บทที่ 20 หลันหรูเสวี่ยคือแฟนของผม

หรงอวี่ขับรถกลับถึงคฤหาสน์ฝูหรงจวงหยวน ในเวลาเกือบจะพร้อมกัน รถอีกคันก็จอดหน้าประตูพอดี เป็นรถของจี้จื่อหยวน เขาเพิ่งไปร่วมงานเลี้ยง คุยงานจนดึก ดื่มไปหลายแก้ว เมาเล็กน้อย หลันหรูเสวี่ยกลัวว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุ จึงติดรถกลับมาด้วย เธอมองผ่านกระจก เห็นรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่ก่อนแล้ว

รถคันนี้เธอรู้จักดี รุ่นลิมิเต็ดที่เพิ่งเปิดตัวไม่กี่เดือน ราคา 16 ล้าน ตระกูลจี้ไม่เคยขาดรถหรู เธอเลยไม่ได้แปลกใจนัก แต่.........รถคันนี้เป็นรุ่นของผู้หญิง  และตระกูลจี้…ไม่มีผู้หญิงอยู่เลย

เธอกำลังคิดอยู่พอดี ก็เห็นหรงอวี่ลงมาจากฝั่งคนขับ รถคันนี้…เป็นของหรงอวี่?

เธอเคยสืบประวัติมาแล้ว คุณหนูหรงถูกส่งไปอยู่ต่างจังหวัดตั้งแต่เด็ก ไม่เป็นที่เอ็นดูในบ้าน

มีหรือที่ตระกูลหรงจะซื้อรถราคาแบบนี้ให้? แน่นอนว่า ไม่มีทาง

หลันหรูเสวี่ยเปิดประตูรถ รีบเดินเข้าไปหา

“คุณหนูหรง”

หรงอวี่เพียงพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินต่อ หลันหรูเสวี่ยกลั้นไม่ไหว ต้องพูดออกมา

“ฉันเคยคิดว่า เด็กผู้หญิงวัยอย่างคุณหนูหรงคงจะใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่คิดเลย…ว่าจะรับของขวัญราคาแพงจากตระกูลจี้ได้ลง”

ก้าวเท้าของหรงอวี่ชะงัก สายตาที่เธอหันกลับมามองนั้นเฉียบคมและเย็นสงบ จนหลันหรูเสวี่ยรู้สึกเหมือนมีแรงกดดันถาโถมเข้าใส่ ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นแค่เด็กอายุสิบแปด แต่เธอกลับรู้สึกหวั่นเกรงโดยไม่รู้สาเหตุ

หรงอวี่เอียงริมฝีปากอย่างเฉยชา “ก่อนจะสอนฉัน คุณเลขากลับไปดูชุดที่ตัวเองใส่อยู่ก่อนดีไหม?”

เธอจำแม่นตอนเดินห้างวันก่อน ราคาของแต่ละแบรนด์ยังคงจำได้ติดหัว ชุดเสื้อผ้าของหลันหรูเสวี่ยราคาสามหมื่นกว่า รองเท้าราคาเกือบหมื่น กระเป๋าใบในมือราวหนึ่งแสนสอง ต่างหู กำไล ทุกอย่างรวมกันเกินห้าหกแสน…เลขาธรรมดา จะใช้ของพวกนี้ได้หรือ?

คำตอบชัดเจน—จี้จื่อหยวนซื้อให้ทั้งนั้น

เหมือนหลันหรูเสวี่ยเองก็รู้สึกถึงสายตาดูแคลนของหรงอวี่ จี้จื่อหยวนที่เมาเล็กน้อยลืมตาขึ้นพอดี เขากดขมับแล้วลงจากรถ

“เกิดอะไรขึ้น”

หรงอวี่ไม่สนใจ เดินผ่านไป หลันหรูเสวี่ยกัดริมฝีปากเบาๆพูดเสียงแผ่ว

“ฉันก็แค่คิดว่า เด็กม.ปลายไม่ควรรับของแพง ๆ จากใคร พูดไปคำเดียว คุณหนูหรงก็เหมือนไม่พอใจฉันซะแล้ว…”

จี้จื่อหยวนขมวดคิ้ว “ไปขอโทษเธอเดี๋ยวนี้”

หลันหรูเสวี่ยตกใจ “อา…อาหยวน นายให้ฉันไปขอโทษเธอเหรอ?”

