บทที่ 30 ซุ่มโจมตีในตรอก

บทที่ 30 ซุ่มโจมตีในตรอก

"หัวหน้าห้อง ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ"

หลังเลิกเรียนคาบสุดท้ายของบ่ายวันศุกร์ นักเรียนที่มีบ้านอยู่บนดาวหลักต่างก็เก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน

วันจันทร์หน้าจะเป็นการทดสอบย่อยก่อนเข้าเรียนครั้งแรกสำหรับนักเรียนใหม่ และการฝึกทหารจะเริ่มขึ้นในวันรุ่งขึ้นหลังจากการทดสอบ

นี่คือสุดสัปดาห์สุดท้ายก่อนการทดสอบ

เนื่องจากการเรียนที่เข้มข้นหยวนหยวนจึงไม่ได้กลับบ้านมาสองสัปดาห์แล้ว

แม่ของเธอถึงกับโทรมาหาด้วยความเป็นห่วงเพื่อไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ

เพื่อให้แม่สบายใจ หยวนหยวนจึงตัดสินใจกลับไปใช้เวลาอยู่กับครอบครัวในสุดสัปดาห์นี้

"หัวหน้าห้อง เธอจะไม่ไปบ้านฉันจริงๆ เหรอ?"

หยวนหยวนสะพายเป้ใบเล็กน่ารัก มองขงฮวาเหยียนด้วยสายตาออดอ้อนน่าสงสาร

"ฉันบอกแม่ไปแล้วนะ และแม่ก็อยากเจอเธอมากๆ ด้วย"

"ไม่ล่ะ เธอรีบกลับบ้านเถอะ" ขงฮวาเหยียนยิ้มพลางลูบผมหยวนหยวน

ขงฮวาเหยียนตัวสูงกว่าหยวนหยวนเกือบหนึ่งช่วงศีรษะ เธอจึงสามารถลูบหัวเล็กๆ นุ่มๆ ของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

ขงฮวาเหยียนยิ้มและพูดว่า "ไว้คราวหน้ามีโอกาสฉันจะไปเยี่ยมพ่อแม่เธอนะ แต่ครั้งนี้คงไม่ไปหรอก"

"ก็ได้" เมื่อเห็นว่าขงฮวาเหยียนตัดสินใจแน่วแน่แล้ว หยวนหยวนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพับเก็บแผนลักพาตัวหัวหน้าห้องกลับบ้านไป

เธอมองขงฮวาเหยียนอย่างคาดหวัง "หัวหน้าห้อง วันหยุดคราวหน้าเธอต้องมาเล่นที่บ้านฉันให้ได้นะ"

"โอเค รีบกลับบ้านได้แล้ว"

ขงฮวาเหยียนพยักหน้ารับ มองตามแผ่นหลังของหยวนหยวนที่เดินออกจากห้องเรียนไป พลางนึกขำที่เด็กสาวคอยหันกลับมามองเธอแทบจะทุกย่างก้าว

"หัวหน้าห้อง พวกเรากลับก่อนนะ"

"ลาก่อนนะหัวหน้าห้อง"

เพื่อนร่วมชั้นยิ้มและเอ่ยทักทายขงฮวาเหยียนขณะเดินผ่านเธอไป

ยกเว้นกลุ่มที่สนิทกับซ่งหมี่อี้ นักเรียนคนอื่นๆ ล้วนชื่นชอบขงฮวาเหยียนกันทั้งนั้น

หัวหน้าห้องของพวกเขาทั้งสวย เรียนเก่ง แถมยังเป็นกันเองมากๆ ด้วย

ไม่ว่าใครจะมีคำถามหรือข้อสงสัยอะไร เธอก็พร้อมที่จะช่วยแก้ปัญหาให้อย่างใจเย็นเสมอ

ความสัมพันธ์เป็นเรื่องของคนสองฝ่าย ในเมื่อหัวหน้าห้องใจดีขนาดนี้ พวกเขาก็ย่อมต้องชอบเธอเป็นธรรมดา

ขงฮวาเหยียนบอกลาเพื่อนร่วมชั้นทีละคน จนกระทั่งทุกคนกลับไปหมดแล้ว เธอถึงลุกขึ้น ปิดประตู และเดินออกจากห้องเรียน

ขณะเดินทอดน่องไปตามทางในโรงเรียนอันสวยงาม บางครั้งขงฮวาเหยียนก็รู้สึกราวกับกำลังตกอยู่ในภาพลวงตา

เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งมาอยู่ที่จักรวรรดิกวงเย่าได้เพียงสองเดือน ทว่าเธอกลับรู้สึกราวกับว่าคุ้นเคยกับชีวิตเช่นนี้มานานแสนนานแล้ว

ตั้งแต่เปิดเทอม ขงฮวาเหยียนก็ไปห้องสมุดแทบทุกวันเพื่อค้นคว้าหาข้อมูล

แต่จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่พบข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวกับหลุมดำเลยแม้แต่น้อย

เมื่อนึกถึงทวีปเฟิงอู้ นึกถึงอาจารย์ และนึกถึงเขาคงถง...

