ตอนที่ 358 ปล่อยพวกเรา

ผู้อาวุโสโกรธจนแทบจะคลุ้มคลั่งอยู่แล้ว

"อ๊ากกก!!!"

"พวกเจ้าเหล่าปีศาจร้าย ข้าจะให้พวกเจ้าต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสม!"

ผู้อาวุโสมีสีหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม ไม่นานเขาก็ควบคุมค่ายกลของแดนลับให้เพิ่มระดับความยากขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีความมุ่งมั่นราวกับว่าต้องจัดการกลุ่มอสูรให้พิการไปให้จงได้

และกลุ่มอสูรที่อยู่ภายในแดนลับ หลังจากที่พวกเขาเขียนถ้อยคำยั่วยุเหล่านั้นลงไป ก็พบว่าอุบัติเหตุและอันตรายที่ไม่อาจคาดเดาได้มีเพิ่มมากขึ้นตามคาด

นี่ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า...

"มีคนลอบเล่นงานพวกเราอยู่เบื้องหลังจริงๆ ด้วย!"

จูเก่อโย่วหลินกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว

อวี๋ฉางอิงยิ้มหวาน

"จะเป็นใครกันแน่นะ?"

จูเก่อโย่วหลินแค่นเสียงเบาๆ พลางกำหมัด

"ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็อย่าหวังว่าจะให้พวกเราออกไปจากแดนลับได้! พวกเราต้องอยู่ที่นี่และผ่านทั้งสิบสองด่านไปให้ได้ จะได้ไม่เสียแต้มคะแนนของเราไปโดยเปล่าประโยชน์!"

อีกหลายคนที่เหลือก็มีความคิดเช่นเดียวกัน

ด้วยความคิดเช่นนี้ ในด่านต่อๆ มาพวกเขาก็ยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น ทว่ารูปแบบการลงมือกลับยิ่งกำเริบเสิบสานไร้ความเกรงกลัวมากขึ้นเช่นกัน

การประลองกำลังครั้งหนึ่ง จึงได้เริ่มต้นขึ้นเช่นนี้

ทว่าจุดจบนั้น ได้เผยเค้าลางออกมาตั้งนานแล้ว

และในช่วงเวลาหลังจากนั้น กลุ่มก้ายซื่อที่นำโดยสือจ้าน ก็ถูกดีดตัวออกจากแดนลับในด่านทดสอบที่เก้า

ส่วนกลุ่มถูเซียนที่นำโดยเหยียนเหยา รวมถึงสวี่เฉาเกอและพวกพ้อง ก็ได้ผ่านด่านทดสอบทั้งหมดหลังจากผ่านไปครึ่งเดือน

นับตั้งแต่ด่านทดสอบที่สามเป็นต้นมา พวกเขาก็ไม่เคยพบเจอกลุ่มอสูรอีกเลย

ดังนั้น พวกเหยียนเหยาและสือจ้านต่างก็รู้สึกว่าพวกเขาน่าจะถูกดีดตัวออกจากแดนลับไปตั้งนานแล้ว ทว่าเมื่อพวกเขาออกมา ถึงเพิ่งพบว่ากลุ่มอสูรยังคงอยู่ใน 'แดนลับฝ่าด่าน' เพียงแต่พวกเขาต้องใช้เวลาในการผ่านด่านค่อนข้างนานก็เท่านั้น

สมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มถูเซียนกล่าวว่า

"พี่เหยา แม้ว่ากลุ่มอสูรจะยังไม่ถูกคัดออกในตอนนี้ แต่คนตาดีก็มองออกว่า ความเร็วในการผ่านด่านของพวกเขานั้นห่างชั้นกับพวกเรามากนัก! อุตส่าห์มั่นใจเสียขนาดนั้นตั้งแต่แรก หึ"

เหยียนเหยามีสีหน้าเย็นชา

"เหตุใดต้องไปเปรียบเทียบกับพวกเขาด้วย?"

เจียงเกาหย่วนรีบผสมโรง

"นั่นสิ ต่อให้พวกเขาฝึกฝนอีกสักสองปี ก็ยังไม่แน่ว่าจะตามความแข็งแกร่งและชื่อเสียงของกลุ่มถูเซียนพวกเราทันเลย"

มุมปากของเหยียนเหยายกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยว่า

"ก่อนหน้านี้เป็นข้าที่ประเมินพวกเขาไว้สูงไป แต่ตอนนี้..."

คำพูดของนางยังไม่ทันจบ แต่สมาชิกกลุ่มถูเซียนล้วนฟังความหมายของนางออก

"ไปเถอะ พวกเรากลับไปพักผ่อนกัน"

"ได้เลย พี่เหยา"

ในขณะที่พวกเขาก้าวเท้าจากไป ผู้อาวุโสที่กำลังลอบเป็นปฏิปักษ์กับกลุ่มอสูรอยู่ในที่ลับแห่งหนึ่ง ก็ราวกับถูกสายฟ้าฟาด น้ำตาไหลพราก เขาทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้น ปากก็พร่ำบ่นว่า

"จบกัน จบสิ้นกันคราวนี้!"

