บทที่ 67 : เจ้าอ่อนแอเกินไป

บทที่ 67 : เจ้าอ่อนแอเกินไป



"อืม,​ ด้วยความแข็งแกร่งของข้า จางฉีหยวน…..บัลลังก์นี้เป็นของข้าและข้าอยากเห็นว่าใครจะกล้าแข่งกับข้า!"





"จางฉีหยวน….เจ้าบ้านนอกอย่างเจ้ามาเย่อหยิ่งที่นี่ได้ยังไง, ออกไปจากที่นี่ซะ"





"ฮิฮิ หลังจากหลายปีมานี้ เจ้าเป็นคนแรกที่กล้ายั่วยุความโกรธของข้า….เเต่นี่จะเป็นสิ่งที่เจ้าไม่สามารถทนได้,​ ตายซะ"





"ต้องการให้ข้าตาย....เจ้าคิดว่าเจ้ามีคุณสมบัติ​หรือ?"





ในสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน

ในตําแหน่งต่างๆ, ทุกคนเห็นโลกใบเล็กที่ยาวขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและมันก็เริ่มมีร่างสองร่างปะทะกันภายในนั้น





ในไม่ช้า….การต่อสู้เพื่อเเย่งชิงบัลลังก์เงินก็มาถึงขีดจํากัดอย่างรวดเร็ว​ (คนส่วนมากมาชิงบัลลังก์เงินกัน)​





หลายคนมองไปที่บัลลังก์ทองคําโดยเฉพาะบัลลังก์ทองคำ​สีม่วงด้วยดวงตาที่ร้อนแรงเเละความปรารถนาที่จะลอง





อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นอัจฉริยะ​อาณาจักรสําแดงกฎเกณฑ์ที่อยู่ในระดับแนวหน้า





ในหมู่พวกเขาทั้งหมด​ ล้วนได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะ​ระดับพรสวรรค์และอัจฉริยะ​ระดับวีรบุรุษโดยศาลากลไกสวรรค์





ในท้ายที่สุด, พวกเขากฌเลือกที่จะยอมแพ้และรอให้การต่อสู้เพื่อเเย่งชิงบัลลังก์เงินสิ้นสุดลงก่อน….ถึงจะเริ่มการท้าทายต่อไป





………

ณ​ ขณะนี้​

ดวงตาของเย่หวู่ชางกะพริบปริบๆ….เมื่อเขาค้นพบว่าเวทีนี้เป็นสมบัติหายากของสวรรค์และโลก





ไม่เพียงแต่มันมีโลกใบเล็กจำนวน​นับไม่ถ้วนเท่านั้น….แต่มันยังมีพลังแห่งเวลาอีกด้วย



ในการต่อสู้ภายในนั้น, เวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อเทียบกับโลกภายนอก​





ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือในโลกใบเล็กมันไม่มีพลังงานวิญญาณ





แต่ถ้ามี, ศาลากลไกสวรรค์คงไม่นํามันออกมาเเน่ๆ

เเละในขณะที่เย่ห​วู่​ชาง​กําลังศึกษาสมบัติ​ของสวรรค์และโลก

ผู้ฝึกตนอาณาจักรสําแดงกฎเกณฑ์บางคนก็ได้เคลื่อนไหวแล้ว





สายตาของพวกเขาชัดเจนเป็นพิเศษ โดยมุ่งความสนใจไปที่บัลลังก์สูงสุด​เท้านั้น





พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้ฝึก​ตน​อาณาจักรสําแดงกฎเกณฑ์ที่แข็งแกร่ง, และพวกเขาไม่เชื่อว่าพวกเขาอ่อนแอกว่าคนอื่นๆ





แม้ว่ามันจะเป็นอัจฉริยะระดับมังกรที่น่า​ตกตะลึง​, แต่พวกเขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถ​เอาชนะได้





"ข้าจางเสวี่ยเฟิง….ข้าต้องการดูว่าใครจะกล้าแข่งขันกับข้าเพื่อชิงบัลลังก์สูงสุด​นี้!"