ขงฮวาเหยียนก็ลอบถอนหายใจเบาๆ และปลอบใจตัวเอง

เพิ่งจะผ่านไปแค่สองเดือนเอง ยังมีเวลาอีกถมเถ และเธอจะต้องหาทางกลับไปได้อย่างแน่นอน

เป็นเวลาเลิกเรียนพอดี ขงฮวาเหยียนเดินตามนักเรียนที่กำลังทยอยออกจากโรงเรียนไปอย่างไม่รู้ตัว

กว่าจะรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอก็เดินมาถึงประตูใหญ่ของโรงเรียนเสียแล้ว

ที่จริงขงฮวาเหยียนไม่ได้ตั้งใจจะออกนอกโรงเรียน แต่เมื่อเห็นประตูโรงเรียนอยู่ตรงหน้า เธอก็ล้มเลิกความคิดที่จะหันหลังกลับไปที่หอพัก

ช่วงที่ผ่านมา เธอหมกตัวอยู่แต่ในโรงเรียนทุกวัน ไม่เคยออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอกเลย

ในเมื่อเดินมาถึงประตูโรงเรียนแล้ว ก็ถือโอกาสออกไปเดินเล่นและหาอะไรกินเป็นมื้อเย็นเลยแล้วกัน

ด้วยความที่เป็นคนทำอะไรตามใจคิด ทันทีที่ขงฮวาเหยียนตัดสินใจ เธอก็จะไม่ลังเลอีกต่อไป

เธอก้าวเท้ายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็เดินผ่านประตูโรงเรียนออกไป

สถาบันการทหารเซี่ยเฉิงมีอาณาบริเวณกว้างขวาง เพื่อให้นักเรียนมีพื้นที่ทำกิจกรรมอย่างเพียงพอ จึงถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษในแถบตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมีประชากรค่อนข้างเบาบาง

อย่างไรก็ตาม สถาบันการทหารเซี่ยเฉิงก็เป็นถึงสถาบันชั้นแนวหน้าของจักรวรรดิ ด้วยเหตุนี้ จึงมีร้านค้ามากมายมาเปิดให้บริการตามท้องถนนโดยรอบ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่นักเรียนในการจับจ่ายซื้อของที่จำเป็น

ขงฮวาเหยียนเดินทอดน่องไปตามถนนอย่างเชื่องช้า

สมองกลแสงบนข้อมือของเธอสั่นเตือนสองสามครั้ง ขงฮวาเหยียนแตะเปิดดูและพบว่าเป็นข้อความจากหยวนหยวน

"หัวหน้าห้อง ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถนนว่านฮวาเป็นถนนสายอาหารที่อยู่ใกล้โรงเรียนมาก เธอไปลองเดินดูได้นะ"

"ถนนสายอาหารเหรอ?"

ดวงตาของขงฮวาเหยียนเป็นประกาย

หากจะมีสิ่งใดในจักรวรรดิกวงเย่าที่ถูกปากขงฮวาเหยียนมากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นอาหารเลิศรสหลากหลายชนิดที่รวบรวมภูมิปัญญาของผู้คนนับไม่ถ้วนเอาไว้!

ในเมื่อเธอยังไม่ได้กินมื้อเย็น ข้อความของหยวนหยวนก็ถูกส่งมาได้จังหวะพอดีเป๊ะ!

หลังจากตอบกลับหยวนหยวนแล้ว ขงฮวาเหยียนก็เปิดสมองกลแสงเพื่อตรวจสอบเส้นทางไปยังถนนว่านฮวา

ถนนว่านฮวาอยู่ใกล้กับโรงเรียนมากจริงๆ นั่งรถโฮเวอร์คาร์ไปแค่สี่สถานีก็ถึงแล้ว

ขงฮวาเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเท้าไป

การบำเพ็ญเพียรของเธอไม่เคยหยุดพักเลยแม้แต่วันเดียว ระยะทางแค่นี้ถือว่าเป็นการเดินเล่นรับลมก็แล้วกัน

สมองกลแสงแสดงเส้นทางไปยังถนนว่านฮวาอย่างละเอียด ไม่นานนัก ขงฮวาเหยียนก็ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง

เมื่อเลี้ยวตรงหัวมุมถนน ฝูงชนที่พลุกพล่านก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าขงฮวาเหยียนอย่างกะทันหัน

สองข้างทางอัดแน่นไปด้วยแผงลอยขายอาหาร และพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังปรุงอาหารก็ทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นหุ่นยนต์ส่งอาหารวิ่งกันให้ขวักไขว่...

