บทที่ 28 รุ่นพี่ขี่ม้าขาวมาช่วย
บทที่ 28 รุ่นพี่ขี่ม้าขาวมาช่วย
เอี๊ยด!
ฝาโลงศพถูกผลักกระเด็นออก ไอหยินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ท่ามกลางหมอกสีดำนั้น วิญญาณในชุดขุนนางราชวงศ์ชิงปรากฏกายขึ้น
“เช็ดเข้!”
เจ้าอ้วนดำตกใจสุดขีด รีบมุดตัวหลบหลังกระเป๋าเดินทางทันที
“วิญญาณศพเขียว ระดับปีศาจ!”
หลินโม่เองก็ชะงักไปเหมือนกัน เขาถอยหลังกรูด วิญญาณระดับปีศาจไม่ใช่แค่แข็งแกร่งกว่าวิญญาณในสัญญาของเขาทุกตนเท่านั้น แต่ประเด็นสำคัญคือภายใต้ไอหยินที่รุนแรงนี้ หลุมศพร้างรอบๆ เริ่มขยับเขยื้อนตามไปด้วย
ผ่านเนตรโลหิต เขาเห็นวิญญาณหลุมศพร้างนับสิบตนกำลังโอบล้อมพวกเขาเข้ามา
“พี่โม่ เอาไงดี!”
เจ้าอ้วนดำตัวสั่นพั่บๆ
“เลิกพูดมาก! รีบอัญเชิญวิญญาณออกมาแล้วหาทางฝ่าออกไป!”
หลินโม่ออกคำสั่งเสียงเข้ม มือเขาลากผ่านแขนซ้าย
ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าและวิญญาณหน้าอกโตถูกอัญเชิญออกมาพร้อมกัน ยืนขนาบข้างเพื่อคุ้มกัน
“อัญเชิญ วิญญาณถังขยะ!”
เจ้าอ้วนดำตบแขนซ้ายตัวเองรัวๆ วิญญาณถังขยะขนาดยักษ์สูงสองเมตรปรากฏตัวขึ้น มันมีดวงตาโปนโตข้างหนึ่งเล็กข้างหนึ่งเหมือนปลาซีกเดียว ข้างในตัวมันกลวงโบ๋พอที่จะจุคนได้ถึงห้าคน ผิวชั้นนอกทอประกายสีเข้มดูแข็งแกร่งทนทาน
“พี่โม่ รีบเข้ามาข้างในเร็ว!”
เจ้าอ้วนดำเปิดฝาถังเตรียมจะกระโดดลงไป ทว่าจู่ๆ ดินใต้เท้าเขาก็ร่วนซุย มือวิญญาณเหี่ยวแห้งโผล่ขึ้นมาคว้าข้อเท้าเขาไว้แน่น
“อ๊าก! ช่วยด้วย!”
เจ้าอ้วนดำกรีดร้อง ยังไม่ทันตั้งตัว ขาเขาก็ถูกลากจมดินไปครึ่งตัว เหลือเพียงท่อนบนที่ดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย วิญญาณถังขยะได้แต่มองตาปริบๆ อย่างไร้ทางช่วย พลังป้องกันมันน่ะพอมีแต่พลังโจมตีคือศูนย์ เมื่อเจ้านายโดนเล่นงาน มันจึงทำได้แค่ยืนดู
“พับผ่าสิ! วิญญาณในสัญญาดันมาช่วยซ้ำเติมเจ้านายซะงั้น!”
หลินโม่ริมฝีปากกระตุก เมื่อเห็นร่างเจ้าอ้วนดำกำลังจะถูกฝังมิดดิน เขาจึงสั่งการปีศาจเลื่อยไฟฟ้าให้เข้าไปช่วยทันที ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าคว้าหัวเจ้าอ้วนดำแล้วออกแรงกระชากดึงเขากลับขึ้นมาได้สำเร็จ
“แผล็บ!”
พอเห็นเนื้ออวบๆ ของเจ้าอ้วนดำ ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าก็น้ำลายไหลยืด มันแยกเขี้ยวส่งกลิ่นเหม็นคาวออกมาจากปากสีเลือดจนเจ้าอ้วนดำขวัญหนีดีฝ่อ โชคดีที่หลินโม่ทุ่มสมาธิคุมมันไว้แน่นมันจึงไม่ได้งับลงไป
ทว่าในตอนนั้นเอง...
วูบ!
วิญญาณหลุมศพอีกสองตนพุ่งขึ้นจากดิน คว้าขาเจ้าอ้วนดำลากลงไปอีกครั้ง เรื่องนี้ทำให้ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าโมโหจัด มันเหวี่ยงเลื่อยไฟฟ้าสับลงบนพื้นดินรัวๆ แขนวิญญาณสองข้างถูกบั่นขาดกระจุย หนองและเลือดสีน้ำตาลเหลืองไหลนอง ปีศาจเลื่อยไฟฟ้ายังไม่หยุด มันปักเลื่อยลงดินแล้วเร่งเครื่องกวนดินข้างใต้จนเลือดพุ่งกระฉูดขึ้นมา
ในที่สุด เสียง โผล๊ะ ก็ดังขึ้น วิญญาณหลุมศพที่ซ่อนอยู่ใต้ดินถูกกำจัดจนสลายกลายเป็นลูกปัดวิญญาณสีน้ำตาลเหลือง
“โฮกกกก!”
ทางด้านโน้น วิญญาณศพเขียวเห็นลูกน้องโดนฆ่าก็โกรธจัด มันเหยียดแขนตรงไปข้างหน้าแล้วกระโดดสูงถึงสามเมตร พุ่งเข้าหาหลินโม่โดยตรง ขณะเดียวกันวิญญาณหลุมศพที่เหลือก็มุดดินมุ่งหน้ามาที่ใต้เท้าของหลินโม่และเจ้าอ้วนดำอย่างรวดเร็ว
“ซวยแล้ว!”
