บทที่ 19 ใครไม่ยอม แต่ฉันยอม “พี่เย่” คนเดียว

ตั๋วตั่วรูดบัตรจ่ายเงินสำเร็จด้วยตัวเอง ใบหน้าของเด็กหญิงสว่างไสวด้วยรอยยิ้ม

คุณปู่จี้พลอยยินดีไปด้วย “ให้ตั๋วตั่วเล่นกับเสี่ยวเย่บ่อยๆก็ดีเหมือนกัน ดูสิ! ตั๋วตั่วดูใจกล้าขึ้นเยอะเลย”

หรงอวี่ “…” เธอผ่อนเสียงลงเล็กน้อย “ต่อไปให้ตั๋วตั่วกลับมาอยู่บ้านของตัวเอง ลูกมีปัญหาอะไรไม๊”

คุณปู่จี้รู้สึกถึงรังสีไม่พอใจจาก “แม่” รีบส่ายหัวแทบหัก “ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ”

“แล้วก็อีกเรื่อง” หรงอวี่พูดต่อ “อาเย่ ก็ต้องกลับมาอยู่บ้านเหมือนกัน”

อยู่บ้านคนเดียวแบบนั้น นับวันยิ่งเหลวไหล วันๆไม่ทำอะไร เอาแต่เล่นเกมยันเช้า ทั้งเสียเวลาทั้งเสียอนาคต ถึงอย่างไร ก็เป็นเหลนแท้ ๆ ของเธอ ยังไงก็ต้องดูแลสั่งสอนบ้าง

จี้โจวเย่เดินมาพอดี ได้ยินเข้าเต็มสองหู รีบประท้วงทันที “ไม่! ผมจะอยู่บ้านพักใกล้โรงเรียน!”

“ไม่ใช่สิ่งที่แกจะมาปฏิเสธได้” คุณปู่จี้ถีบก้นเขาโป๊กหนึ่ง “จากนี้ไป แกต้องเป็นคนดูแลคุณทวดไป–กลับโรงเรียนเอง แล้วอีกอย่าง—คุณทวดเพิ่งมาอยู่ยุคนี้ ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่ ไหนว่าแกเรียนดีนักไม่ใช่เหรอ ก็ปลีกเวลาไปติวให้คุณทวดด้วย!”

จี้โจวเย่ถึงกับเหงื่อแตกพราก ผลการเรียนเขาน่ะ… ยับเยินสุด ๆ เดือนก่อนสอบยังไม่ถึงร้อยคะแนนด้วยซ้ำ แต่ถ้าเทียบกับ “คุณทวด” ที่มาจากเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน—ก็น่าจะ… สอบแย่กว่าเขา?

พอคิดแบบนี้ อารมณ์ก็ดีขึ้นเฉยเลย จากนั้นทั้งหมดก็ไปเดินช็อปปิ้งต่อ เสื้อผ้าหรู รองเท้า กระเป๋า สร้อย เพชรพลอย เครื่องประดับต่าง ๆ ปู่จี้เลือกซื้อให้หรงอวี่

ส่วนหรงอวี่ ก็เลือกซื้อให้ตั๋วตั่ว พวกชุดกระโปรงเจ้าหญิงระยิบระยับ รองเท้าคัชชูแก้ว มันช่างน่ารักเหลือเกิน จนเธอแทบอยากจะเหมาร้านทั้งร้าน พอซื้อของเสร็จ

คุณปู่จี้ยื่นกระเป๋าที่เต็มไปด้วยบัตรแบล็คการ์ดทั้งหมดให้เธอ “แม่ครับ เอานี่ไปเลย แม่อยากได้อะไรก็ใช้ตามสบายเลยครับ”

หรงอวี่กำลังจะปฏิเสธอยู่แล้ว แต่จี้โจวเย่ดันยื่นหน้าเข้ามา “มีตั้งหลายใบ ขอผมสักใบหน่อยได้มั้ยครับปู่…”

“ไปให้พ้น!” คุณปู่จี้ฟาดกบาลเขาไปหนึ่งที “เดือนหนึ่งได้ค่าใช้จ่ายตั้งแสน ยังไม่พออีกหรือไง!”

