บทที่ 3 - วิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้! สามหมัดบดขยี้มู่หรงไห่!
บทที่ 3 - วิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้! สามหมัดบดขยี้มู่หรงไห่!
บทที่ 3 - วิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้! สามหมัดบดขยี้มู่หรงไห่!
“ร้อน! ร้อน! ร้อน!”
นี่คือความรู้สึกเพียงหนึ่งเดียวของเย่ อู๋เชวียในยามนี้
ภายในห้องไม้ที่เรียบง่ายและสะอาดตา เย่ อู๋เชวียพยายามอย่างยากลำบากที่จะทรงตัวในท่าขัดสมาธิ ทั่วร่างของเขาร้อนฉ่า ผิวพรรณที่เคยขาวเนียนกลับกลายเป็นสีแดงก่ำไปนานแล้ว!
หยาดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย แต่เพียงพริบตาก็ถูกอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนจัดจนน่าตกใจระเหยกลายเป็นไอไปอย่างรวดเร็ว
ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท คิ้วขมวดมุ่น แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่จากการขบกรามแน่นจนเป็นสันก็บอกได้ไม่ยากว่าในยามนี้เย่ อู๋เชวียกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดอันมหาศาลอยู่
“วิ้ง”
“ซ่า ซ่า”
เสียงกัมปนาทราวกับแม่น้ำสายใหญ่พุ่งพล่านดังออกมาจากภายในร่างกายของเย่ อู๋เชวีย หากสังเกตให้ดีจะพบว่าผิวหนังทุกนิ้วทั่วทั้งร่างกายของเขากำลังขยับเขยื้อนเบาๆ!
ราวกับว่าภายในร่างกายของเขามีพลังอันมหาศาลสายหนึ่งที่ไม่อาจต้านทานได้กำลังพุ่งพล่านไปทั่ว!
เนื้อหนังมังสาดูเหมือนจะถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลอย่างบ้าคลั่ง!
จิตวิญญาณคล้ายกับถูกใบมีดอันเย็นเยียบเชือดเฉือนอยู่ไม่ยอมหยุด!
แม้ความเจ็บปวดอันยิ่งใหญ่สองประเภทจะคอยคุกคามประสาทสัมผัสของเย่ อู๋เชวียอยู่ตลอดเวลา แต่เจตจำนงที่ถูกเจียระไนจนทะลุปรุโปร่งมาตลอดสิบปีก็ทำให้เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบห้าปีผู้นี้อดทนต่อสู้ต่อไปอย่างยากลำบาก!
อีกทั้งภายใต้ความเจ็บปวดนี้ เย่ อู๋เชวียยังคงรักษาจิตสำนึกที่แจ่มชัดไว้ได้
‘ร่างกายของข้า... ดูเหมือนจะกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่! การเปลี่ยนแปลงนี้... ก็คือสิ่งที่ข้าแลกมาจากการเงียบงันสิบปี... รากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์!’
“ตึง ตึง ตึง”
ราวกับเสียงฟ้าร้องดังสนั่นจากภายในร่างกาย ร่างของเย่ อู๋เชวียที่นั่งขัดสมาธิอยู่ก็พลันโงนเงนตามมาด้วยการสั่นสะท้านอย่างรุนแรง การขยับเขยื้อนของผิวหนังที่เคยเล็กน้อยยามนี้กลับทวีความรุนแรงขึ้นหลายเท่าตัว!
เจ็บปวด!
ความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกเข้าถึงกระดูกและจิตวิญญาณพัดพาเข้าท่วมท้นประสาทสัมผัสของเย่ อู๋เชวียในทันที เขาดูเหมือนจะรู้สึกว่าตนเองตกอยู่ท่ามกลางศูนย์กลางของภูเขาไฟสิบลูกที่กำลังปะทุพร้อมกัน!
แผดเผา กระชาก เชือดเฉือน....... ความเจ็บปวดหลายรูปแบบที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าจนไม่อาจพรรณนาได้พุ่งเข้าจู่โจมพร้อมๆ กัน แม้แต่คนที่มีเจตจำนงแข็งแกร่งอย่างเย่ อู๋เชวีย ในยามนี้ก็แทบจะทนไม่ไหว
ประสาทสัมผัสทางกายค่อยๆ ด้านชา จิตสำนึกที่เคยแจ่มชัดเริ่มพร่าเลือน
ดูเหมือนในชั่วพริบตาถัดไป เย่ อู๋เชวียจะหมดสติไปอย่างสมบูรณ์และไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกเลย
‘จงรักษาไว้ให้ได้! จงรักษาไว้ให้ได้สิ! ห้ามสลบเด็ดขาด! จะสลบไม่ได้เป็นอันขาด!’
เสียงกู่ร้องที่ไร้เสียงดังขึ้นในใจ เหงื่อไหลโทรมกายจนเปียกชุ่มไปทุกส่วน แม้เบื้องหน้าจะมืดมิดไปหมด หูได้ยินเพียงเสียงคำรามอย่างต่อเนื่อง ความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับกระแสน้ำเชี่ยวพัดพาประสาทสัมผัสของเขาไปอย่างโหดเหี้ยม!