“พราหมณ์กระซิบสังหาร!”
หลินโม่ตะโกนก้องด้วยความร้อนรน
ตึง ตึง ตึง!
วิญญาณหน้าอกโตบรรเลงบทเพลงมรณะอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของวิญญาณศพเขียวและวิญญาณหลุมศพหยุดชะงักลงทันที เจ้าวิญญาณชุดขุนนางหยุดนิ่งอยู่ห่างจากหลินโม่ไม่ถึงก้าว เขาได้กลิ่นสาบสางรุนแรงโชยมาจากตัวมัน ดวงตาของมันเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำดูน่าสยดสยอง
“ปีศาจเลื่อยไฟฟ้า! ฆ่ามัน!”
หลินโม่รีบถอยฉากออกมา ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าทิ้งเจ้าอ้วนดำแล้วปรี่เข้าไปหาศพเขียว มันใช้เท้าเหยียบร่างศพเขียวไว้แล้วเล็งเลื่อยไปที่คอ
ครืดดดด!
ประกายไฟกระเด็นว่อนพร้อมเสียงกระแทกทึบๆ ทว่าคอของศพเขียวกลับไร้รอยขีดข่วน มีเพียงรอยไหม้จางๆ เท่านั้น แม้แต่ผิวหนังชั้นนอกก็ยังตัดไม่เข้า
“แย่แล้ว! ตอนนี้ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าเลือดเต็ม ทักษะติดตัวไม่ทำงาน พลังโจมตีเลยไม่สูงพอ แต่ต่อให้เลือดเหลือน้อยก็คงตัดเข้ายาก พลังป้องกันของศพเขียวตัวนี้มันโหดเกินไป!”
หลินโม่ตกใจสุดขีดรีบถอยหลังกรูด
“เร็วเข้า เข้ามาในนี้!”
เจ้าอ้วนดำลากหลินโม่มุดเข้าไปในตัววิญญาณถังขยะ ข้างในนั้นเต็มไปด้วยขยะและกลิ่นประหลาด แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนเรื่องนั้นแล้ว ทั้งคู่ต่างหน้าเครียดสนิท
“ไอ้ศพเขียวนั่นหนังหนาชะมัด หนายิ่งกว่าวิญญาณถังขยะของฉันอีก!” เจ้าอ้วนดำตัวสั่น
“ต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง!”
หลินโม่เริ่มกระวนกระวาย แต้มแลกขีดจำกัดสัญญาตอนนี้ยังไม่พอ ไม่อย่างนั้นเขาคงลองบังคับทำสัญญากับศพเขียวไปแล้ว พลังป้องกันระดับนี้เขาถูกใจจริงๆ
“ไม่ดีแล้ว! วิญญาณศพเขียวหลุดจากการควบคุม!”
หลินโม่สัมผัสได้ถึงเหตุการณ์ภายนอกและอุทานในใจ แม้จะอยู่ในตัวถังขยะ แต่เขาก็รับรู้ทุกอย่างผ่านจิตของวิญญาณในสัญญาได้หมด
ตึง!
ผลของบทเพลงมรณะสำหรับวิญญาณระดับสูงอยู่ได้แค่ยี่สิบวินาที ตอนนี้ศพเขียวตื่นขึ้นแล้ว มันฝืนแรงกดของปีศาจเลื่อยไฟฟ้าจนลุกขึ้นยืนประจันหน้ากันได้ พลังที่เหนือกว่าหนึ่งขั้นทำให้ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าเริ่มเป็นฝ่ายถอยร่น ขณะที่พวกวิญญาณหลุมศพมุดขึ้นมาล้อมถังขยะไว้แล้วรุมทึ้งรุมกัดจนผิวถังเริ่มฉีกขาด กรงเล็บหนึ่งพุ่งทะลุเข้ามาข้างในได้สำเร็จ
“เจ้าอ้วน วิญญาณของแกจะต้านไม่ไหวแล้วนะ!” หลินโม่กัดฟัน
“แงงง มหาวิทยาลัยบ้าอะไรเนี่ย ฉันอยากกลับบ้าน!” เจ้าอ้วนดำร้องไห้โฮเมื่อเห็นเลือดวิญญาณตัวเองเหลือแค่หนึ่งในสี่
“ดูท่าต้องออกไปบวกตายเป็นตายแล้วล่ะ!”
หลินโม่กัดฟัน เตรียมจะพุ่งออกไป แต่ทันใดนั้นเสียงหวีดแหลมก็ดังขึ้นบนท้องฟ้า
วิญญาณแวมไพร์พุ่งโฉบลงมา ปลิดหัววิญญาณหลุมศพเหล่านั้นราวกับบดขยี้ลูกพลับเน่า ฆ่าเรียบในพริบตา!
ในเวลาเดียวกัน วิญญาณหัวขาดที่ถือค้อนยักษ์กระโดดลงมาจากฟ้า ฟาดค้อนเข้าใส่หลังของวิญญาณศพเขียวเต็มแรง
โครม!
ร่างศพเขียวถูกกระแทกจมดินลงไปจนเหลือแต่หัวโผล่พ้นพื้น
“ยินดีต้อนรับสู่มหาวิทยาลัยไป๋หยางนะ เหล่ารุ่นน้อง!”
เสียงกังวานใสเหมือนนกไนติงเกลดังขึ้น รุ่นพี่สาวหุ่นเพรียวบางในชุดกระโปรงพลีทค่อยๆ ร่อนลงมายืนบนหลังแวมไพร์กลางอากาศอย่างสง่างาม