บทที่ 25 : ความอยากรู้อยากเห็นของมู่ซีเหยา

บทที่ 25 : ความอยากรู้อยากเห็นของมู่ซีเหยา

อย่างไรก็ตามก่อนที่เธอจะทันได้ตอบสนอง, เย่จื้อซินและเย่จือหลานซึ่งเดินตามหลังเย่ว์รู่ฉวง….จู่ๆก็โผล่หัวเล็กๆ ของพวกเขาออกมามองดูเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฉากนี้เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงสำหรับเธอมากยิ่งขึ้น

“รู่ชวง….นี่เจ้า!” มู่ซีเหยาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

เมื่อเห็นอีกฝ่ายตกตะลึง, เย่ว์รู่ชวงก็อธิบาย​อย่างใจเย็นและพูดอย่างสง่างาม

"อย่างที่ท่านเห็น ข้าเป็นแม่ของลูกสามแล้ว และยิ่งไปกว่านั้น…..ลูกคนที่สี่ก็กำลังจะเกิดด้วย!"

หลังจากพูดจบ เธอก็ดึงเด็กน้อยทั้งสองคนแล้วพูดว่า

"เร็วเข้า รีบทักทายท่านป้าเร็ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของมารดา เด็กทั้งสองก็ยืดหลังตรงในทันที ก่อนทักทายอย่างเคร่งขรึม

"สวัสดีเจ้าค่ะ/ขอรับ ท่านป้า!"

"อา…..อา!"

ณ ขณะนี้​

แม้แต่มู่ซีเหยาผู้รอบรู้ก็ยังไม่สามารถโต้ตอบได้ชั่วขณะ

เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงครั้งแรกที่เธอพบกับเย่ว์รู่ชวง

ทั้งสองได้พบและเป็นเพื่อนสนิทที่สามารถพูดคุยได้ทุกเรื่องในเวลาอันรวดเร็ว

ครั้งหนึ่ง พวกเธอเคยทำข้อตกลงที่จะเดินทางไปด้วยกัน กลายเป็นอัจฉริยะที่เลื่องชื่อ มุ่งมั่นที่จะไปถึงอาณาจักรที่ไม่มีใครเทียบได้ในอนาคต

ในเวลานั้นพวกเธอทั้งสองเต็มไปด้วยจิตวิญญาณและความมีชีวิตชีวา

หากแต่เมื่อเวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน

วันหนึ่ง, เย่ว์รู่ชวงได้เปลี่ยนจากการเป็นอัจฉริยะไปสู่ขยะที่ไร้ประโยชน์

ในตอนนั้น, มู่ซีเหยาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างมาก…..เธอทำถึงขนาดรบกวนให้อาจารย์ของเธอมาตรวจสอบเป็นการส่ว​นตัว

อย่างไรก็ตาม, กลับไม่มีใครสามารถหาเหตุผลที่แท้จริงของเรื่องนี้ได้

เเละเพื่อให้เย่ว์รู่ชวงพัฒนาต่อไป

….มู่ซีเหยาได้มอบทรัพยากรจำนวนมากให้กับเธอ, แม้กระทั่งสิ่งนั้นจะทำให้การฝึกฝนของมู่ซีเหยาช้าลงก็ตาม

เเต่ในที่สุด…..เมื่อทรัพยากรมากมายเท่าไหร่​ก็ไม่สามารถ​เเก้ปัญ​หาได้, เย่ว์รู่ชวงจึงไม่ยอมรับทรัพยากรที่เธอนำไปให้อีกต่อไป

กาลเวลา​ผ่าน​ไป, มู่ซีเหยาเริ่มมีความก้าวหน้ามากขึ้น​เรื่อย​ๆ​เเละระยะเวลาของการเก็บตัวฝึกตนของเธอก็นานขึ้นเป็นเงาตามตัว​

การติดต่อระหว่าง​พวกเธอจึงน้อยลงไปเรื่อยๆเช่นเดียวกัน

เเต่เมื่อเร็วๆนี้ เมื่อเธอได้รู้ว่าเย่ว์​รู​่​ชวงไม่เพียงแต่บุกทะลวงไปสู่อาณาจักรทะเลศักดิ์สิทธิ์ได้เท่านั้น….แต่ยังทะลวง​ไปถึงระดับผู้​ฝึกตนอาณาจักรปราการสวรรค์ในคราวเดียว

ในเวลานั้น, ไม่มีใครมีความสุขมากไปกว่ามู่ซีเหยา

ดังนั้น, เธอจึงขออนุญาตโดยตรงจากอาจารย์ให้เธอออกมาพบกับเย่ว์รู่ชวงและปฏิบัติตามข้อตกลงก่อนหน้า

……..