“ใช่! ก็เธอเป็นฝ่ายเสียมารยาทก่อน”

หลันหรูเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่น แต่ก็ต้องเดินตามเข้าไปในบ้าน ทันเห็นหรงอวี่เดินขึ้นชั้นสอง

เข้าห้องใหญ่ที่สุด ห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องของ “คุณผู้หญิงใหญ่ตระกูลจี้”

หรงอวี่…อยู่ในห้องนั้น? หรือว่าคุณผู้เฒ่าจี้ตั้งใจให้หรงอวี่เป็น “คุณผู้หญิงคนต่อไป” ของบ้านนี้?

แล้วเธอล่ะ…จะเป็นอะไรล่ะ หรงอวี่ปิดประตูตัดสายตาเธอทันที

หลันหรูเสวี่ยเสียงสั่น “คุณหนูหรงเข้ามาอยู่ที่นี่…ในฐานะอะไรคะ?”

จี้จื่อหยวนเลือกคำตอบอย่างระวัง “เธอเป็นคนในครอบครัว”

“คนในครอบครัว…?” น้ำตาหลันหรูเสวี่ยไหลร่วง

“แล้วฉันล่ะ อาหยวน เราคบกันมาตั้งนาน ฉันเป็นอะไรของนาย?”

จี้จื่อหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “เธอเป็นแฟนฉัน ส่วนเธอคนนั้นก็เป็นคนในครอบครัว มันไม่ได้ขัดกันเลยนี่ เธอจะร้องไห้ทำไม?”

เขาถอนหายใจ กอดปลอบเธอ “เธอคิดมากไปเอง”

หลันหรูเสวี่ยสะอื้นเสียงเบา เธออยากจะเชื่อว่า ที่ผ่านมาเป็นเพียงความคิดมากของตัวเอง…

จี้จื่อหยวนสั่งให้คนขับรถพาหลันหรูเสวี่ยกลับไปก่อน เขาเองขึ้นชั้นสอง เดินไปเคาะประตูห้องของหรงอวี่

“เข้ามา”

เมื่อเปิดเข้าไป ก็เห็นหรงอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังอ่านหนังสือ

“คุณทวดครับ ผมมาขอโทษแทนหรูเสวี่ย เธอไม่รู้ฐานะของท่าน จึงพูดจาล่วงเกินไป หวังว่าคุณทวดจะไม่ถือสาเธอ”

หรงอวี่วางหนังสือลง “ถ้าเป็นคนอื่นที่โดนเลขาหลันพูดจาแบบนั้น…อาหยวน คิดว่าควรจัดการยังไง?” จี้จื่อหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง

หรงอวี่โบกมือ “พอแล้ว ออกไปได้”

แต่จี้จื่อหยวนกลับยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ เขากัดริมฝีปาก ก่อนพูดเบาๆ “หรูเสวี่ยเป็นแฟนผมครับ”

“ฉันรู้” หรงอวี่ยิ้มบาง “ก็เพราะรู้นี่แหละ ถึงยังไม่สั่งให้พ่อบ้านไล่เธอออกไป ถือว่าให้หน้าอาหยวนมากแล้วนะ”

พอดีกับที่คุณปู่จี้เดินผ่านมา เขารู้สึกบรรยากาศในห้องแปลก ๆ จึงก้าวเข้ามา

“เป็นอะไรน่ะอาหยวน แกทำให้คุณทวดไม่พอใจอีกแล้วหรือ?”

จี้จื่อหยวนกำลังจะอธิบาย แต่โทรศัพท์ของหรงอวี่ดังขึ้น เธอยกมือขอให้เงียบก่อน

“คือคุณหรงอวี่ใช่ไหมคะ? ทางรายการ Star Dream Project ขอเชิญคุณเข้าร่วมการถ่ายทำรอบแรกที่ตึกจี้เอนเตอร์เทนเมนต์ วันเสาร์นี้ค่ะ…”

ปลายสายพูดจบก็วางทันที คุณปู่จี้ตาเป็นประกายทันที

“นี่มันรายการที่ฉันวางแผนไว้มาหลายปี! แม่ครับ แม่เข้าร่วมด้วยหรือเนี่ย ช่างบังเอิญอะไรแบบนี้!”