กลุ่มอสูรใช้ความรุนแรงผ่านด่านทดสอบไปถึงสิบแห่ง

และในสิบแห่งนี้ พังพินาศไปเสียเก้าแห่ง

ความเสียหายหนักหนาสาหัสยิ่งนัก!

ทรัพยากรที่ซ่อนอยู่ข้างใน แทบจะถูกพวกมันกอบโกยไปจนเกลี้ยง!

ครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขามองดูปีศาจทั้งแปดตัวนี้มีระดับพลังที่แข็งแกร่งขึ้นต่อหน้าต่อตา มองดูพวกเขารู้ใจกันมากขึ้นเรื่อยๆ มองดูพวกเขาคอยยั่วยุตนเองอยู่เป็นระยะ...

เขารู้ดีว่า การประลองกำลังครั้งนี้ เขาพ่ายแพ้ราบคาบหมดรูปแล้ว!

ขอบตาของเขาดำคล้ำแถมยังมีเส้นเลือดฝอยสีแดงปรากฏขึ้น ใบหน้าซีดเซียว ปราการทางจิตใจพังทลาย อารมณ์แตกสลาย เขากุมศีรษะร้องไห้โฮ

"ฮือ ฮือ ฮือ..."

แต่ในใจกลับกำลังก่นด่าความไร้ยางอายและความวิปริตของกลุ่มอสูร!

ตอนที่กลุ่มอสูรเข้าไปในด่านทดสอบสองแห่งสุดท้าย เขาก็ไม่อยากจะเข้าไปแทรกแซงอีกแล้ว เพราะเขาหมดอาลัยตายอยากไปแล้ว

เมื่อปราศจากการแทรกแซงของผู้อาวุโส กลุ่มอสูรก็ผ่านด่านทดสอบสองแห่งสุดท้ายไปได้อย่างราบรื่น

กว่าพวกเขาจะออกจากแดนลับ ก็เป็นเวลาสองวันให้หลัง ทันทีที่พวกเขาออกมาก็พบว่าตนเองกำลังอยู่ในห้องแปลกหน้าแห่งหนึ่ง เบื้องหน้ามีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ซึ่งดูราวกับภูตผี ร่างของเขาดูแปลกประหลาดอย่างยิ่งภายใต้แสงสลัว เห็นเพียงว่าเบ้าตาของเขาลึกโบ๋ แววตาอันขุ่นมัวจ้องเขม็งมาที่พวกเขา จู่ๆ เขาก็แสยะมุมปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มอันแสนพิลึกพิลั่น

"ในที่สุดพวกเจ้าก็ออกมาเสียที"

น้ำเสียงของชายชราต่ำทุ้มและแหบพร่า ราวกับเจือปนไปด้วยความคับแค้นใจอันเข้มข้น

พวกเสิ่นเยียนตื่นตัวขึ้นมาทันที ทว่าเมื่อเห็นเครื่องแต่งกายบนร่างของชายชราเป็นชุดผู้อาวุโสของสถานศึกษาแดนกลาง ในหัวของพวกเขาก็ปรากฏข้อสันนิษฐานหนึ่งขึ้นมา

เสิ่นเยียนขมวดคิ้วถาม

"ท่านคือผู้อาวุโสของสถานศึกษาแดนกลางหรือ?"

"ฮ่าๆๆ..."

ชายชราพลันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"เขาดูเหมือนจะบ้าไปแล้วนะ"

จูเก่อโย่วหลินกล่าวด้วยความประหลาดใจ

จู่ๆ ดวงตาของชายชราก็เบิกกว้าง ราวกับจะถลนออกมาจากเบ้า เขาลุกพรวดขึ้นยืน สีหน้าที่เดิมทียังถือว่าสงบนิ่งก็พลันบ้าคลั่งขึ้นมาในพริบตา

เขาคำรามลั่น

"ข้ามันบ้าไปแล้ว ข้าถูกพวกเจ้าบีบให้บ้าต่างหากเล่า!"

พวกเสิ่นเยียนถึงกับชะงักงัน

พวกเขาไม่รู้จักเขาเสียหน่อย

ชายชรามองดูสีหน้างุนงงของพวกเขา ในใจก็ยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก เขาค่อยๆ สงบอารมณ์ลง จากนั้นก็กัดฟันกรอดกล่าวว่า

"พวกเจ้าละเมิดกฎการฝ่าด่านของแดนลับ ข้าจะหักแต้มคะแนนของพวกเจ้าให้หมด!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จูเก่อโย่วหลินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป กล่าวว่า

"นี่! พวกเราไปละเมิดกฎการฝ่าด่านของแดนลับตอนไหนกัน?...เดี๋ยวก่อน ไม่ถูกสิ 'แดนลับฝ่าด่าน' มีกฎการฝ่าด่านด้วยหรือ?!"

"มีสิ!"