ยามเมื่อเห็นสิ่งนี้ เย่หวู่ชางก็รู้ว่าทั้งสองมีอะไรจะพูดกันมากมาย

ดังนั้นเขาจึงไม่อยากรบกวนพวกเธอทั้งสองคนอีกต่อไป

จากนั้น, การจ้องมองของเขาก็เปลี่ยนไปที่เย่ว์ไห่ที่อยู่ข้างๆ

"หัวหน้าตระกูลเย่ว์, ข้ามีเรื่องที่ต้องการปรึกษาหารือกับท่าน..…พวกเราไปที่อื่นกันดีกว่า"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ว์ไห่ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นอาของเย่ว์รู่ชวง….ในตอนที่พวกเขากลายกลายเป็นญาติกันในคราแรก,เย่หวู่ชางเรียกเขาว่าท่านลุง

ยามนี้เขาได้เปลี่ยนคำถูกเรียกเป็นหัวหน้าตระกูลเย่ว์แล้ว มันหมายความว่าความห่างเหินระหว่างสองตระกูลเริ่มกว้างมากขึ้น​เรื่อย​ๆ​

เเต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย ยามเมื่อพวกเขาได้รับข่าวเกี่ยวเกี่ยวกับอันตรายที่ตระกูลเย่กำลังเผชิญอยู่…..พวกเขามัวแต่ระวังนิกายดาบสังหารวารีและเลือกที่จะยืนอยู่เฉยๆโดยไม่ทำอะไรเลย

เรียกได้ว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้, ล้วนเป็นความผิดของพวกเขาเองทั้งสิ้น

พวกเขาเพียงคิดว่าตระกูลเย่จะต้องพินาศ….เเละไม่ได้คาดหวังว่าเย่หวู่ชางจะผงาดขึ้น​มา

เขาไม่เพียงแต่ช่วยให้ตระกูลเย่รักษาสถานการณ์ไว้ได้เท่านั้น…..แต่ยังกวาดล้าง​นิกายดาบสังหารวารีไปจนสิ้นอีกด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความจริงที่ว่าเขาได้สังหารผู้ฝึกตนครึ่งเก้าอาณาจักรพระราชวังสีม่วงนั้น…..ได้ถูกแพร่กระจายไปอย่างกว้างขวาง และแม้แต่ราชวงศ์ต้าเซี่ยเองก็ยังตกตะลึง​

เเละเมื่อคิดถึงภารกิจ​ที่เขาต้องมาที่นี่ในวันนี้….หัวใจของเขาก็อดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลง

แต่เขาก็ยังคงฝืนยิ้มออกมาเเละพูดว่า “ไปคุยกันเถอะ!”

ยามนี้ทั้งสองจึงเดินออกไปจากที่นี่และไปยังห้องโถงที่อยู่ด้านข้าง

……..

เมื่อเห็นสิ่งนั้นผู้พิทักษ์​วัยกลางคนก็ยืนขึ้นและพูดว่า "ข้าจะออกไปเดินเล่น!"

ไม่นานก็เหลือเพียงสองคนอยู่ในห้อง

มู่ซีเหยาขมวดคิ้วน้อยๆเเละเอ่ยขึ้น​มา

"รู่ชวง เจ้าเพิ่งแต่งงานเข้าตระกูลเย่มาเพียงสองสามปี เเต่ยามนี้เจ้าตั้งครรภ์มาสี่ครั้งแล้ว….ตระกูลเย่ปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนเครื่องจักรผลิตทายาทใช่หรือไม่"

เย่ว์รู่ชวงได้ยินจึงยิ้มเเล้วตอบกลับ​เบาๆ "พี่หญิง ท่านคิดหรือว่าบนโลกนี้จะมีใครบังคับข้าได้หรือ…..หากข้าไม่ต้องการ"

ด้วยคำพูดเหล่านี้มู่ซีเหยาถึงกับเงียบ​ทันที

เพราะเธอเองก็รู้จักเย่ว์หรู่ชวงเป็นอย่างดี …..เเละรู้​ว่าไม่มีผู้ใดสามารถบังคับเย่ว์หรู่ชวงได้

เเถมที่เธอแต่งงานกับเย่หวู่ชาง มันเป็นเพียงเพราะเธอไม่ต้องการที่จะอยู่ในตระกูลเย่ว์และทนต่อสภาพอัปยศเช่นนั้น

ยามเห็นท่าทางที่อ่อนโยนและเงียบสงบของเย่ว์รู่ชวง ควบคู่ไปกับความเปล่งประกายยามเป็นมารดาที่กำลังแตะท้องของตนเองเบาๆ…..มู่ซีเหยาก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเข้าไปอีก

“แล้วเย่หวู่ชางดีถึงเพียงนั้นเลยหรือ …..เจ้าถึงยอมสละทุกสิ่งและทุ่มเททั้งหมดให้เขาถึงเพียงนั้น?”

