บทที่ 9 ฉันนึกว่าคุณเป็นคนฉลาด

“คุณชายใหญ่ คุณหนูหรงมาถึงแล้วครับ”

เด็กหญิงตัวเล็กๆในอ้อมแขนของจี้จื่อหยวนเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นมองหรงอวี่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกอดคอจี้จื่อหยวนแน่น

“พ่อคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอคะ?”

“เสี่ยวเยว่ อย่าเรียกมั่วสิ” ผู้หญิงในกระโปรงทรงรัดรูปรีบก้าวเข้ามา

“คุณลุงจี้มีแขกมา ลูกนั่งกับแม่ตรงนี้”

เสี่ยวเยว่นิ่งคอเถียง “หนูไม่ได้เรียกมั่ว คุณลุงนี่แหละพ่อของหนู”

“เสี่ยวเย่วจะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ ไม่เป็นไร” จี้จื่อหยวนพูด แล้วแนะนำต่อ “นี่คือ…คุณหรง…คุณน้าหรง”

หรงอวี่อายุแค่สิบแปด อยู่ระดับมัธยมปลาย เรียกพี่สาวจะเหมาะกว่าด้วยซ้ำ แต่บรรยากาศรอบตัวเธอสุขุมเกินวัย ทำให้คนลืมไปว่าเธอยังเป็นนักเรียนอยู่ เรียกว่าอาอี๋…ก็ดูเข้าท่าดี

“ฉันชื่อหลันหรูเสวี่ย เป็นเลขาของคุณจี้ วันนี้พาลูกสาวมาเยี่ยมท่านปู่จี้ เด็กยังไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำให้คุณหรงต้องขบขันแล้วค่ะ”

หรงอวี่พยักหน้า “เลขาหลัน” เธอจับมือเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไปด้านใน

ก่อนเดินผ่านไม่ลืมสั่งว่า “รบกวนให้คนจัดอาหารเย็นให้ฉันด้วยนะคะ” พ่อบ้านพยักหน้าแล้วรีบไปจัดการทันที หลันหรูเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ผู้หญิงสกุลหรงคนนี้…ถึงกับกล้าสั่งงานพ่อบ้านบ้านตระกูลจี้ตรง ๆ แบบนี้เชียว? ฟังจากน้ำเสียงที่คุ้นเคยนั่น…ไม่น่าใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ด้วยซ้ำ

สวนฝูหรงเป็นบ้านมรดกเก่าแก่ของตระกูลจี้ ซ่อนตัวมิดชิดมาก แม้เพื่อนสนิทก็ใช่ว่าจะรู้จักที่นี่

หลันหรูเสวี่ยจึงเอ่ยถามเบา ๆ “จื่อหยวน…ผู้หญิงคนนี้คือใครหรือคะ?”

สีหน้าเขาเข้มขึ้นทันที เขาให้คนไปตรวจสอบประวัติหรงอวี่อีกครั้ง ผลก็เหมือนเดิมเป็นแค่นักเรียนธรรมดา หาอะไรผิดปกติไม่ได้เลย เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าผู้หญิงสกุลหรงคนนี้เป็นใครกันแน่ จึงได้แต่ส่ายหน้า

หลันหรูเสวี่ยเม้มริมฝีปาก ผู้หญิงคนนี้มาจากไหนกัน ทำไมเธอถึงไม่รู้เลย? เธอไม่ใช่แค่เลขาของจี้จื่อหยวน แต่ยังเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่วัยรุ่น ทั้งคู่รู้จักกันตั้งแต่อยู่ต่างประเทศ ตั้งแต่อายุสิบสองจนถึงสิบแปด ใช้ช่วงวัยที่งดงามที่สุดด้วยกันมา ต่อมาเธอรีบแต่งงาน แต่สามีกลับนอกใจตอนท้อง เธอจึงหย่ากลับมาเมืองจีน แล้วก็มางานแต่งของจี้จื่อหยวนพอดี…

หลังจากภรรยาของเขาคลอดลูกแล้วเสียชีวิต เธอก็ค่อย ๆ หาโอกาสเข้าไปในชีวิตเขาอีกครั้งทีละนิด…จนถึงตอนนี้ เขายอมให้เสี่ยวเย่วเรียกพ่อด้วยซ้ำ เธอนึกว่า อีกไม่นานก็คงได้แต่งเข้าบ้านนี้แน่ ๆ แต่จู่ๆผู้หญิงสกุลหรงก็ปรากฏตัวขึ้นมา