หลังจากพูดจบเขาก็ก้าวไปข้างหน้าโดยตรงและมุ่งหน้าไปยังบัลลังก์สีม่วงทอง





อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะเหยียบมัน

กําปั้นยาวคู่บารมีก็พุ่งเข้ามาในแนวนอน…..บังคับให้เขาหันหลังกลับและเผชิญหน้ากับหมัดนี้





"จางเสวี่ยเฟิง!" ดวงตาเย็นชาของ เจียงเสวี่ยหยางเป็นประกายแห่งความกลัวในขณะที่เขามองไปที่อีกฝ่าย





เห็นได้ชัดว่าเขาเคยประสบกับความพ่ายแพ้ภายใต้คู่ต่อสู้มาก่อน!





จางเสวี่ยเฟิงไม่ได้สนใจอาการ​ของอีกฝ่ายเเละพูดทันที​ว่า

"บัลลังก์นี้เป็นของข้า!"





น่าเสียดายที่ก่อนที่พวกเขาจะได้ต่อสู้​กัน…..ผู้ฝึก​ตน​อาณาจักรสําแดงกฎเกณฑ์อีกหลายคนก็เริ่มเคลื่อนไหวเเล้วเช่นกัน​



"เจียงเสวี่ยหยาง, เจ้ากล้ามากที่เล็งบนบัลลังก์ทองคําสีม่วง…..ให้ข้าแสดงดาบของข้าให้เจ้าดู!"





การต่อสู้กลายเป็นความโกลาหล และทุกคนก็เริ่มต่อสู้เพื่อชิงบัลลังก์ทองคําสีม่วง





ที่น่าแปลกคือ​ ไม่มีใครสนใจบัลลังก์ทองคําเลย





…………

เเละใน​ขณะที่การต่อสู้ใกล้บัลลังก์ทองคําสีม่วงเริ่มวุ่นวาย​มากขึ้น​เรื่อย​ๆ​

ทันใดนั้น ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวสามจุดก็ปะทุขึ้น





ฝูงชนที่กำลังต่อสู้กันต่างตื่นตระหนก​และหันหัวกลับ





ทันใดนั้น, พวกเขาเห็นก็เห็นชูไท่ชาง, เจียงลั่วเฉิน และ มู่ซีเหยา ลอยขึ้นไปในอากาศครอบครองพื้นที่​ใกล้ๆบัลลังก์​ทองสีม่วง​ด้วยกัน





ดูเหมือนมันจะมีข้อตกลงร่วมกัน​โดยปริยาย

เพราะพวกเขาไม่ได้ต่อสู้กันเอง….แต่เลือกที่จะโจมตีฝูงชนคนอื่นๆแทน





"เจ้าพวกมดปลวก, กล้าแตะต้องสิ่งที่เป็นของข้า.…ตาย!"





ชูไท่ชางดําเนินชีวิตตามชื่อของเขาเสมอ

เเละด้วยบุคลิกที่ครอบงําอย่างมาก….การโจมตีที่ดุเดือดก็ถูกปลดปล่อยออกมา​จากเขา





หมัดขนาดมหึมาของเขาได้ปรากฏ​เเละกลืนกินทุกสิ่ง

เจตนาหมัดอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมท้องฟ้า แบกรับแรงสะท้อน​ไม่รู้จบเเละพุ่งเข้าหาฝูงชนอย่างรวดเร็ว​





"ดวงดาวร่วงหล่น​….ตาย!"





อีกด้าน, เสียงเย็นชาเล็กน้อยของ เจียงลั่วเฉินก็ดังก้อง…..พร้อมกับร่างกายของเขาที่เปิดจุดลมปราณ​ทั้ง 150 จุด​บนร่างกาย​





ด้วยพลังของคนคนหนึ่งที่เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนที่ทรงพลังกว่า 150 คนรวมกัน

บรรยากาศ​รอบๆจึงอบอวลไปด้วยพลังเเห่งดวงดาว….พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นช่างน่าเกรงขามเเละน่าอัศจรรย์​มาก





สุดท้าย

เมื่อเทียบกับอัจฉริยะ​ทั้งสองก่อนหน้า….พลังของมู่ซีเหยาก็ไม่ได้ด้อยกว่าแม้แต่น้อย





"ดาบเปิดประตูสวรรค์!"



