บทที่ 2 – อย่างอื่นไม่เป็นไรหรอก

บทที่ 2 – อย่างอื่นไม่เป็นไรหรอก

หลังจากเข้ามหาวิทยาลัย ฉู่เทียนเกอยังคงหาโอกาสไปสารภาพรักกับถังอิงเสวี่ย

แต่เธอก็ปฏิเสธเขาด้วยข้ออ้างเดิมๆ

"เราเพิ่งจะเป็นเด็กปีหนึ่งเองนะ... นายไม่คิดว่ามันเร็วไปหน่อยเหรอ?"

"ฉันไม่คิดเลยว่าเรียนปีสองจะยุ่งขนาดนี้"

"พอขึ้นปีสามแล้วเรียนน้อยลง ฉันถึงจะยินดีลองคบกับนายดูนะ..."

"หรือรอจนถึงปีสี่สิ ถึงตอนนั้นฉันจะเป็นแฟนกับนายแน่นอน!"

ทว่าในค่ำคืนหนึ่งของช่วงปีสี่

ฉู่เทียนเกอกลับต้องมายืนมองถังอิงเสวี่ยก้าวขึ้นรถออดี้ไปต่อหน้าต่อตา

ตอนนั้นเองที่เขาตาสว่าง

ความทุ่มเทอย่างจริงใจ สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับเงินตรา

เงินต่างหากคือสิ่งที่อยู่เหนือทุกสิ่ง

"หัวหน้าห้อง มานี่เร็วเข้า!"

"วันนี้เธอคือนางเอกของงานนะ!"

ทุกคนต่างคาดหวังว่าฉู่เทียนเกอจะสารภาพรักกับถังอิงเสวี่ยในลำดับต่อไป

เด็กสาวหลายคนพากันดันตัวถังอิงเสวี่ยมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ทว่าความสนใจของฉู่เทียนเกอกลับไม่ได้อยู่ที่เธอเลยสักนิด

สายตาของเขามองทะลุผ่านฝูงชน ค้นหาร่างของคนที่เขาไม่อาจลืมเลือน

ซูถงนั่งอยู่ตรงมุมห้อง เธอม้มริมฝีปากแน่น แววตาดูสับสนขณะที่เหลือบมองมาทางเขา

เมื่อสบตากัน ซูถงก็ลุกลี้ลุกลนทำตัวไม่ถูก

เธอรีบก้มหน้าลงและใช้ปากกาขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างสะเปะสะปะ

ฉู่เทียนเกอรู้สึกแสบร้อนที่จมูก ความเศร้าหมองแล่นพล่านขึ้นมาจับใจอย่างกะทันหัน

"ฉู่เทียนเกอ!"

"นายมัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ?"

"ส่งของให้อิงเสวี่ยสิ!"

เจียงหนิงตะโกนขึ้น

เธอคือเพื่อนสนิทที่สุดของถังอิงเสวี่ย

เสียงของเธอปลุกให้ฉู่เทียนเกอตื่นจากภวังค์

เขาเรียกสติกลับมาและก้มหน้ามอง

เด็กสาวตรงหน้าคือถังอิงเสวี่ย คนที่เขาเคยหลงใหลมาตลอดชีวิตวัยเรียนในชาติก่อน

ในเวลานี้ ถังอิงเสวี่ยยังไม่รู้จักแม้กระทั่งการแต่งหน้า

ทว่าเรือนร่างที่สูงเพรียวและใบหน้าอันจิ้มลิ้มก็ขับให้เธอมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างร้ายกาจ

เส้นผมที่ยาวสลวยถึงกลางหลังนั่นดึงดูดสายตาทุกคู่

เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอก็เป็นภาพที่งดงามจับตาแล้ว

"ฉู่เทียนเกอ รีบสารภาพรักเร็วเข้า!"

"เดี๋ยวครูเดินเข้ามาก็ซวยกันพอดีหรอก!"