ชั่วขณะหนึ่ง ขงฮวาเหยียนคงคิดว่าตัวเองเผลอหลงเข้าไปในงานเทศกาลอาหารที่จัดขึ้นบนทวีปเฟิงอู้เสียแล้ว

มือซ้ายถือเนื้อย่างเสียบไม้หลายไม้ มือขวาถือแก้วน้ำผลไม้ ขงฮวาเหยียนเดินกินไปพลาง ทอดสายตามองอาหารที่ส่งควันกรุ่นอยู่บนแผงลอยไปพลาง

ขงฮวาเหยียนเดินลึกเข้าไปในถนนสายอาหารอย่างช้าๆ บางทีอาจเป็นเพราะคนส่วนใหญ่ไม่ได้เดินลึกเข้าไปมากนัก ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ ผู้คนก็ยิ่งบางตาลงเท่านั้น

หลังจากจัดการเนื้อย่างในมือจนหมดเกลี้ยง ขงฮวาเหยียนก็กวาดสายตามองแผงขายอาหารรอบๆ อย่างรวดเร็ว

มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีอะไรที่เธออยากกินอีกแล้ว

ขงฮวาเหยียนทิ้งขยะลงในช่องเก็บขยะของหุ่นยนต์เก็บขยะ ปัดมือไปมา และเตรียมตัวหันหลังกลับไปซื้อเนื้อย่างห่อกลับไปกินที่โรงเรียน

"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ ไสหัวไป!"

เพิ่งจะก้าวเท้าไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงที่ค่อนข้างคุ้นหูก็ดังแว่วมาเข้าหู

"หืม?"

ฝีเท้าของขงฮวาเหยียนชะงักกึก เธอถอยหลังกลับมาสองสามก้าว และมองเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่ทั้งแคบและมืดสลัวด้วยความสงสัย

ทำไมเสียงเมื่อกี้ถึงฟังดูคล้ายเสียงของซ่งหมี่อี้จัง?

"พวกแกเป็นใคร? กล้าดียังไงมาขวางทางคุณหนูคนนี้? รนหาที่ตายนักใช่มั้ย?"

ซ่งหมี่อี้หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด ใบหน้าสะสวยของเธอแดงก่ำด้วยความโมโห

ครั้งนี้ซ่งหมี่อี้มาที่ถนนว่านฮวากับเฟิงอวิ๋นซิ่ว

เมื่อหนึ่งปีก่อน ซ่งหมี่อี้เคยมารับประทานอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งบนถนนว่านฮวากับซ่งซิงเจวี๋ยพี่ชายของเธอ และฉินอู๋หยา

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ซ่งหมี่อี้ถึงจำร้านอาหารแห่งนี้ได้ และลากเฟิงอวิ๋นซิ่วมากินมื้อค่ำที่นี่

บางทีอาจเป็นเพราะร้านตั้งอยู่สุดปลายถนนว่านฮวา ลูกค้าที่แวะเวียนมาจึงไม่เยอะเท่ากับร้านค้าบนถนนสายหลัก

มีเพียงคนที่คุ้นเคยกับถนนสายนี้เท่านั้นที่รู้ว่ามีร้านอาหารรสเลิศซ่อนตัวอยู่ที่นี่

ในตอนนั้น หลังจากทานอาหารเสร็จ ฉินอู๋หยาและคนอื่นๆ ก็พาซ่งหมี่อี้เดินลัดเลาะผ่านตรอกนี้เพื่อประหยัดเวลา

ซ่งหมี่อี้คิดว่าตรอกนี้ก็เหมือนกับถนนข้างนอก เพียงแต่แคบกว่าเล็กน้อยเท่านั้น

เธอเดินเข้าไปโดยไม่สงสัยอะไรเลย หวังเพียงแค่จะใช้ทางลัดทะลุออกไปยังถนนสายหลักด้านนอก

เพราะรถโฮเวอร์คาร์ของตระกูลซ่งที่มารอรับเธอจอดอยู่บนถนนเส้นนั้น

เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางทางเอาไว้หลังจากเดินเข้ามาได้ไม่นาน

"อี้อี้" เฟิงอวิ๋นซิ่วจับมือซ่งหมี่อี้ไว้แน่น ท่าทางหวาดกลัวสุดขีด "บางที... บางทีเราน่าจะกลับไปทางเดิมนะ"

"คนสวย จะกลับไปไหนล่ะจ๊ะ?"