ปราณดาบอันทรงพลังปะทุขึ้นและทําให้เกิดการระเบิดในความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต





ดาบเล่มนี้มีเจตนา​ดาบขั้นที่สี่เเฝงอยู่ด้วย….ดังนั้นมันจึงทรงพลังเป็นพิเศษ

มันแบกพลังของสวรรค์​เเละโลก….พร้อมตกลงมากลางฝูงชน





เมื่อเห็นอัจฉริยะระดับมังกรผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามเคลื่อนไหว….ผู้คนจำนวน​นับไม่ถ้วนก็หน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกตะลึง​





ในขณะนี้, ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้เห็นช่องว่างอันมหาศาลระหว่างอัจฉริยะระดับมังกรและอัจฉริยะธรรมดา​อย่างพวกเขา​





เเละเมื่อรู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของท่าสังหารที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้พวกเขา

ทุกคนจึงรีบถอนตัวอย่างรวดเร็วและปลดปล่อยท่าไม้ตายของตัวเองออกมาสกัดกั้น​





ตูมมมมม~~!





เวทีทั้งหมดสั่นสะท้านและแกว่งไปมทันที​





ฉากนี้จะเห็นได้ว่าการปะทะกันครั้งนี้น่ากลัวเพียงใด





บนท้องฟ้าหลังจาก​นั้น

นอกเหนือจากอัจฉริยะระดับมังกรผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนเเล้วก็ไร้ซึ่งใครคนอื่นยืนอยู่กลางอากาศ​อีก





ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องตกลงไปบนพื้นด้วยก้าวที่ไม่มั่นคง….และหลายคนถึงกับต้องคุกเข่า​ด้วยซ้ำ​





แต่พวกเขาไม่ได้​สนใจท่าทางเขินอายของตัวเอง….พวกเขาแหงนมองท้องฟ้าด้วยความประหลาดใจ

ดวงตาของพวกเขาเผยให้เห็นความไม่อยากจะเชื่อ





ในตอนเเรก, พวกเขาคิดว่ามันไม่น่าจะมีช่องว่างมากนักระหว่างพวกเขากับอัจฉริยะระดับมังกร

แต่โดยไม่คาดคิด, ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว….พวกเขาต่างก็ถูกบดขยี้อย่างสมบู​รณ์



ในที่สุด, พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าการประเมินของศาลากลไกสวรรค์นั้นน่าประหลาดใจมากเพียงใด





……..

ณ​ ขณะนี้​

อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามยืนอยู่บนท้องฟ้าอย่างภาคภูมิ

ก่อตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมเเละเผชิญหน้ากัน



ในท้ายที่สุดพวกเขาทั้งหมดทะยานก็ขึ้นไปในอากาศโดยมีเป้าหมายที่บัลลังก์ทองสีม่วง





เห็นได้ชัดว่าหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง….เเละแต่ละคนต่างก็เล็งตําแหน่งแรกของการประลองนี้





อย่างไร​ก็ตาม, ในขณะที่ทั้งสามกำลังจะเปิดการต่อสู้​เพื่อชิงตําแหน่ง…..จู่ๆมันก็มีเงาดําเงาหนึ่งแวบขึ้นมาต่อหน้าต่อตาพวกเขา





ในเวลาต่อมาชายหนุ่มในชุดดําก็ปรากฏตัวขึ้นบนบัลลังก์โดยตรง





ทันทีหลังจากนั้น​ โดยไม่ให้เวลาใครตอบสนอง….ชายหนุ่มในชุดดําก็หันกลับมาเเละลงมือทันที​





ตูมมมม~~~!

ในพริบตาเดียวออร่าอันน่าสะพรึงกลัวและน่าเกรงขามของดาบที่ไร้ขอบเขตก็ปะทุ​และกลืนกินท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่ง





ครืนนนน~!





เจตนาดาบทําให้ทั้งเวทีสั่นสะเทือน​ในขณะนี้





เห็นได้ชัดว่าพวกชูไท่ชางไม่คาดคิดว่าจะมีคนกล้าเคลื่อนไหวต่อหน้าพวกเขา, และโมเมนตัมของอีก​ฝ่าย​เพียงอย่างเดียวก็น่ากลัวมาก





พวกเขารู้สึกราวกับว่าเจตนาดาบที่น่าสะพรึงกลัวกําลังจ่ออยู่ที่คอของพวกเขา….ราวกับว่าการที่พวกเขา​จะก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าวจะทําให้โลกของ​พวกเขา​กลับหัวกลับหาง





สุดท้าย, ความรู้สึกกดขี่อันน่าสยดสยองได้ปราบปรามร่างของพวกเขาโดยตรงและทําให้พวกเขาตกลงบนพื้นเช่นเดียวกับ​คนอื่น​ๆ





ฟ่ออออ~!