ผู้อาวุโสยืนกรานเสียงแข็ง

สีหน้าของเสิ่นเยียนก็เย็นชาลงเช่นกัน

"แล้วเหตุใดพวกเราถึงไม่รู้?"

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของคนทั้งแปด ผู้อาวุโสก็พลันมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาเต็มตัว เพราะเขาคุ้นเคยกับการเปลี่ยนแปลงทางสายตาของพวกเขาเป็นอย่างดี

"ไม่รู้หรือ? งั้นตอนนี้ข้าจะบอกพวกเจ้าให้เอาไหม!"

ผู้อาวุโสมีสีหน้ามืดครึ้มดั่งน้ำ กล่าวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวว่า

"แดนลับมีด่านทดสอบทั้งหมดสิบสองแห่ง พวกเจ้ากลับทำให้ในนั้นถึงสิบแห่งไม่สามารถเปิดใช้งานต่อไปได้! ความเสียหายที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้มันหมายความว่าอย่างไร? มันหมายความว่าศิษย์ของพวกเราจะไม่สามารถก้าวเข้าสู่ 'แดนลับฝ่าด่าน' เพื่อรับการฝึกฝนได้เลยในช่วงสามปีนับจากนี้! พวกเจ้าไม่มีความรู้สึกผิดบาปแม้แต่น้อยเลยหรือ? ในฐานะที่ข้าเป็นผู้อาวุโสผู้ดูแลการฝึกฝนในแดนลับของสถานศึกษาแดนกลาง ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะจัดการพวกเจ้า!"

"ช้าก่อน"

สีหน้าของเสิ่นเยียนแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางยืนยันกับผู้อาวุโสว่า

"เป็นพวกเราหรือที่ทำให้ด่านทดสอบเปิดใช้งานต่อไปไม่ได้?"

"ถ้าไม่ใช่พวกเจ้าแล้วจะเป็นใครล่ะ?"

"ด่านทดสอบของพวกท่าน ไม่ใช่ว่ามันจะฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิมโดยอัตโนมัติหรอกหรือ?"

"จะเป็นไปได้อย่างไร!"

ผู้อาวุโสเบิกตากว้าง มองพวกเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ

เหล่าสหายกลุ่มอสูรต่างมองหน้ากันและกัน

ทันใดนั้น อวี๋ฉางอิงก็น้ำตาคลอเบ้าพลางจ้องมองผู้อาวุโส น้ำเสียงช่างไร้เดียงสาและแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

"ผู้อาวุโสเจ้าคะ พวกเราจะไปรู้ได้อย่างไรว่าการกระทำของพวกเราจะก่อให้เกิดความเสียหายแก่แดนลับได้มากมายถึงเพียงนี้? ท่านก็ไม่เคยบอกพวกเราล่วงหน้าเลยนี่เจ้าคะ! ยิ่งไปกว่านั้น กฎการฝ่าด่านของแดนลับนี้ เกรงว่าท่านคงไม่ได้เพิ่งจะแต่งมันขึ้นมาหรอกนะเจ้าคะ? ต่อให้พวกเราจะทำผิดพลาดไปจริงๆ ท่านก็ไม่ควรจะมาหักแต้มคะแนนของพวกเราไปเสียหมดนะเจ้าคะ!"

เจียงเสียนเยวี่ยกะพริบตาปริบๆ พยายามทำตัวน่ารัก

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ ผู้อาวุโส พวกเรารู้ตัวว่าผิดไปแล้ว"

"เป็นพวกเราที่ผิดเอง"

เวินอวี้ชูถอนหายใจเฮือกใหญ่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

จูเก่อโย่วหลินมีประกายตาวาบวับ เขารีบพุ่งพรวดเข้าไป ร่างของเขาสไลด์ตัวไปบนพื้นเป็นระยะทางหนึ่ง ท่วงท่าราบรื่นและปราดเปรียว สองมือที่ยื่นออกไปกอดต้นขาของผู้อาวุโสเอาไว้แน่น เขากล่าวอย่างสำนึกผิดว่า

"พวกเรารู้ตัวว่าผิดไปแล้วขอรับ ผู้อาวุโส ท่านมีจิตใจเมตตากรุณามาแต่ไหนแต่ไร จะต้องให้อภัยพวกเราอย่างแน่นอนขอรับ!"

ผู้อาวุโสถึงกับมึนงงไปเลย

เขาชินตากับภาพที่พวกมันฆ่าฟันกวาดล้างทุกสารทิศ  ในแดนลับ พอจู่ๆ มาเห็นพวกมันแต่ละคนกลับกลายเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย

เซียวเจ๋อชวนเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าผู้อาวุโส ยกมือประสานคารวะทำความเคารพไปหนึ่งที

เขามีสีหน้าจริงใจขณะเอ่ยว่า

"ผู้อาวุโส ข้าไร้บิดาไร้มารดาไร้เงินทอง มีเพียงแต้มคะแนนเพียงเท่านี้แล้ว ได้โปรดเถิด ปล่อยพวกเราไปเถอะขอรับ"