คนกลุ่มหนึ่งหัวเราะร่วนและตีวงล้อมพวกเธอสองคนไว้แน่นหนา

ซ่งหมี่อี้ดึงตัวเฟิงอวิ๋นซิ่วมาหลบด้านหลัง

เธอมองไปยังกลุ่มคนรอบตัวและแสร้งทำใจดีสู้เสือ "ฉันคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซ่ง ถ้าไม่อยากตายก็หลีกทางไปซะ!"

อันที่จริงซ่งหมี่อี้ก็กลัวมากเช่นกัน แม้ว่าเธอจะเป็นผู้ใช้พลังจิตที่ตื่นรู้แล้ว แต่สิ่งที่เธอปลุกขึ้นมาได้ก็ไม่ใช่พลังจิตสายสัตว์แต่อย่างใด

ยกเว้นเพียงไม่กี่คน ผู้ใช้พลังจิตสายพฤกษาส่วนใหญ่มีสภาพร่างกายแข็งแรงกว่าคนธรรมดาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ถึงแม้ซ่งหมี่อี้จะเคยเรียนรู้ศิลปะป้องกันตัวจากพี่ชายมาบ้าง...

แต่ตอนนี้มีคนเจ็ดแปดคนล้อมรอบพวกเธออยู่ แถมแต่ละคนยังเป็นผู้ชายตัวใหญ่บึกบึน

ข้างหน้าถูกขวาง ข้างหลังถูกปิดล้อม ไม่มีทางที่พวกเธอสองคนจะหนีรอดไปได้ด้วยตัวเองเลย

"โอ๊ย กลัวจังเลย"

คนที่ล้อมซ่งหมี่อี้และเพื่อนอยู่คือกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึง

เนื่องจากตรอกนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ปกติจึงแทบไม่มีใครสัญจรผ่านไปมา

ฉินอู๋หยาและซ่งซิงเจวี๋ยต่างก็เป็นผู้ใช้พลังจิตสายสัตว์ พวกเขาจึงไม่เกรงกลัวคนพวกนี้ที่มีพลังการต่อสู้เป็นศูนย์สำหรับพวกเขา

ซ่งหมี่อี้ไม่ได้คิดถึงจุดนี้ และแน่นอนว่าเธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าความประมาทเพียงชั่ววูบจะทำให้เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเช่นนี้

หัวหน้ากลุ่มมองซ่งหมี่อี้ด้วยสายตาเย็นชาและหัวเราะเสียงดัง "คุณหนูใหญ่ตระกูลซ่งงั้นเหรอ? ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะเป็นคุณหนูตระกูลไหน ส่งเหรียญดวงดาวที่มีมาให้หมด ไม่งั้นฉันจะทำให้เธอไม่มีวันได้เดินออกจากที่นี่ไปได้อีกเลย"

"ลูกพี่ เราปล่อยพวกมันไปง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้นะเว้ย เราไม่ได้เจอผู้หญิงสวยๆ แบบนี้มาตั้งนานแล้ว ยังไงก็ต้องขอลิ้มรสหน่อยเถอะ"

ชายคนหนึ่งมองสำรวจซ่งหมี่อี้และเฟิงอวิ๋นซิ่วตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหื่นกระหาย

"จะว่าไป พวกเราก็ไม่เคยได้ลิ้มรสคุณหนูผู้สูงส่งมาก่อนเลยนะ ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปคงน่าเสียดายแย่"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ซ่งหมี่อี้ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าซีดเผือด

เกิดมาในตระกูลซ่ง แม้จะถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็ไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาที่ไม่ประสีประสาอะไรเลย

คนพวกนี้ไม่เกรงกลัวสถานะของเธอเลยแม้แต่น้อย

ซ่งหมี่อี้รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เธอไม่น่าเดินเข้าตรอกนี้เพียงเพื่อหวังจะประหยัดเวลาเลย

ซ่งหมี่อี้จับมือเฟิงอวิ๋นซิ่วและก้าวถอยหลัง เธอกระซิบกับเพื่อนว่า "เดี๋ยวฉันจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ เธอรีบวิ่งหนีไปตามคนมาช่วยฉันนะ"

"ไม่เอา!"