จี้โจวเย่ “…” แสนหนึ่งมันก็พอนะ แต่…สองวันก่อน เขาซื้อสร้อยเพชรให้หรงอวี่สารภาพรัก—แค่เส้นเดียวเกือบล้าน หนี้บัตรเครดิตยังค้างอยู่เต็มเพดาน เรื่องนี้ให้ตายก็ไม่กล้าบอกคุณปู่

ถ้ารู้เข้ามีหวังไม่ได้ตายดีแน่

“งั้นฉันรับไว้ล่ะนะ” หรงอวี่รับแบล็คการ์ดสิบกว่าบัตรมายิ้มบาง “ตั้งแต่วันนี้ ค่าใช้จ่ายรายเดือนของอาเย่ ฉันดูแลเอง” จี้โจวเย่รู้สึกถึงลางร้ายบีบหัวใจขึ้นมาทันที

รุ่งเช้าวันต่อมา จี้โจวเย่ขับรถคันใหม่ที่หรงอวี่ซื้อเมื่อวาน ตรงมายังบ้านพักใกล้โรงเรียน จากนั้นเดินเท้าประมาณห้านาทีมาถึงหน้าโรงเรียนพร้อมกัน

“พี่เย่!”

เฉินเหนียนเห็นเขาแต่ไกล วิ่งเข้ามา แล้วก็เห็นภาพที่เหลือเชื่อ—จี้โจวเย่ถือกระเป๋านักเรียน สองใบ

เขาเบิกตากว้างแล้วกดเสียงลง “พี่… ทำไม....ถือกระเป๋าให้หรงอวี่? ดูเหมือนลูกน้องเลยอ่ะ นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย?”

จี้โจวเย่ถอนหายใจยาว เมื่อคืนคุณปู่สั่งคำสั่งถึงตายว่า ต้องทำให้คุณทวดสบายที่สุด

หรงอวี่จะขึ้นรถ เขาต้องเปิดประตู หรงอวี่นั่ง เขาต้องจัดเก้าอี้ หรงอวี่ช็อปปิ้ง เขาต้องถือของ

หรงอวี่กินข้าว เขาต้องคอยคีบอาหารให้…ชีวิตโคตรลำบาก!

พอเห็นเขาไม่ตอบ เฉินเหนียนก็หรี่ตา จิกกัดเบา ๆ

“พี่เย่นี่สุดยอดจริงๆ เพื่อจะจีบหรงอวี่ ถึงกับยอมลดตัวลงขนาดนี้ ใครจะเถียงก็ช่าง ฉันยอมรับในตัวพี่เย่เลย!”

“หุบปากไปเถอะ!” จี้โจวเย่อยากเอามืออุดปากมันจริง ๆ

เขาไอเบา ๆ พลางเบือนหน้า แล้วส่งกระเป๋าให้หรงอวี่ “ท…ที่จริง เธอเข้าไปในห้องก่อนเลย เดี๋ยวฉันสูบบุหรี่สักมวน”

หรงอวี่ดึงสมุดเล่มหนึ่งจากกระเป๋าแล้วโยนใส่มือเขา “เมื่อคืนฉันเขียนแผนเอาไว้หนึ่งชุด นายสูบไปอ่านไปละกัน”

จี้โจวเย่รีบคว้ารับ เปิดดูแล้วชะงักทันที มาสายออกก่อนหักนาทีละหนึ่งพัน หลับในคาบเรียนหักนาทีละหนึ่งพัน สูบบุหรี่หักห้าพัน ตีกันหักหนึ่งหมื่น…

เฉินเหนียนยื่นหน้าเข้ามา “พี่เย่ อะไรคือหักพัน หักห้าพันเนี่ย?”

จี้โจวเย่เดือดทันที เดือนหนึ่งได้ค่าขนมแค่แสนเดียว จะไปพออะไรกับการหักแบบนี้!

เขาก้าวยาวเข้าห้องเรียน ปัง! เอาสมุดฟาดลงบนโต๊ะหรงอวี่ เสียงดังจนทั้งห้องเงยหน้าพร้อมกัน

ทุกคนรู้ดีว่าจี้โจวเย่นิสัยแรง ไม่แคร์ใคร ครูยังไม่กลัวด้วยซ้ำ แถมเมื่อไม่กี่วันก่อน หรงอวี่เพิ่งทำให้เขาเสียหน้าไปต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน นี่เธอทำอะไรอีก—ถึงทำให้เขาฟิวส์ขาดได้ขนาดนี้?