หรงอวี่ยิ้ม “ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก” ก็เพราะนี่คือเส้นทางที่ “อิงเป่า” อยากทำ เธอเลยสมัครแทนลูกหลานในชาติก่อน แต่ตอนนี้อิงเป่าฟื้นแล้ว ดูเหมือนว่า…เธอไม่มีความจำเป็นต้องเข้าร่วมจริงๆอีกต่อไป คุณปู่จี้หัวเราะ พลางรำลึกความหลัง

“ตอนแม่ยังสาว งานอดิเรกที่ชอบที่สุดก็คือการร้องเพลงนี่ล่ะ แม่ยังเคยพาฉันไปดูการแสดงที่เซี่ยงไฮ้ ถ้าไม่ผันตัวไปทำงานวิจัย ตอนนั้นแม่คงกลายเป็นนักร้องดังทั่วประเทศไปแล้ว”

อันที่จริง หรงอวี่ชอบร้องเพลงมาก ตอนเด็กๆก็เรียนร้องเพลงอยู่พักหนึ่งด้วยซ้ำไป แต่ต่อมาเธอรู้ว่าเสียงเพลงช่วยชีวิตประชาชนไม่ได้ ยิ่งไม่อาจช่วยประเทศชาติ เธอจึงทุ่มพลังทั้งหมดให้ฟิสิกส์และเคมี งานอดิเรกค่อย ๆ ถูกเก็บจนฝุ่นจับ…

คุณปู่จี้มองเธอด้วยสายตาอบอุ่น “เมื่อได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ทำไมไม่ลองใช้ชีวิตแบบอื่นดูบ้างล่ะครับแม่?”

จี้จื่อหยวนรีบพูดเพื่อกู้คะแนนในใจคุณทวด “รายการนี้ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่เป็นนักเรียน

ถ่ายทำแค่วันหยุด ไม่กระทบการเรียนของคุณทวด ลองไปสนุกดูสักครั้งก็ดีครับ”

หรงอวี่พยักหน้า “ก็ได้”

คุณปู่จี้ดีใจใหญ่ รีบสั่งทันที “อาหยวน ผู้จัดการใหญ่ของจี้เอนเตอร์เทนเมนต์ตอนนี้คือใคร

พรุ่งนี้เรียกเขามาคุยที่สำนักงานใหญ่ ต้องเตรียมทรัพยากรที่ดีที่สุดให้ท่านทวด แล้วก็...”

“อิงเป่า” หรงอวี่ขัดขึ้น

“ถ้าแม่ได้เข้ารายการเพราะอาศัยอำนาจตระกูลจี้ จะเรียกว่า ‘ใช้ชีวิตใหม่’ ได้ยังไงล่ะ? แถมยังไม่ยุติธรรมกับคนอื่นด้วย”

คุณปู่จี้ยอมทันที “แม่พูดถูก งั้นพรุ่งนี้ผมไปส่งแม่เองนะครับ”

Star Dream Project เป็นรายการใหญ่ของจี้เอนเตอร์เทนเมนต์ คัดเลือกผู้เข้าแข่งขันผ่านออดิชันหลายรอบ ได้ทั้งหมด 88 คน และถ่ายทำแบบถ่ายทอดสด คุณปู่จี้มาส่งหรงอวี่ถึงหน้าตึก

รอบ ๆ มีแต่กล้องล้อมอยู่เต็มไปหมด เขาถอนหายใจอย่างเสียดาย

“แม่ครับ ผมส่งได้แค่นี้นะ ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะขึ้นไปดูจากชั้นบน คอยเฝ้าดูการถ่ายทำตลอดเลย”

หรงอวี่ลงจากรถ เดินขึ้นพรมแดง รายการเริ่มถ่ายทอดสดในวินาทีที่เธอเดินเข้าสู่เฟรม

หญิงสาวก็แนะนำตัวสั้นๆ แล้วหางตาก็เห็นผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังกึ่งเดินกึ่งล้อมใครบางคนเข้ามา.....หรงรั่วเหยา...ในบรรดาเด็กสาว 88 คน ส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา มีเพียงหรงรั่วเหยาเท่านั้นที่พอมีชื่อเสียงในวงการบันเทิง ทุกคนจึงเข้ามาใกล้ทั้งเพื่อสร้างสัมพันธ์ และเพื่อให้ติดกล้องไปกับเธอ

หรงรั่วเหยาพูดทักทายผู้ชมเสร็จ พอเงยหน้าก็เห็นหรงอวี่ เธอชะงักเล็กน้อย รู้สึกกลัวว่าหรงอวี่จะเดินมาทักทาย เพราะถ้าผู้ชมรู้ว่าทั้งสองเป็นพี่น้องแท้ๆ  ชื่อเสียงของเธอจะถูกลากผูกติดกับหรงอวี่ไปด้วย และนั่น…จะเป็นเรื่องที่แย่มากสำหรับเธอ