เฟิงอวิ๋นซิ่วรู้ดีว่าการที่ซ่งหมี่อี้รั้งอยู่ประวิงเวลาที่นี่เพียงลำพังหมายความว่าอย่างไร

เธอจับมือซ่งหมี่อี้ไว้แน่น ใบหน้าซีดเซียว และพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสงบสติอารมณ์ "เราจะหนีไปด้วยกัน ถ้าเราวิ่งเร็วๆ เราต้องรอดแน่"

"ซิ่วซิ่ว ฟังฉันนะ!"

สายตาของซ่งหมี่อี้จับจ้องไปที่กลุ่มคนตรงหน้า

ในสถานการณ์เช่นนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเธอทั้งคู่จะหนีรอดไปได้โดยไร้รอยขีดข่วน

เธอเป็นคนพาซิ่วซิ่วมาที่นี่ เธอจะยอมให้เกิดเรื่องร้ายแรงกับซิ่วซิ่วไม่ได้เด็ดขาด

"หนีไป!"

ซ่งหมี่อี้สะบัดมือเฟิงอวิ๋นซิ่วออกอย่างแรง วินาทีต่อมา ต้นคามิเลียอันงดงามก็ปรากฏขึ้นกลางตรอก

ซ่งหมี่อี้หมุนตัวกลับและเตะเข้าใส่คนที่ขวางทางพวกเธออยู่ด้านหลัง

คนๆ นั้นไม่คาดคิดว่าซ่งหมี่อี้จะจู่โจมอย่างกะทันหัน ด้วยความไม่ทันระวังตัว เธอจึงสามารถแหวกวงล้อมเปิดทางออกได้สำเร็จ

ด้วยน้ำตานองหน้า เฟิงอวิ๋นซิ่วเหลือบมองซ่งหมี่อี้ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีกลับไปทางเดิม

"ไม่ยักรู้ว่าเป็นผู้ใช้พลังจิตที่ตื่นรู้แล้วด้วย ฤทธิ์เดชเยอะไม่เบานี่!"

หัวหน้าอันธพาลหัวเราะลั่น ราวกับเจอเหยื่อที่ถูกใจเข้าอย่างจัง

เพียงตวัดมือ จระเข้ยักษ์ตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายเขา

จระเข้ตัวนั้นมีขนาดมหึมา ทว่าการเคลื่อนไหวของมันกลับปราดเปรียวอย่างเหลือเชื่อ

มันคลานไปหยุดอยู่ตรงหน้าต้นคามิเลียในไม่กี่ก้าว และใช้ขากรรไกรอันใหญ่โตงับต้นคามิเลียจนขาดสะบั้นไปถึงราก

ซ่งหมี่อี้ไม่คาดคิดเลยว่าต้นคามิเลียของเธอจะถูกจระเข้กัดขาดได้รวดเร็วขนาดนี้

ความตื่นตระหนกก่อตัวขึ้นในใจ ก่อนที่เธอจะทันได้คิดหาวิธีแก้ปัญหา เธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของซิ่วซิ่วดังมาจากไม่ไกลนัก

"กรี๊ดดด ช่วยด้วย!"

เฟิงอวิ๋นซิ่ววิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกคนที่วิ่งไล่ตามมาจับตัวและลากกลับมา

"ซิ่วซิ่ว!"

เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเฟิงอวิ๋นซิ่ว ซ่งหมี่อี้ก็สติแตก

เธอหันขวับไปมอง และเห็นอันธพาลคนหนึ่งกำลังยื่นมือออกไปคว้าตัวเฟิงอวิ๋นซิ่ว

"ซิ่วซิ่ว ระวัง!"

เฟิงอวิ๋นซิ่วทุบตีมือของคนที่จับเธอไว้อย่างสุดแรงเกิด แต่เรี่ยวแรงของเธอก็ไม่อาจทำให้ฝ่ายตรงข้ามสะทกสะท้านได้เลยแม้แต่น้อย

"คุณหนู เอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่ามั้ง"

หัวหน้าอันธพาลหัวเราะร่วน และเก็บอสูรวิญญาณของตนกลับไปอย่างไม่แยแส

อสูรวิญญาณของเขาดุร้ายเกินไป และอาจพลั้งมือทำร้ายแม่เนื้ออ่อนคนนี้เข้าได้

ถ้าเธอเสียโฉมขึ้นมา มันก็คงจะไม่น่าดูสักเท่าไหร่