หรงอวี่ยกสายตาขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ “ไม่เคารพผู้ใหญ่ หักหนึ่งหมื่น”

“ทำไม!” จี้โจวเย่โน้มตัวลง กดเสียงต่ำกัดฟัน “ทำไมเธอถึงหักค่าขนมฉันได้!”

หรงอวี่ “ก็ลองคิดดูสิ ว่าทำไมล่ะ”

จี้โจวเย่อึ้งพูดไม่ออก

ก็เพราะ—เธอคือบรรพบุรุษตัวจริงของตระกูลจี้

ก็เพราะ—ทุนก้อนแรกของบริษัทจี้ มีครึ่งหนึ่งมาจากเธอ

หรงอวี่เหลือบตามองซองบุหรี่ในมือเขา “แล้วยังจะสูบอีกไม๊”

“ม…ไม่สูบแล้ว” จี้โจวเย่เหมือนลูกโป่งรั่วลม “ผมหยุดก็ได้ ไม่สูบก็ได้โอเคไหม”

ที่จริงเขาไม่ได้ติดบุหรี่ แค่คิดว่ามันเท่ ก็เลยสูบเอาเท่เฉย ๆ เขาทรุดตัวลงนั่งอย่างห่อเหี่ยว

เพื่อนทั้งห้องก้มหน้าแทบพร้อมกัน ใครจะไปคิดว่าไอ้หัวโจกโรงเรียน พอตกหลุมรักคนหนึ่งเข้า มันจะเชื่องได้ขนาดนี้?

เฉินเหนียนอึ้ง แล้วหัวเราะทันที “พี่เย่ โห เธอดูแลพี่แล้วนะเว้ย ดูยังไงก็เหมือนเธอแอบชอบพี่เย่ชัด ๆ”

จี้โจวเย่ยัดหมั่นโถวเข้าปากอีกฝ่ายทันที ต่อจากนั้น ในคาบเรียน เขาไม่กล้านอน ไม่กล้าเล่นเกมในมือถือ ทำได้แค่นั่งนิ่งๆปล่อยใจล่องลอย ขอแค่ไม่ถูกหักค่าขนมก็พอ

จนถึงคาบอ่านหนังสือยามเย็น พอเป็นช่วงอิสระเขาก็รีบพากลุ่มลูกน้องหนีไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตทันที

หรงอวี่ไม่ได้ว่าอะไร การดูแลเด็กต้องรู้จังหวะ—ตึงบ้าง ผ่อนบ้าง ไม่ใช่กดดันเกินไป เดี๋ยวจะยิ่งดื้อ

เธอหันกลับมาอ่านต่อ ง่วนอยู่กับสมการเชิงเส้นของพาราโบลาอย่างเต็มใจ พอเงยหน้าอีกที ก็ถึงเวลาเลิกเรียน หรงอวี่สะพายกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน

ขณะนั้น หรงรั่วเหยาและซ่งหวยก็เดินออกมาจากโรงเรียนพอดี เธอมองเห็นหรงอวี่ทันทีในกลุ่มคน ก่อนหน้านี้ หรงอวี่ดูซอมซ่อจนอยู่ในฝูงชนก็แยกแทบไม่ออก

แต่ระยะนี้…เหมือนฝุ่นที่ปกคลุมเธอถูกปัดออก ท่ามกลางเด็กมัธยมผู้หญิงกลุ่มใหญ่ ร่างของหรงอวี่โดดเด่นอย่างชัดเจน หรงรั่วเหยาเหลือบมองซ่งหวย เห็นเขามองหรงอวี่อยู่เสี้ยววินาที

แม้เขาจะรีบเบือนหน้าหนี แต่เธอก็ไม่สบายใจอยู่ดี

เธอพูดเสียงแผ่ว “พี่สาวฉันขออนุญาตอยู่หอแล้วนี่ ทำไมถึงออกมาข้างนอกตอนดึก? อ้อ ฉันได้ยินมาว่าเธอกับจี้โจวเย่สนิทกันมาก…หรือว่า จะไปเปิดห้องกับจี้โจวเย่กันล่ะ”

ซ่งหวยขมวดคิ้วทันที “ถ้าไม่มีหลักฐาน ก็อย่าพูดมั่ว”

หรงรั่วเหยากัดริมฝีปาก อีกหน่อย…ถ้าวันหนึ่งหรงอวี่ท้องขึ้นมาจริง ค่อยรู้กันว่าใครกันแน่ที่พูด “มั่ว”