เจียงหนิงเร่งเร้าอีกครั้ง

"เจียงหนิง พูดเหลวไหลอะไรของเธอน่ะ!"

ถังอิงเสวี่ยเอ็ดเพื่อนพร้อมกับรอยยิ้มขัดเขิน

ความเป็นจริงแล้ว เธอไม่ได้มีความคิดที่จะตอบรับคำสารภาพรักของเขาเลย

เธอเพียงแค่ชื่นชอบความรู้สึกโดดเด่นเป็นจุดสนใจในชั่วขณะนี้เท่านั้น

เธอมองไปทางฉู่เทียนเกอและยื่นมือออกไป

"ช่อดอกไม้ที่นายเอามา ฉันจะรับไว้ก็แล้วกัน"

"ถือซะว่าเป็นกำลังใจให้ตั้งใจเรียน"

"แต่จดหมายรักนั่น... นายเก็บไว้ก่อนเถอะ!"

"ฉันเคยบอกนายไปแล้วนี่นาว่า ตอนนี้ฉันยังไม่อยากมีความรัก"

เมื่อฉู่เทียนเกอเห็นว่าช่อดอกไม้กำลังจะถูกหยิบไป เขาก็รีบชักมือกลับทันที

จากนั้นเขาก็จ้องมองถังอิงเสวี่ยด้วยความงุนงง

"หัวหน้าห้อง เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?"

"ฉันซื้อดอกไม้พวกนี้มาให้เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างหาก"

"เหลือเวลาอีกไม่ถึงร้อยวันแล้ว ฉันหวังว่าทุกคนจะพยายามอย่างเต็มที่และทำข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้คะแนนดีๆ"

"เอ่อ... เธอคงไม่ได้คิดเป็นตุเป็นตะหรอกใช่ไหมว่าดอกไม้ช่อนี้มีไว้ให้เธอคนเดียวน่ะ?"

บรรยากาศในห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงัน

มือของถังอิงเสวี่ยที่ยื่นออกไปชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

รอยยิ้มขัดเขินบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปในทันที

ด้วยความอับอาย เธอรีบหาเหตุผลมาโน้มน้าวตัวเองอย่างรวดเร็วว่า

ท่าทีของฉู่เทียนเกอมองมุมไหนก็เหมือนการมาสารภาพรักชัดๆ

แล้วดอกไม้พวกนี้จะเป็นของเพื่อนทั้งห้องได้ยังไงกัน?

"ฉู่เทียนเกอ เลิกพูดเล่นได้แล้ว"

"ถ้าดอกไม้นั่นไม่ได้ให้ฉัน แล้วจดหมายรักในมือนายล่ะคืออะไร?"

"นายกะจะแจกจดหมายรักให้เพื่อนทุกคนเลยหรือไง?"

เธอไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่เขาพูด

พลางคิดไปว่าตัวเองคงจะใจร้อนรีบปฏิเสธเขาต่อหน้าผู้คนเร็วเกินไปจนทำให้เขาเสียหน้า

นั่นต้องเป็นเหตุผลที่เขาแต่งเรื่องพรรค์นี้ขึ้นมาแก้เก้อแน่ๆ

คราวหน้าฉันคงปฏิเสธเขาต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะมั้ง

ทว่า... ฉู่เทียนเกอกลับปรายตามองจดหมายในมือ

ก่อนจะโยนมันทิ้งลงถังขยะไปอย่างไม่ใส่ใจ

"หัวหน้าห้อง คิดไปเองอีกแล้วนะ"

"นั่นมันไม่ใช่จดหมายรักสักหน่อย แค่เศษกระดาษที่ฉันยังไม่ได้เอาไปทิ้งก็เท่านั้นแหละ"

"ไม่เชื่อเหรอ? คุ้ยขึ้นมาดูเองสิ"

"นาย—"

ใบหน้าของถังอิงเสวี่ยแดงก่ำ

มันเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นจดหมายรัก แต่ฉู่เทียนเกอกลับโยนมันทิ้งเหมือนเป็นแค่ขยะ

ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องอยู่มากมายขนาดนี้ เธอจะกล้าลงไปคุ้ยถังขยะได้ยังไงกัน?