เพียงหนึ่งลมหายใจกลับยาวนานราวกับนิรันดร์ เย่ อู๋เชวียแทบจะบ้าคลั่ง!
“ตูม ตูม”
“ซ่า ซ่า”
เสียงพุ่งพล่านของแม่น้ำ ลำคลอง และทะเลดังสนั่นรุนแรงขึ้นอีกสามส่วน กล้ามเนื้อบนร่างกายปูดนูน เส้นเอ็นขนาดใหญ่ภายในร่างกายปูดโปนออกมาเห็นเป็นแนวชัดเจนราวกับงูพิษที่ดุร้าย
เจ็บปวดจนถึงขีดสุด!
ความอดทนก็ถึงขีดจำกัดเช่นกัน!
แต่เย่ อู๋เชวียก็ยังคงอดทนต่อไปอย่างสุดชีวิต!
ต่อให้ต้องตาย เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้!
ไม่มีใครรู้เลยว่าความยึดติดในใจของเด็กหนุ่มผู้นี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ดูภายนอกเหมือนความหนักแน่นและไม่ยอมศิโรราบ แต่ที่จริงมันคือความดึงดันที่ใกล้เคียงกับความบ้าคลั่งไปแล้ว
“เฮ้อ”
ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนี้เอง เสียงถอนหายใจจากส่วนลึกในห้วงความคิดของเย่ อู๋เชวียก็ดังขึ้นเบาๆ เสียงถอนหายใจนี้ดูเหมือนจะแฝงไว้ด้วยความอ้างว้างที่ซึมลึกผ่านกาลเวลาอันยาวนาน และยังแฝงไว้ด้วยความงุนงงราวกับเพิ่งถูกปลุกขึ้นมาจากความหลับใหล
“วิ้ง”
แสงสีทองแวบผ่านเบื้องหลังศีรษะของเย่ อู๋เชวียที่นั่งขัดสมาธิอยู่
เย่ อู๋เชวียที่จิตสำนึกเริ่มแห้งเหือดและพร่าเลือนพลันรู้สึกถึงกระแสความเย็นฉ่ำสายหนึ่งในยามนี้ ราวกับผืนดินที่แตกระแหงจากความแห้งแล้งได้รับการชโลมด้วยน้ำฝนที่ตกลงมาจากฟากฟ้า
“วิ้ง”
จิตสำนึกที่เคยพร่าเลือนกลับมาแจ่มชัดอีกครั้งภายใต้ความเย็นฉ่ำที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เย่ อู๋เชวียที่เดิมทีเบื้องหน้ามืดมิดและอาศัยเพียงประสาทสัมผัสกลับรู้สึกถึงแสงสว่างวาบขึ้นมา จากนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!
‘นี่มัน..... อวัยวะภายในของข้า? นี่คือภาพภายในร่างกายของข้าหรือ?’
สิ่งที่ปรากฏขึ้นต่อหน้า “สายตา” ของเย่ อู๋เชวียคือฉากที่น่าอัศจรรย์
หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ เส้นเอ็นที่ซับซ้อนแต่มีระเบียบ กระเพาะอาหารที่ขยับเขยื้อน ไตทั้งสองข้างที่ดูราวกับเตาไฟสองเตา ตับที่มันวาวลื่นไหล....... ทุกสิ่งทุกอย่างนำมาซึ่งความแปลกใหม่อย่างไร้ขีดจำกัดสำหรับเย่ อู๋เชวีย
“ซ่า ซ่า” “ตูม ตูม”
และในยามนี้เอง เย่ อู๋เชวียก็ได้เห็นต้นตอของเสียงกัมปนาทที่ดังออกมาจากภายในร่างกายอย่างชัดเจนเสียที
เสียงเหล่านี้มาจากรากฐานที่สำคัญที่สุดของผู้ฝึกยุทธ์...... ปราณโลหิต!
หากมู่หรงฉางชิงมาเห็นภาพนี้เข้า เขาจะต้องไม่ยากเชื่อเป็นแน่ เพราะภายในร่างกายของเย่ อู๋เชวีย ปราณโลหิตที่ถูกตัดสินว่าเหือดแห้งไปอย่างลึกลับนั้นกำลังไหลเวียนพุ่งพล่านอยู่อย่างบ้าคลั่ง
เย่ อู๋เชวียที่อยู่ในสภาวะประหลาดดูเหมือนจะไม่ประหลาดใจเลยกับการมีอยู่ของปราณโลหิตของตนเอง ความสนใจของเขาในยามนี้ถูกดึงดูดไปที่กลุ่มแสงสว่างไสวที่อยู่ใต้สะดือลงไปสามนิ้วอย่างสมบูรณ์!