“พี่หญิง, เรื่องนี้หากท่านมีโอกาสในอนาคตท่านจะเข้าใจข้าเอง!”

ทันใดนั้น, จู่ๆเย่ว์รู่ชวงก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้ พลางมองมู่ซีเหยาขึ้นๆลงๆ และพยักหน้าน้อยๆอย่างไม่ตั้งใจ

“พี่หญิง เหตุใดถึงไม่มาอยู่ด้วยกันล่ะ…..สามีของข้าเป็นคนดีจริงๆนะ หากไม่มีเขาข้าคงไม่มาถึงจุด​นี้​ได้”

“เเละมันคงจะดีมากเลยหากพี่หญิงมาช่วยดูแลเขาด้วยกันกับข้า!”

เมื่อคำพูดเหล่านี้หลุดออกมา, มู่ซีเหยาก็เบิกตากว้างก่อนจะตีเย่ว์รู่ชวงด้วยความโกรธ

“เจ้าเด็กเหลือขอ, เจ้าพูดอะไรออกมา…..กล้าดียังไงมาหยอกล้อข้าเเบบนี้!”

เมื่อเห็นสิ่งนี้เย่ว์รู่ชวงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

“ฮิฮิ พี่หญิง สามีของข้าร้อนแรงมากจริงๆนะ…..หากท่านได้ใช้เวลากับเขา ท่านจะรู้ว่าเขาเก่งแค่ไหน!”

“เจ้าเด็กนี่!”

มู่ซีเหยามองเย่ว์รู่ชวงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ จนทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าพูดอะไรให้มากความอีก

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง, ในใจของเธอจู่ๆก็นึกถึงฉากที่เย่หวู่ชางก้าวเท้าเข้ามา

พวกเธอทั้งสองพูดคุยกันอีกเป็นเวลานาน…..ก่อนที่มู่ซีเหยาจะเปิดเผยจุดประสงค์ของเธอในที่สุด

“รู่ชวง เจ้าไม่คิดที่จะกลับไปจริง ๆ หรือ?”

“อาจารย์บอกว่า ตราบใดที่เจ้ากลับไป นางจะช่วยให้เจ้าฟื้นคืนสู่ตำแหน่งนักบุญแห่งเมืองโบราณชางหยวน……เเละหากยามนั้นมาถึงทรัพยากรที่เจ้าจะได้รับก็จะเป็นสิ่งที่ตระกูลเย่ไม่สามารถเทียบเคียง​ได้!”

เมื่อเย่ว์รู่ชวงรู้ว่าอีกฝ่ายมาเพื่อพาเธอกลับไป…..เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

“พี่หญิง ข้าสบายดี สามีข้าอยู่​ที่ไหนข้าก็จะอยู่ที่นั่นด้วย!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเย่หวู่ชางผู้ลึกลับ

"ยิ่งกว่านั้น ข้าไม่คิดว่าการติดตามสามีของข้าจะแย่ไปกว่าการอยู่ในเมืองโบราณชางหยวน!"

เมื่อเห็นการแสดงออกถึงความรักของเย่ว์รู่ชวง…..มู่ซีเหยาก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาเบาๆ

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อคำพูดของเย่ว์รู่ชวง

ตระกูล​เล็กๆอย่างตระกูล​เย่จะเทียบกับเมืองโบราณชางหยวนได้อย่าง​ไร

เเต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ของเย่ว์รู่ชวง…..มู่ซีเหยาก็ไม่มีความตั้งใจที่จะโน้มน้าวเธออีกต่อไป

…….

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากที่เย่ว์ไห่ได้มาถึงห้องด้านข้างเเละนั่งลงแล้ว…เย่หวู่ชางก็นั่งลงตามเขา

“ท่านผู้นำตระกูลเย่ว์, เชิญ​ท่านเข้าเรื่องเลยดีกว่า!”

เมื่อเห็นว่าเย่หวู่ชางไม่มีความตั้งใจที่จะแลกเปลี่ยนอย่างรื่นรมย์ เย่ว์ไห่ก็ไม่สามารถทำอะไร​ได้

ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างตรงไปตรงมาและเปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงในการมาครั้งนี้

…………………