อันที่จริง ถังอิงเสวี่ยคิดถูกแล้ว

ฉู่เทียนเกอมั่นใจว่าเธอจะไม่มีทางไปคุ้ยขยะแน่นอน

หลังจากได้กลับมาเกิดใหม่ เขาไม่ใช่ผู้ชายหน้าโง่ที่คอยตามตื๊อเธอเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว

"อ้อ จริงสิ หัวหน้าห้อง ขอฉันพูดอะไรให้ชัดเจนต่อหน้าทุกคนตรงนี้เลยแล้วกัน"

"เมื่อก่อนฉันเคยชอบเธอนะ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว"

"ได้โปรดเลิกหลงตัวเองสักที"

"มันรังแต่จะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดไปกันใหญ่"

"นายพูดว่าอะไรนะ?"

สมองของถังอิงเสวี่ยขาวโพลนไปหมด

ฉู่เทียนเกอเคยเป็นคนที่คอยตามเอาอกเอาใจเธอเป็นอันดับหนึ่งแท้ๆ

แล้วเขาจะเลิกชอบเธอกะทันหันแบบนี้ได้ยังไง?

ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งสติ

ฉู่เทียนเกอก็เริ่มเดินแจกดอกไม้ไปตามโต๊ะทีละดอกแล้ว

"ฉู่เทียนเกอ นายกำลังทำอะไรน่ะ?"

"เมื่อก่อนนายไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา"

"ตลอดช่วงมัธยมปลาย ฉันเห็นและจำได้มาตลอดนะว่านายดีกับฉันแค่ไหน"

"แล้วตอนนี้นายกลับมาบอกว่าไม่ชอบฉันแล้ว—"

"ที่ผ่านมาสามปีนั่นมันหมายความว่ายังไง?"

ถังอิงเสวี่ยเริ่มร้อนรนเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

"หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ?"

ฉู่เทียนเกอผายมือออก "คงหมายความว่าฉันมันแค่โชคร้ายล่ะมั้ง"

"นายไม่รู้สึกเสียดายความทุ่มเทที่ผ่านมาเลยหรือไง?"

"ไม่เลยสักนิด ถือซะว่าเป็นบทเรียนเร่งรัดวิชาสังคมก็แล้วกัน"

"นาย—"

ถังอิงเสวี่ยยืนอึ้งสนิท เขาตีค่าเธอเป็นแค่บทเรียนหนึ่งเท่านั้นเอง

ฉู่เทียนเกอปรายตามองเธออย่างเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

สิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนี้คือการได้คุยกับซูถงให้รู้เรื่อง

แต่จังหวะที่เขาหันตัวกลับ ถังอิงเสวี่ยก็คว้าแขนเขาเอาไว้

"ฉู่เทียนเกอ นายแค่พยายามจะทำให้ฉันโมโหใช่ไหม?"

"ก็ได้ ฉันขอโทษที่เมื่อก่อนไม่ยอมตกลงคบกับนาย"

"หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ฉันจะให้โอกาสนายแน่นอน"

"แต่ตอนนี้ฉันยังคบไม่ได้จริงๆ เข้าใจไหม?"

ในวินาทีนั้น ความเย่อหยิ่งจองหองที่เธอเคยมีได้มลายหายไปจนสิ้น

ฉู่เทียนเกอระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยิน

หากเป็นในชาติก่อน คำพูดประโยคนี้คงทำให้เขานอนไม่หลับไปหลายคืน

แต่น่าเสียดาย ที่ในสายตาของเขาตอนนี้

ไม่มีที่ว่างให้ใครอีกแล้วนอกจากซูถง