‘รากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์! นี่คือรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าอุตสาหะฝึกฝนมาตลอดสิบปี! กักเก็บปราณโลหิต หล่อเลี้ยงรากฐาน! สวรรค์ไม่ทอดทิ้งผู้ที่มีความมุ่งมั่น! ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว! ฮ่าๆๆๆๆ...... ในที่สุดข้าก็ควบแน่นมันจนสำเร็จแล้ว!’
ความยินดีอันมหาศาลถาโถมเข้าใส่เย่ อู๋เชวีย กลุ่มแสงที่สว่างไสวและเต้นเป็นจังหวะอยู่ภายในจิตวิญญาณนั้นดูราวกับดวงดาวที่ยิ่งใหญ่ ทรงพลัง และโอ่อ่า อีกทั้งยังแฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่แข็งแกร่งถึงขีดสุดอย่างเลือนราง!
ความเจ็บปวดยังคงดำเนินต่อไป แต่ภายใต้ความอดทนขั้นสุดของเย่ อู๋เชวียประกอบกับความเย็นฉ่ำที่ค่อยๆ ส่งมาจากห้วงความคิด ทำให้สถานการณ์ที่เคยย่ำแย่เจียนตายเมื่อครู่ดีขึ้นมาก
หลังจากแน่ใจว่าควบแน่นรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์สำเร็จแล้ว เย่ อู๋เชวียก็เริ่มปรับเปลี่ยนมุมมองเพื่อพิจารณาสถานการณ์ภายในร่างกายของตนเองอย่างละเอียด
ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้านั้นทำให้เย่ อู๋เชวียใจสั่นสะท้านอย่างยิ่ง!
สีทอง สีทองจางๆ!
ปราณโลหิตที่เคยเป็นสีแดงสด ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่มันถูกแต้มด้วยประกายสีทองจางๆ!
‘ปราณโลหิตสีแดงปนทอง? นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?’
ความสับสนอันยิ่งใหญ่ทำให้เย่ อู๋เชวียหาคำตอบไม่ได้ “สายตา” ของเขาไล่ตามทิศทางการพุ่งพล่านของปราณโลหิตไปจนถึงกลุ่มแสงสีทองนั้น!
เพราะปราณโลหิตทั้งหมดพุ่งออกมาจากรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์อย่างต่อเนื่อง
‘ตลอดสิบปีมานี้ ปราณโลหิตทั้งหมดของข้าถูกกักเก็บไว้อย่างแน่นหนาที่จุดตันเถียนเพื่อหล่อเลี้ยงรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์ จะไม่ให้รั่วไหลออกไปแม้แต่น้อย ยามนี้สำเร็จแล้ว ปราณโลหิตกลับเกิดการเปลี่ยนแปลง หรือว่าทั้งหมดนี้จะเป็นผลมาจากรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์?’
เมื่อได้ข้อสรุปนี้ เย่ อู๋เชวียก็เข้าใจถึงที่มาของความเจ็บปวดรุนแรง
รากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์ควบแน่นสำเร็จ และปราณโลหิตที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับรากฐานมานานก็ต้องพุ่งออกจากตันเถียนเพื่อบรรลุขั้นตอนสุดท้าย กระบวนการนี้เปรียบเสมือนการถลกหนังถอนกระดูกหรือการถูกฉีกร่างทั้งเป็น ย่อมต้องเจ็บปวดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด อีกทั้งยังเกิดขึ้นภายในร่างกายที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า คนธรรมดาไหนเลยจะทานทนได้
“วิ้ง วิ้ง วิ้ง”
คล้ายเพียงชั่วพริบตา แต่ก็เหมือนเวลาผ่านไปนานชั่วนิรันดร์ ปราณโลหิตทั้งหมดที่เคยถูกกักไว้ที่ตันเถียนก็พุ่งออกมาจนหมดสิ้น หวนคืนสู่ร่างกายอย่างยิ่งใหญ่ ท่วมท้นไปทั่วอวัยวะภายใน เส้นเอ็น กระดูก และเส้นเลือด พริบตาเดียวเย่ อู๋เชวียก็รู้สึกราวกับว่าตนเองได้ย้อนกลับไปตอนเริ่มฝึกฝนครั้งแรกเมื่ออายุห้าขวบ
ปราณโลหิตสีแดงปนทองช่างสมบูรณ์พูนสุขและพุ่งพล่านไม่หยุดหย่อน นี่คือจุดเริ่มต้นความแข็งแกร่งของผู้ฝึกยุทธ์
“วิ้ง”
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าความเย็นฉ่ำจากด้านบนหายไป ตามมาด้วยร่างกายที่สั่นสะเทือนครั้งหนึ่ง จากนั้นเบื้องหน้าก็มืดลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เย่ อู๋เชวียก็กลับคืนสู่ร่างเนื้อแล้ว
“โครม”