หลันหรูเสวี่ยยิ้มบาง ๆ “เสี่ยวเย่ว ไปรินน้ำให้คุณหรงสิคะ”

เสี่ยวเยว่ยู่ปาก “ก็มีคนใช้ไม่ใช่เหรอคะ”

“เสี่ยวเย่วคนดี” หลันหรูเสวี่ยลูบหน้าเบา ๆ “หนูเป็นเด็กดีและเข้าใจอะไรมากที่สุดนี่นา ใช่ไหมคะ?”

เสี่ยวเยว่ลงจากตัวจี้จื่อหยวน แล้วไปเทน้ำหนึ่งแก้ว ก่อนจะเดินเข้าด้านใน

“คุณน้าหรง ดื่มน้ำค่ะ”

หรงอวี่หันไปรับ “ขอบคุณนะคะ” แต่ยังไม่ทันได้แตะมือ เสี่ยวเยว่ก็ปล่อยมือจากแก้วน้ำกะทันหัน หรงอวี่คว้าตัวแก้วไว้ทัน มิฉะนั้นน้ำคงสาดใส่ภาพที่เธอกำลังวาด หรือไม่ก็คงลวกมือเธอไปแล้ว เด็กหญิงรีบกล่าวขอโทษซ้ำๆ แต่หรงอวี่เห็นชัดว่า ในดวงตาคู่นั้นแวบผ่านความขัดใจอยู่เสี้ยวหนึ่ง

“ไม่เป็นไรค่ะ” หรงอวี่ยิ้มบาง ๆ “คราวนี้น้าจะไม่ถือสา แต่ถ้ายังเผลอเรอแบบนี้อีก ทีนี้จะเรียกว่าไม่มีการอบรมแล้วนะคะ แล้วแก้วน้ำนี้ น้าจะสาดใส่หน้าแม่ของหนูค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” หรงอวี่ยิ้มบาง ๆ “คราวนี้น้าจะไม่ถือสานะ แต่ถ้ายังเผลอเรอแบบนี้อีก ทีนี้จะเรียกว่าไม่มีการอบรมแล้วนะคะ แล้วน้ำแก้วนี้ น้าจะสาดใส่หน้าแม่ของหนูค่ะ”

เสี่ยวเยว่นิ่งค้าง จากนั้นก็ร้องไห้จ้าออกมาในทันที

“เสี่ยวเยว่ เป็นอะไรลูก?” หลันหรูเสวี่ยรีบวิ่งเข้ามาในห้อง แล้วอุ้มลูกสาวขึ้นอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวเยว่สะอื้นหนักจนหายใจไม่ทัน “คุณน้าหรงน่ากลัวมาก ฮือ… พ่อคะ หนูต้องการพ่อ!”

จี้จื่อหยวนรับลูกสาวมาอุ้มไว้แนบอก ลูบหลังปลอบก่อนจะเงยหน้ามองหรงอวี่ด้วยสายตาเย็นเฉียบ

“คุณหนูหรง ควรให้คำอธิบายไหมครับ”

หรงอวี่ขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “ตอนแรก ฉันคิดว่าคุณเป็นคนฉลาด เหมาะจะรับหน้าที่ใหญ่ของตระกูล แต่ดูจากตอนนี้…น่าจะยังไม่ถึงขั้นนะคะ”

เธอส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหันสายตาออกไป นี่เป็นครั้งแรกที่จี้จื่อหยวนถูกใครมองด้วยสายตาแบบนั้น เหมือนกำลังบอกว่า—เขาโง่ เขาคือหลานชายคนโตของตระกูลจี้ อายุสิบสองก็จบมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยดังแย่งตัวกัน อายุสิบหกรับตำแหน่งประธานจี้กรุ๊ป ว่าที่ผู้นำตระกูลรุ่นต่อไป แล้วเด็กมัธยมปลายคนหนึ่ง…มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินเขา?

ลมหายใจเขาเริ่มไม่มั่นคงเล็กน้อย เสียงของหรงอวี่ดังขึ้นอย่างเรียบสงบ “คนป่วยต้องพักผ่อน ขอให้ทุกคนช่วยออกไปด้วยค่ะ”

จี้จื่อหยวนหมุนตัวจะเดินออกจากห้อง แต่เพียงก้าวแรก เขาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่า ประธานจี้กรุ๊ปอย่างเขา…ดันทำตามคำสั่งของเด็กมัธยมปลายโดยไม่รู้ตัว?

