล้วนตกเป็นของถังอิงเสวี่ยทั้งนั้น

แล้วทำไมคราวนี้เขาถึงเอามันมาให้เธอได้ล่ะ?

"ฉู่เทียนเกอ นี่มันอาหารเช้าที่นายซื้อมาให้หัวหน้าห้องไม่ใช่เหรอ?"

"แล้วทำไมเอามาให้ฉันล่ะ?"

"ฉันตั้งใจตื่นแต่เช้าไปซื้อของพวกนี้มาให้เธอต่างหาก"

"ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับยัยนั่นเลยสักนิด"

"แต่เมื่อก่อนนายก็ซื้อมาให้หัวหน้าห้องทุกเช้าเลยนี่นา?"

"นั่นมันเรื่องอดีตไปแล้ว จะรื้อฟื้นขึ้นมาทำไมล่ะ?"

"เลิกพูดมากได้แล้ว รีบกินตอนที่ยังร้อนๆ อยู่นี่แหละ!"

"ที่ฉันมาสายเมื่อเช้าก็เพราะมัวแต่ไปต่อคิวซื้ออาหารเช้าให้เธอนั่นแหละ"

โดยไม่สนว่าซูถงจะเต็มใจรับหรือไม่ ฉู่เทียนเกอก็ยัดถุงอาหารเช้าใส่มือเธอหน้าตาเฉย

"แต่ว่า ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก!"

"ก็ได้ ถ้าเธอไม่ต้องการก็ช่างมันเถอะ"

"เดี๋ยวฉันเอาไปทิ้งเอง!"

ฉู่เทียนเกอหันหลังกลับ ทำท่าทีเหมือนจะเอาของพวกนั้นไปโยนทิ้งจริงๆ

เมื่อเห็นดังนั้น ซูถงก็ลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที

"อย่านะ... อย่าทำแบบนั้น!"

"เอาของพวกนี้ไปทิ้งมันกินทิ้งกินขว้างนะ"

"ทำแบบนั้นมันไม่ดีเลย"

"งั้นเหรอ?"

"งั้นก็เลือกเอา ว่าจะปล่อยให้ฉันโยนทิ้ง หรือเธอจะรีบกินมันเข้าไปซะตั้งแต่ตอนที่ยังร้อนๆ"