เขาล้มตัวลงนอนหงายหลังไปบนเตียงไม้ตรงๆ เย่ อู๋เชวียยามนี้เปียกโชกไปทั้งตัวราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากแม่น้ำ ดวงตาที่ดูสุกสกาวมาแต่กำเนิดเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย มีทั้งความยินดีจากการอดทนมาสิบปีจนบรรลุผลสำเร็จ แต่ยังแฝงไว้ด้วยความหมายอื่น ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่
เนิ่นนานผ่านไป
“เฮ้อ”
เสียงถอนหายใจแบบเดิมดังขึ้นอีกครั้งในห้วงความคิดของเย่ อู๋เชวีย เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจนี้ เย่ อู๋เชวียก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา รอยยิ้มเช่นนี้ไม่เคยปรากฏขึ้นมานานถึงสิบปีแล้ว
มันคือรอยยิ้มที่ผ่อนคลายและสบายใจยามที่ได้พบหน้าเพื่อนเก่า
“คง... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
เสียงที่กังวานและเยาว์วัยดังออกมาจากปากเย่ อู๋เชวีย ราวกับเขากำลังพูดกับตัวเองหรือกำลังบอกใครบางคนอยู่
“เงียบงันสิบปี ในที่สุดก็บรรลุโชควาสนา เย่ อู๋เชวีย เจ้าช่าง... ยอดเยี่ยมจริงๆ”
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงที่ให้ความรู้สึกผ่านโลกมาอย่างโชกโชนแต่เมื่อฟังแล้วกลับดูยังเยาว์วัยนักก็ค่อยๆ ดังขึ้นในห้วงความคิดของเย่ อู๋เชวีย ราวกับเจ้าของเสียงผู้นี้เป็นชายหนุ่มที่มีอายุมากกว่าเย่ อู๋เชวียเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น
“วิ้ง”
แสงสีทองจางๆ แวบผ่านไปแวบหนึ่ง เย่ อู๋เชวียหลับตาลงอีกครั้ง ห้วงความคิดหรือพื้นที่แห่งจิตวิญญาณของเขาสั่นไหวเบาๆ ความรู้สึกที่แปลกหน้าแต่คุ้นเคยวนเวียนอยู่ในใจของเย่ อู๋เชวีย
“นึกไม่ถึงเลยว่าข้าที่หลับไปสิบปี เจ้าจะสามารถควบแน่นรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้ได้สำเร็จจริงๆ จนทำให้ข้าได้รับแรงกระตุ้นแล้วตื่นขึ้นมา หึๆ ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนถึงเจ้าจะยังเด็ก แต่สุดท้ายเจ้าก็เลือกเส้นทางแห่งความเงียบงันสายนี้จริงๆ”
เสียงที่เย่ อู๋เชวียเรียกว่า ‘คง’ ซึ่งสถิตอยู่ในพื้นที่แห่งจิตวิญญาณของเขานั้นดูเหมือนจะเพิ่งตื่นจากการหลับใหล จึงแฝงไว้ด้วยความเกียจคร้านเล็กน้อย เพียงแต่น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมนั้นไม่ได้ปกปิดไว้เลย
“คง เมื่อกี้ขอบใจนะ เจ้าหลับไปสิบปี เกี่ยวกับตัวเจ้าเอง พอจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้างหรือยัง?”
เย่ อู๋เชวียที่กำลังยิ้มกลับถามคำถามหนึ่งออกมา
ดูเหมือน ‘คง’ จะไม่คิดว่าเย่ อู๋เชวียจะถามเช่นนี้ เขาจึงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะ “ยังเลย ถึงจะยังจำไม่ได้ว่าข้าเป็นใครกันแน่ แต่พลังจิตวิญญาณที่เหลืออยู่ก็ฟื้นคืนมาบ้างแล้ว พอที่จะรักษาความตื่นเอาไว้ได้ หากเมื่อสิบปีก่อนเจ้าไม่ได้ปลดผนึกดวงตะวันใน ‘ผนึกสุริยันจันทราดารา’ จนทำให้ข้ามาอาศัยอยู่ในพื้นที่แห่งจิตวิญญาณของเจ้าได้ล่ะก็ ป่านนี้ข้าคงสลายหายไปนานแล้วล่ะ”
เย่ อู๋เชวียที่นอนอยู่ยิ้มบางๆ พลันยกมือขวาขึ้นล้วงเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา
จดหมายฉบับนี้ดูธรรมดามาก บนซองไม่มีตัวอักษรใดๆ เลย แต่เย่ อู๋เชวียที่ถือจดหมายฉบับนี้ไว้ในมือขวากลับมีสีหน้าที่เศร้าสร้อยและอ้างว้าง
“เฮ้อ เป็นเช่นนี้จริงๆ สินะ ความยึดติดนี้เองที่ค้ำจุนเจ้าให้ยอมเงียบงันถึงสิบปี ยอมสละสถานะอัจฉริยะที่ไร้เทียมทานของเจ้า เพื่อควบแน่นรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้ เพียงเพื่อจะเปิดจดหมายฉบับนี้ ข้าขอถามเจ้าเถอะ เย่ อู๋เชวีย การเลือกเช่นนี้ เจ้าเสียใจไหม?”