“คุณหนูหรง อาหารเย็นมาแล้วครับ”

พ่อบ้านเดินเข้ามา ทำให้บรรยากาศหนักอึ้งในห้องถูกตัดขาดทันที

“ขอบคุณค่ะ” หรงอวี่มองคนที่ยืนกันอยู่ “หรืออยากให้ฉันเดินไปส่งออกนอกห้องเองคะ?”

จี้จื่อหยวนสูดหายใจลึก ก่อนก้าวออกจากห้องไป

หลันหรูเสวี่ยรีบเดินตาม “จื่อหยวน คุณหนูหรงเป็นใครกันแน่คะ ทำตัว…เหมือนคนในบ้านเกินไปแล้วนะ นั่นมันห้องพักของคุณปู่ เธออยู่ข้างในคนเดียว ถ้าเธอทำอะไร”

“เธอไม่ทำ”  จี้จื่อหยวนพูดเพียงสามคำ น้ำเสียงหนักแน่น

แม้เขาไม่รู้ภูมิหลังของหรงอวี่ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขากลับเชื่อจากใจจริงว่าเธอจะไม่ทำเรื่องร้ายใด ๆ กับผู้เฒ่าจี้

“พ่อคะ หนูรู้สึกว่าคุณน้าหรงไม่ชอบหนูเลย” เสี่ยวเยว่เช็ดน้ำตา “หนูไม่อยากอยู่นี่แล้ว แม่คะ เรากลับบ้านกันเถอะนะ”

จี้จื่อหยวนขยี้หว่างคิ้ว “ก็บอกแล้วว่าเย็นนี้จะพาไปทานอาหารที่ร้านอาหารหมุน พอคุณหนูหรงกลับ เราค่อยไปกันก็แล้วกัน”

หรงอวี่อยู่ดูอาการอีกครึ่งชั่วโมง ก่อนจะลุกออกจากห้อง พ่อบ้านจัดรถ ส่งเธอกลับบ้านหรง

วันนี้เป็นวันศุกร์ วันเสาร์–อาทิตย์ไม่ต้องไปโรงเรียน หรงอวี่จึงขังตัวเองอยู่ในห้อง อ่านหนังสือ เขียนสูตรต่าง ๆ

รุ่งเช้าวันเสาร์ โทรศัพท์เธอดังขึ้น

“ขอถามว่าใช่คุณหรงอวี่ไหมครับ เราคือทีมงานรายการ Star Dream Project เรายินดีแจ้งว่าคุณผ่านรอบคัดเลือกเบื้องต้น ขอเชิญมาคัดเลือกรอบแรกที่ตึกจี้เอนเตอร์เทนเมนต์ พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง…”

หรงอวี่เด้งตัวขึ้นทันที “ค่ะ”

รอบแรกต้องทำอะไรบ้าง เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจ ทีมงานก็ไม่ได้บอกให้เตรียมตัว เธอเลยไม่เตรียมอะไรทั้งนั้น แล้วเปิดหนังสือต่อ เช้าวันถัดมา หญิงสาวสะพายกระเป๋าลงจากชั้นสอง

ข้างล่าง หรงรั่วเหยาสวมชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีชมพูอ่อนประดับเลื่อม แต่งหน้าอย่างประณีตเหมือนตุ๊กตาเคลือบ เสิ่นหลินกำลังจัดทรงผมให้ลูกสาว “วันนี้เป็นแค่รอบคัดเลือก ยังไม่ใช่วันถ่ายรายการ ไม่ต้องตื่นเต้น แค่ทำให้ดีตามปกติก็พอ…”

หรงรั่วเหยาพยักหน้าว่าง่าย พอเธอเงยหน้าขึ้นเห็นหรงอวี่เดินลงมา ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามว่า

“จริงสิคะพี่ พี่ก็สมัคร Star Dream Project ใช่ไหมคะ ได้รับข้อความจากทีมงานหรือยัง?”

หรงชิ่งอันหัวเราะเย้ย “บ้านนอกอย่างเธอจะผ่านรอบคัดเลือกได้ยังไง?”