เมื่อได้เห็นฉากนี้, ไม่เพียงแต่ผู้ฝึกตนบนเวทีการต่อสู้ทั้งหมดเท่านั้นที่ตกตะลึง….เเม้แต่ยังมีหลายคนที่มาสังเกตการต่อสู้จากภายนอกก็ต้องตกตะลึง​เช่นกัน​



แม้แต่บุคคลที่มีอํานาจของกองกําลังหลักที่เฝ้าสนามประลอง​อยู่….ก็ต้องแสดงความประหลาดใจในขณะนี้





โมเมนตัมที่น่าสะพรึงกลัวและยังมีความรู้สึกกดขี่อันมหาศาล​

บุคคลผู้นี้คือใครกัน?





……….

ทางด้านชูไท่ชางและอัจฉริยะ​อีกสองคนที่ตกลงมาบนพื้นต่างก็มีสีหน้าเขินอายเล็กน้อย





พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งพวกเขาจะถูกใครสักคนในรุ่น​เดียวกั​นปราบปรามเช่นนี้



ณ​ ขณะนี้, มู่ซีเหยาจ้องมองร่างสีดําอย่างว่างเปล่า

ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ





เธอนึกไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มที่เธอไม่ได้สนใจเมื่อสองสามปีก่อน….จะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้





ยิ่งกว่านั้นเขายังปราบปรามเธอด้วยความเเข็ง​เเก​ร่ง​ที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง





"เป็นเขาจริงๆ!"





แม้ว่าจะเห็นด้วยตาของตนเอง, แต่มู่ซีเหยาก็ยังคงตกตะลึงอย่างมาก





เธอนึกไม่ถึงจริงๆ….ว่าจะมีใครบนโลกที่สามารถบรรลุระดับการฝึกฝนได้รวดเร็ว​ขนาดนี้





เเละฉากนี้ก็ทำให้ฝูงชนรอบๆเริ่มพูดคุยกัน





"ชายคนนี้เป็นใคร?....ออร่าของเขาน่าสะพรึงกลัวมาก!"





"สามในสี่อัจฉริยะระดับมังกรปรากฏตัวขึ้นเเล้ว, แต่ยังมีหนึ่งคนที่หายไป…. เห็นได้ชัดเลยว่าชายคนนี้เป็นใคร!"





"เจ้าจะบอกว่าเขาคือผู้ฝึกดาบลึกลับที่ไม่มีใครเทียบได้​ เย่หวู่ชางงั้นหรือ?”

“เเต่ไม่นานมานี้เขาพึ่งทะลวงอาณาจักร​พระราชวัง​สีม่วง​ได้นี่…..เเล้วตอนนี้เขาอยู่ในอาณาจักรสําแดงกฎเกณฑ์ได้อย่างไร”





"ไม่เเปลกหรอก….พรสวรรค์ของอัจฉริยะระดับมังกรนั้นเหนือจินตนาการของพวกเราอย่างมาก!"



"เเละมันไม่น่าแปลกใจเลยที่ศาลากลไกสวรรค์จะจัดอันดับให้เขาเป็นผู้นําของสี่มังกรผู้ยิ่งใหญ่, แค่ออร่าของเขาคนเดียวก็น่ากลัวมากเเล้ว!"





"เเละทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้น, ความตั้งใจของเขาก็ชัดเจนมาก….เขาต้องเป็นบัลลังก์ทองคําสีม่วงอย่างชัดเจน​”

“ดูเหมือนว่าการประลองปีนี้จะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดอีกครั้งระหว่างเหล่ามังกรผู้ยิ่งใหญ่​!”





"ใช่เเล้ว….การแข่งขันระหว่างสี่มังกรผู้ยิ่งใหญ่, มันจะต้องน่าตื่นเต้นอย่างเเน่นอน!"





………..