เมื่อเห็นจดหมายในมือของเย่ อู๋เชวียและนึกอะไรบางอย่างได้ ‘คง’ ก็อดไม่ได้ที่จะถามต่อ
“เจ้ารู้ไหมว่า หากเจ้าไม่ได้เลือกควบแน่นรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ยามนี้ระดับพลังของเจ้าต้องสูงมากเป็นแน่ แต่เพื่อรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้เจ้านี้ เจ้ากลับต้องหยุดอยู่ที่ขั้นหลอมกายระดับที่ห้ามาตลอด ทั้งหมดนี้มันคุ้มค่าไหม?”
คำถามของ ‘คง’ ดังสะท้อนอยู่ในห้วงความคิดของเย่ อู๋เชวีย เขามองจดหมายในมือแล้วยิ้มบางๆ “คุ้มค่าไหมน่ะหรือ? แน่นอนว่าคุ้มค่า”
“ตั้งแต่ข้าจำความได้ ข้าก็ติดตามอยู่ข้างกายท่านลุงฟู่มาตลอด จนกระทั่งตอนอายุสี่ขวบ ท่านลุงฟู่พานข้ามาที่ตระกูลมู่หรง ทิ้งจดหมายฉบับนี้กับหยกมังกรโลหิตไว้แล้วจากไปเงียบๆ ข้าจำความจำก่อนอายุสี่ขวบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ รู้เพียงว่าข้าชื่อเย่ อู๋เชวีย แต่ไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร? พ่อแม่ของข้าเป็นใคร? บ้านเกิดของข้า... แท้จริงแล้วอยู่ที่ไหนกันแน่?”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเย่ อู๋เชวียกลับดูอบอุ่นและถวิลหาอย่างยิ่ง แต่เขาไม่ได้หยุดพูด เรื่องที่เก็บงำมานานสิบปีนี้ เขาทำได้เพียงและยินดีที่จะเล่าให้ ‘คง’ ฟังเท่านั้น
“ในภาพความจำที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยก่อนอายุสี่ขวบ ข้าจำได้เลือนรางว่าท่านลุงฟู่แม้จะไม่ใช่พ่อของข้า แต่เขาก็ดูแลข้าเหมือนลูกแท้ๆ ข้าดูเหมือนจะติดตามเขาไปยังสถานที่ต่างๆ มากมาย จนสุดท้ายก็มาถึงตระกูลมู่หรง ชาติกำเนิดของข้า ข้าไม่รู้ แต่ข้ากลับมีความหวังหนึ่ง ซึ่งก็คือจดหมายฉบับนี้กับหยกมังกรโลหิตที่ท่านลุงฟู่ทิ้งไว้ให้”
“คง ตอนที่ท่านลุงฟู่จากไป ข้าเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง จึงเดินซัดเซพเนจรไปถึงสถานที่แห่งนั้น แล้วบังเอิญปลดผนึกสุริยันจันทราดาราออกจนได้พบกับเจ้า เจ้าบอกข้าว่า จดหมายฉบับนี้ถูกลงอาคมวิถีศักดิ์สิทธิ์ไว้ ต่อให้ในภายภาคหน้าจะมีระดับพลังสูงเพียงใด หากไม่ล่วงรู้วิถีศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่มีวันเปิดจดหมายฉบับนี้ได้เลย......”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ‘คง’ ก็เงียบไปครู่หนึ่ง
เขาจะไม่เข้าใจคำพูดของเย่ อู๋เชวียได้อย่างไร ในสายตาของเด็กหนุ่มผู้นี้ ต่อให้มีระดับพลังที่สูงส่งเพียงใดก็เทียบไม่ได้เลยกับความยึดมั่นในสายใยความผูกพัน เขาไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร มาจากที่ไหน พ่อแม่และบ้านเกิดอยู่ที่ใด เบาะแสเพียงหนึ่งเดียวก็คือจดหมายฉบับนี้และหยกมังกรโลหิต
เย่ อู๋เชวียกับเขานั้นช่างเหมือนกันเหลือเกิน?
‘ข้าคือคนที่ลืมเลือนตัวเอง ส่วนเขา คือคนที่ไม่เคยได้รู้จักตัวเองเลย เราต่างก็กำลังไล่ตามค้นหา เพื่อหวังจะหารากเหง้าของตนเองให้พบ’
ภายในห้องไม้ตกอยู่ในความเงียบงันอยู่พักใหญ่
เนิ่นนานหลังจากนั้น ‘คง’ ก็ทำลายความเงียบนี้ลง
“หึๆ..... เจ้ารู้ไหม? เย่ อู๋เชวีย การที่เจ้าเงียบงันสิบปีเพื่อฝึกวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้จนสำเร็จ จะกลายเป็นโชควาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเจ้า! สักวันหนึ่ง เจ้าจะรู้ว่าการตัดสินใจของเจ้านั้นถูกต้องเพียงใด! ฝึกวิถีศักดิ์สิทธิ์สำเร็จตั้งแต่ขั้นหลอมกาย...... ช่างเป็นวาสนา ช่างเป็นโชควาสนาที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้.......”