ในขณะนี้

สายตาจำนวน​นับไม่ถ้วนล้วนมาบรรจบกันที่ร่างของเย่หวู่ชาง….เเละต้องการทราบระดับพลังการต่อสู้ที่เเท้จริ​งของเขา





เเต่ในทางกลับกัน, สามมังกรผู้ยิ่งใหญ่ยังคงสงบและไม่ได้ริเริ่มที่จะโจมตี





สัญชาตญาณของพวกเขาทั้งสามเเจ้งเตือน​พวกเขาว่า….บุคคลนี้ไม่ง่ายที่จะรับมือ





อย่างไรก็ตาม, ก่อนที่พวกเขาจะได้เคลื่อนไหว





ชายคนหนึ่งที่มีร่างกายแข็งแรงเป็นพิเศษ….จู่ๆก็ทะยานขึ้นไปในอากาศและมุ่งหน้าไปยังบัลลังก์ทองคําสีม่วง





เขาเปล่งพลังปราณดาบที่น่าสะพรึงกลัว….แสดงพลังที่น่าเกรงขามของปรมาจารย์ดาบที่ไม่มีใครเทียบได้



"เย่หวู่ชาง ผู้นําของสี่มังกรผู้ยิ่งใหญ่…..ข้าหวังอู๋ต่าว, ข้ามาทดสอบว่าดาบของเจ้าหรือดาบของข้าใครจะคมกว่ากัน!"





หลังจากพูดโดยไม่ให้เวลาใครครุ่นคิด, เขาก็ก้าวเข้าสู่บัลลังก์ทองสีม่วงเเละสร้างโลกใบเล็กโดยตรง





เมื่อเห็นสิ่งนี้, ทุกคนรอบๆต่างก็เฝ้าดูอย่างตั้งใจ​

ดูเหมือนว่าพวกเขา​ต้องการจะเห็นการต่อสู้ระหว่างปรมาจารย์ดาบสองคนนี้อย่างมาก





"มาเถอะ, เย่ห​วู่​ชาง….ข้าต้องการต่อสู้กับเจ้ามากที่สุดเเล้วในการประลอง​นี้"



หวังอู๋ต่าวจ้องมองไปที่เย่หวู่ชางด้วยสายตาที่แน่วแน่…..ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้อันทรงพลัง​





อย่างไร​ก็ตาม, น่าเสียดายที่เย่หวู่ชางเพียงเหลือบมองเขาเล็กน้อย​และส่ายหัวเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ได้กระตุ้นความสนใจของเย่ห​วู่​ชาง​ได้เลย





"ถอยไปเถอะ, เจ้าอ่อนแอเกินไป!"





ฟ่อ~~!





ทันทีที่คําพูดเหล่านี้หลุดออกมา….ก็จะได้ยินเสียงตกตะลึง​ของคนอื่นๆทันที

ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่หวู่ชางจะหยิ่งผยองถึงขนาดนี้

เขากล้าพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า หวังอู๋ต่าวนั้นอ่อนแอเกินไป





"ข้าอ่อนแอเกินไป?”

“ฮ่าฮ่า….นี่เป็นเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดที่ข้าเคยได้ยินในช่วงสี่สิบปีที่ผ่านมา”

“ในเมื่อเจ้าหยิ่งผยอง​นัก, งั้นก็ตายซะเถอะ​”





ด้วยดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

หวังอู๋ต่าวได้ปลดปล่อยปราณดาบถึงขีดสุด, ใช้ทักษะ​ที่ทรงพลัง​ที่สุด​ของเขา​เเละฟันเข้าหาเย่หวู่ชางอย่างรุนแรง





เเละทันทีที่การโจมตี​นี้ปรากฏ​ออกมา

สีหน้าของทุกคนรอบๆก็เปลี่ยนไปทันที​





สมควรเเล้วที่หวังอู๋ต่าวได้รับการประเมิน​ว่าเป็นอัจฉริยะระดับวีรบุรุษ….พลังของเขาน่ากลัวมาก!





เเละในขณะนั้นทุกคนก็มองไปที่เย่หวู่ชางอีกครั้ง….โดยพวกเขาล้วนอยากรู้ว่าเย่ห​วู่​ชาง​จะตอบสนองต่อการโจมตี​นี้อย่างไร





เเต่น่าเสียดายที่เมื่อต้องเผชิญหน้า​กับการโจมตี​ครั้งนี้​

เย่หวู่ชางทำเพียงแค่ส่ายหัวเบาๆ และพูดอย่างไม่เป็นทางการว่า

"เจ้ากําลังร้องขอความอัปยศอดสู!"





หลังจากพูดจบเขาก็ใช้มือต่างดาบ

เเละเคลื่อนไหวง่ายๆโดยโบกมือไปในอากาศอย่างไม่​จริงจัง​นัก





เพล้งงงงง~~!





ทันใดนั้น, เสียงความว่างเปล่าที่แตกสลายได้ดังก้องไปถึงหูของทุกคน





…………………..