เสียงที่เต็มไปด้วยความทึ่งและความยินดีดังสะท้อนอยู่ในห้วงความคิดไม่ยอมหยุด เย่ อู๋เชวียรู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย แต่จากนั้นเขาก็พลันนึกถึงเรื่องการท้าประลองกับมู่หรงเทียนขึ้นมาได้ สีหน้าจึงเคร่งขรึมลง
“วิ้ง”
เพียงแค่ใจนึก ปราณโลหิตสีแดงปนทองภายในร่างกายก็พุ่งพล่านสั่นสะเทือนไม่หยุดหย่อน รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเย่ อู๋เชวีย
“ยามนี้วิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้สำเร็จแล้ว ปราณโลหิตของข้าพุ่งออกจากตันเถียนทะลวงพันธนาการหวนคืนสู่ร่างกาย คง ข้าน่าจะกลับมาฝึกฝนต่อได้แล้วใช่ไหม?”
ทันใดนั้น เย่ อู๋เชวียก็เล่าเรื่องการท้าประลองกับมู่หรงเทียนให้ ‘คง’ ฟัง
“ตอนเจ้าอายุห้าขวบ เจ้าก็บรรลุขั้นหลอมกายระดับที่ห้าหรือขั้นหลอมเอ็นแล้ว หลายปีมานี้เจ้าหมั่นเพาะบ่มควบแน่นวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้มาตลอด ซึ่งมันได้ช่วยให้ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว จนยามนี้เจ้าบรรลุขั้นหลอมเอ็นอย่างสมบูรณ์ไปนานแล้ว ส่วนขั้นหลอมกระดูกและขั้นหลอมไขกระดูกสิ่งที่เจ้าต้องการมีเพียงแค่เวลาเท่านั้น เมื่อมีวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้คอยหนุนนำ มรรคาการฝึกตนของเจ้านับจากนี้จะแตกต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง นี่คือเส้นทางแห่งวาสนา ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดปราณโลหิตถึงเปลี่ยนแปลงไป บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับกายาของเจ้าก็ได้ อ้อ เจ้าลองฝึกฝนพลังวิญญาณดูหน่อยสิ?”
เขามองจดหมายในมืออีกครั้ง แววตาเป็นประกายแวบหนึ่ง เย่ อู๋เชวียเก็บจดหมายเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอม จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิตามคำสั่งของ ‘คง’ เริ่มเดินพลัง ‘พลังเฮ่าเทียน’ ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ปราณโลหิตสีแดงปนทองภายในร่างกายพลันสั่นสะเทือน!
“วิ้ง”
รากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์พลันกระตุกวูบ จากนั้นแรงดึงดูดอันมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้ก็แผ่ออกมาจากจุดตันเถียน พลังวิญญาณทั้งหมดในร่างกายถูกแรงดึงดูดนี้ชักนำให้พุ่งเข้าสู่รากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์ภายในตันเถียนทันที!
“วิ้ง วิ้ง วิ้ง”
เย่ อู๋เชวียรู้สึกได้อย่างเลือนรางว่าภายในรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์ที่เต้นเป็นจังหวะนั้นดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ไม่รู้จัก แต่ในยามนี้เขาเชื่อมั่นในตัว ‘คง’ จึงเพียงแค่รวบรวมสมาธิแน่วแน่และมีสติจดจ่ออยู่กับภายในเท่านั้น!
“ตูม”
ผ่านไปเค่อเดียว (15 นาที) ทั่วทั้งรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์ก็พลันสว่างจ้าขึ้นมา กลุ่มแสงสีทองทอประกายเจิดจรัส เย่ อู๋เชวียทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยแสงสีนี้ และในวินาทีนี้เอง เย่ อู๋เชวียก็สีหน้าเปลี่ยนไป!
“วิ้ง”
สายพลังวิญญาณสีทองจางๆ ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าพุ่งออกมาจากรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์อย่างต่อเนื่อง แล้วกระจายไปทั่วร่างกายในพริบตา ดูไปแล้วก็ไม่ได้ต่างจากเมื่อก่อนเลย
เพียงแต่เย่ อู๋เชวียรู้ดีว่า พลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายยามนี้ไม่ใช่พลังวิญญาณแบบเดิมอีกต่อไป!
มันช่างทรงพลัง ยิ่งใหญ่ โอ่อ่า อีกทั้งยังแฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่รุนแรงถึงขีดสุด!
“คง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ของพลังวิญญาณสีทองจางๆ นี้ เย่ อู๋เชวียก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา
“เป็นเช่นนี้จริงๆ ด้วย! การควบแน่นรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้สำเร็จ ข้อดีอย่างแรกก็คือนับจากนี้ไป พลังที่เจ้าฝึกฝนจะไม่ใช่พลังวิญญาณธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็น ‘ปราณรบวิถีศักดิ์สิทธิ์’ ที่ได้มาจากรากฐานวิถีศักดิ์สิทธิ์นั่นเอง!”
เสียงของ ‘คง’ ในยามนี้ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน เขาพูดต่อทันทีโดยไม่รอให้เย่ อู๋เชวียถาม “ปราณรบวิถีศักดิ์สิทธิ์ ถือเป็นพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินที่มีคุณภาพสูงส่งยิ่งนัก มันมีความหนาแน่นมากกว่าพลังวิญญาณทั่วไปสิบเท่า ควบแน่นมากกว่าสิบเท่า และพลังทำลายล้างก็รุนแรงกว่าสิบเท่าเช่นกัน! หรือก็คือ นับจากนี้เป็นต้นไป เจ้าผู้ซึ่งฝึกฝนปราณรบวิถีศักดิ์สิทธิ์จะมีความสามารถที่จะต่อสู้ข้ามระดับและเอาชนะผู้ที่แข็งแกร่งกว่าได้!”
‘ต่อสู้ข้ามระดับ? เอาชนะผู้ที่แข็งแกร่งกว่าน่ะหรือ?’
ดวงตาที่สุกสกาวของเย่ อู๋เชวียสว่างขึ้นเรื่อยๆ ตามคำอธิบายของ ‘คง’ เมื่อสัมผัสได้ถึงปราณโลหิตสีแดงปนทองและปราณรบวิถีศักดิ์สิทธิ์ภายในร่างกาย หัวใจของเขาก็ร้อนรุ่มไปด้วยความตื่นเต้น
มุมปากมีรอยยิ้ม ในส่วนลึกของดวงตาที่เรียบเฉยคู่นั้น มีประกายแห่งความคมกล้าที่น่าเกรงขามซ่อนอยู่โดยไม่เผยออกมา!
‘ท่านลุงฟู่ หยกมังกรโลหิตที่ท่านทิ้งไว้ให้ข้า ข้าจะปกป้องมันไว้ให้ดีที่สุด มู่หรงเทียน ข้าจะใช้เจ้าเป็นบันไดก้าวแรกในการกลับมาเจิดจรัสอีกครั้งของข้า เย่ อู๋เชวีย!’
เสียงพึมพำต่ำๆ ราวกับเสียงฟ้าร้อง แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
......ท้องฟ้ากว้างไกล ดวงตะวันลอยเด่น
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว”
ที่หน้าเรือนพักของศิษย์ตระกูลมู่หรง มีร่างเจ็ดแปดร่างกำลังมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว โดยมีชายหญิงคู่หนึ่งเดินนำหน้า
ชายคนนั้นมีรูปร่างกำยำ ที่แก้มซ้ายมีรอยบากที่น่ากลัว ซึ่งก็คือมู่หรงไห่ ส่วนเด็กสาวคนนั้นสวมชุดกระโปรงไหมสีแดงรัดรูปที่ขับเน้นส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนของนางได้อย่างยอดเยี่ยม เพียงแต่ใบหน้าสวยๆ ของนางยามนี้กลับดูดุร้าย ในดวงตาสวยคู่หนึ่งฉายแววแห่งความโกรธแค้นและความอัปยศ นอกจากมู่หรงปิงหลานแล้วจะเป็นใครไปได้อีก
ส่วนผู้ที่ติดตามคนทั้งสองมาก็คือผู้แข็งแกร่งรุ่นเยาว์หลายคนของตระกูลมู่หรง แม้พวกเขาจะกำลังเดินอยู่ แต่สายตาส่วนใหญ่กลับจดจ้องไปที่รูปร่างอันงดงามของมู่หรงปิงหลานด้วยความหลงใหลที่ไม่ได้ปิดบัง
“ปิงหลาน เจ้าก็ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปได้ แค่สั่งสอนขยะอู๋เชวียนั่น ทำไมต้องให้พวกเรามากันเยอะขนาดนี้ด้วย”
“นั่นสิ ข้าใช้มือเดียวก็สยบมันได้แล้ว”
“ขยะอู๋เชวียนั่นช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง ถึงกับกล้าท้าประลองกับพี่เทียน รนหาที่ตายแท้ๆ”
มู่หรงปิงหลานที่กำลังเดินอยู่เมื่อได้ยินเสียงพูดจากด้านหลัง นางก็ไม่ได้ตอบคำถาม แต่เพียงพูดออกมาสั้นๆ ว่า “ครั้งนี้รบกวนทุกคนแล้ว หลังจากนี้ปิงหลานจะต้องมีของตอบแทนแน่นอนขอรับ”
“ปัดโธ่ ปิงหลาน ดูเจ้าพูดเข้าสิ”
“ในตระกูลมู่หรงนี้ ใครกล้าทำให้เจ้าขุ่นเคืองก็เหมือนทำให้พวกเราขุ่นเคืองนั่นแหละ”
“พวกเจ้าอย่าแย่งกันสิ เรื่องสั่งสอนเย่ อู๋เชวีย ปล่อยให้ข้าจัดการเอง”
มู่หรงไห่หรี่ตาลงเล็กน้อย ปรายตามองมู่หรงปิงหลานที่อยู่ข้างกาย ภายในใจซ่อนแววแห่งความเร่าร้อนไว้ เขาหัวเราะออกมาเบาๆ แน่นอนว่าเขาเดาเจตนาและเหตุผลในการมาครั้งนี้ของมู่หรงปิงหลานออก ซึ่งนี่ก็คือเหตุผลที่เขามาด้วยเช่นกัน
การสั่งสอนเย่ อู๋เชวีย เพื่อให้มู่หรงปิงหลานรู้สึกดีต่อเขาบ้าง สำหรับมู่หรงไห่แล้ว มันง่ายเกินไป
“ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ”
ร่างทั้งหมดหยุดลงที่หน้าห้องไม้ขนาดพอเหมาะห้องหนึ่ง มู่หรงปิงหลานมองไปยังอาคารหลังเล็กด้วยสายตาที่ดุดันยิ่งนัก มู่หรงไห่ที่อยู่ข้างกายหัวเราะลั่นแล้วก้าวไปข้างหน้าก้าวใหญ่ ศิษย์ตระกูลมู่หรงที่ยืนอยู่ด้านหลังมู่หรงปิงหลานเห็นดังนั้นจึงหยุดเท้าลงด้วยความเสียดาย
“เจ้าขยะ ออกมาได้แล้ว ข้ามู่หรงไห่รู้สึกเบื่อเลยอยากจะมาเล่นกับเจ้าสักหน่อย คราวนี้ข้าจะต่อให้เจ้าโดยไม่ใช้มือทั้งสองข้างเลยละกัน”
เสียงที่โอหังอย่างยิ่งดังออกมาจากปาก รอยบากที่แก้มซ้ายขยับเขยื้อนเล็กน้อย มู่หรงไห่ยืนกอดอก แต่ภายในใจกลับแอบระแวดระวังอยู่บ้าง แม้เย่ อู๋เชวียจะกลายเป็นขยะไปแล้ว แต่เท่าที่เขารู้มา ตลอดสิบปีที่ผ่านมานี้ นอกจากในการประลองอย่างเป็นทางการแล้ว ศิษย์ตระกูลมู่หรงที่คิดจะมารังแกคนผู้นี้มีไม่น้อยเลย แต่กลับไม่มีใครทำสำเร็จเลยสักคนเดียว
“เอี๊ยด”
ประตูห้องไม้เปิดออก ร่างที่ดูโปร่งสบายร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ ซึ่งก็คือเย่ อู๋เชวีย มู่หรงไห่เพ่งมองอย่างละเอียด พลันรู้สึกว่าในยามนี้เย่ อู๋เชวียดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อนเล็กน้อย
“ข้าก็นึกว่าหมาตัวไหนมันมาบ้าเห่าอยู่หน้าบ้านข้าแต่เช้า ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง หึๆ ในเมื่อหมาบ้ามันกำเริบ ข้าก็จะฝืนใจจัดการให้สักหน่อยละกัน”
คนยังไม่ทันก้าวพ้นประตู คำพูดที่โอหังกว่ามู่หรงไห่ถึงสามส่วนก็แผ่กระจายไปทั่วบริเวณทันที
เมื่อเห็นเย่ อู๋เชวียออกมา มู่หรงปิงหลานก็จ้องมองเย่ อู๋เชวียเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ฝ่ายหลังกลับเมินเฉยราวกับมองไม่เห็น
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ อู๋เชวีย สีหน้าของมู่หรงไห่ก็ปรากฏแววแห่งความโกรธแค้นแวบหนึ่ง แต่ก็ถูกกดข่มไว้ได้ทันท่วงที เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ขยะอู๋เชวีย หวังว่าความสามารถของเจ้าจะมีสักครึ่งหนึ่งของคำพูดที่เจ้าพ่นออกมานะ ไม่อย่างนั้นต่อให้ข้าต่อให้เจ้าโดยไม่ใช้มือทั้งสองข้าง เจ้าก็ยังเป็นแค่ขยะอยู่ดีนั่นแหละ”
เย่ อู๋เชวียเดินมาหยุดนิ่งที่ระยะสิบวาจากมู่หรงไห่ ดวงตาที่สุกสกาวของเขาสว่างจ้าอย่างยิ่ง เขาค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นมาแล้วกำเป็นหมัดแน่น จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างสบายอารมณ์ เพียงแต่ในเสียงหัวเราะนี้กลับแฝงไว้ด้วยความองอาจที่ปกปิดไม่อยู่!
“มู่หรงไห่ เจ้าเชื่อไหม ข้าใช้แค่สามหมัดก็บดขยี้เจ้าได้แล้ว!”
[จบแล้ว]