บทที่ 29 - บุปผาจักรพรรดิเหมันต์

บทที่ 29 - บุปผาจักรพรรดิเหมันต์

หลังจากเลื่อนระดับเป็นเหนือสามัญขั้นกลาง เฉินโม่ได้รับสิทธิ์ในการแชร์ภารกิจวินัยให้พี่สาวได้เพิ่มอีกหนึ่งอย่าง

คิดไปคิดมา สุดท้ายเฉินโม่ก็เลือก [สิงโตคำราม]

ตอนนี้เขาแชร์ได้แค่ภารกิจระดับสีขาว และในบรรดาฉายาสีขาวที่เขามี [สิงโตคำราม] ดูจะมีประโยชน์สูงสุดแล้ว

นอกจากนี้ การเลื่อนระดับครั้งนี้ยังมอบ [บัตรทดลองวินัย] ให้เขาอีกหนึ่งใบ

สรรพคุณของมันคือ...

เขาสามารถเลือกภารกิจวินัยที่กำลังทำอยู่ แล้วรับผลของฉายานั้นล่วงหน้ามาลองใช้ได้เป็นเวลา 30 นาที

"โฮก~" (เจ๊ วันนี้เริ่มฝึกคำรามกันนะ! เหมือนที่ฉันเคยทำ ต้องคำรามให้ได้วันละ 1000 ครั้ง แต่ละครั้งต้องใส่สุดเสียง เดี๋ยวฉันคุมเอง)

หลังจากกดแชร์ภารกิจ เฉินโม่ก็หันไปคำรามบอกเอลซ่า

คำรามซะ! พี่สาว!

"โฮก!"

เอลซ่าพยักหน้าหงึกหงักอย่างจริงจัง

นางรู้ดีว่าน้องชายของนางไม่ใช่สิงโตธรรมดา เขามีความลับซ่อนอยู่

ไม่ว่าจะเป็นความเร็วเหนือแสง การกินปุ๊บเก่งปั๊บ หรือเสียงคำรามสังหารนั่น...

พลังพิเศษพวกนั้นดูเหมือนจะได้มาจากการฝึกฝนแปลกๆ บางอย่าง

และตอนนี้ น้องชายกำลังจะสอนวิชานั้นให้นาง!

ถึงเอลซ่าจะไม่เข้าใจที่มาที่ไป แต่ก็ไม่ได้ติดใจสงสัย

น้องชายไม่มีวันทำร้ายนางอยู่แล้ว!

คิดได้ดังนั้น เอลซ่าก็ลากซากหมาป่าทั้ง 8 ตัวมารวมกองตรงหน้าเฉินโม่ แล้วคำรามเบาๆ

"โฮก~" (งั้นพี่กินก่อนนะ~)

ว่าแล้วนางก็ลงมือฉีกเนื้อกินอย่างมูมมาม ผลของ [สิงโตจอมตะกละ] ทำให้นางเจริญอาหารสุดๆ แถมความรู้สึกที่ยิ่งกินยิ่งแกร่งนี่มันฟินอย่าบอกใคร

เฉินโม่ลองชิมเนื้อจ่าฝูงหมาป่าไปคำหนึ่ง แต่ก็พบว่าความรู้สึกเลือดลมสูบฉีดแบบตอนแรกๆ มันหายไปแล้ว

ดูเหมือน [สิงโตจอมตะกละ] จะมาถึงทางตันอีกรอบ ถ้าอยากอัปเกรดร่างกายต่อ คงต้องหาเนื้อสัตว์เหนือสามัญระดับสูงกว่านี้กิน

ดังนั้น เฉินโม่เลยหยุดกิน ยกซากหมาป่าที่เหลือให้เอลซ่าทั้งหมด

หมาป่ากระจอกพวกนี้ให้พลังปราณเขาได้แค่ 2-3 หน่วย สู้ให้เอลซ่ากิน หรือเอาไปฝากพวกที่บ้านดีกว่า

ในฝูงยังมีแม่สิงโตกับลูกสิงโตอีกหลายตัวที่ยังไม่ตื่นรู้ ขืนช้ากว่านี้ พวกมันอาจจะทนความหนาวไม่ไหว

ได้เวลากลับบ้านแล้ว

วันนี้ภารกิจ [สิงโตติดน้ำซ่า] เขายังไม่ได้ทำเลยด้วย!

ขณะที่เฉินโม่กำลังจะออกเดิน เจ้าหนูเกล็ดน้ำแข็งก็ร้องจี๊ดจ๊าดขึ้นมา แล้ววิ่งไปที่จุดที่ต้นผลทรายเหมันต์เคยตั้งอยู่ ก่อนจะเริ่มขุดดินอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากเฉินโม่กินผลไม้หมด ต้นผลทรายเหมันต์ก็เหี่ยวเฉาลงในพริบตา ลำต้นและกิ่งก้านที่เป็นผลึกแก้วแตกร้าวละเอียด แล้วสลายกลายเป็นผงหายไปในอากาศ

ไม่นาน เจ้าขาวก็ขุดเอาเมล็ดสีใสขนาดเท่าพุทราจีนขึ้นมาจากดิน

เฉินโม่เพ่งมอง ข้อมูลของเมล็ดพันธุ์ก็ปรากฏขึ้น

[เมล็ดผลทรายเหมันต์]

[กำลังดูดซับพลังปราณธาตุน้ำแข็งอย่างช้าๆ จะออกดอกออกผลอีกครั้งในอีก 420 วัน]

[หากปลูกในที่ที่มีพลังปราณหนาแน่น หรือรดด้วยพลังปราณธาตุน้ำแข็ง จะช่วยเร่งการเจริญเติบโตได้]

"โฮก!" (เจ้าขาว เจ๋งมาก!)

เมล็ดนี่ไม่มีไอพลังแผ่ออกมาเลย ถ้าไม่ใช่เพราะจมูกไวๆ ของเจ้าขาว เฉินโม่คงเดินข้ามไปแล้ว

"จี๊ด!"

พอกลับมาถึงฝูง เฉินโม่ก็พบว่าบรรยากาศในฝูงดูเงียบเหงาผิดปกติ

บนตัวของเจ้าขุนศึกและแม่สิงโตหลายตัวมีรอยแผลเหวอะหวะยาวเป็นคืบ ซานฉีกำลังวิ่งวุ่นใช้พลังรักษาให้พวกมันอยู่

ที่สำคัญ มีแม่สิงโตหายไปหนึ่งตัว

"โฮก?" (เกิดอะไรขึ้น?)

เฉินโม่ขมวดคิ้ว คำรามถามเจ้าขุนศึกเสียงเข้ม

"โฮก!" (ท่านราชา ข้าไร้ความสามารถเอง)

เจ้าขุนศึกก้มหัวสารภาพผิด แล้วเริ่มเล่าเรื่องราว

ระหว่างที่เฉินโม่ไม่อยู่ เจ้าขุนศึกก็พาฝูงออกไปล่าเหยื่อในอีกโซนหนึ่งของเทือกเขาหิมะ

ระหว่างทาง พวกมันได้กลิ่นหอมประหลาดลอยมาตามลม เหมือนกลิ่นผลไม้สุก

กลิ่นนั้นหอมยั่วน้ำลายมาก เจ้าขุนศึกเลยนำฝูงตามกลิ่นไป

แล้วพวกมันก็ไปเจอต้นไม้ประหลาดที่มีใบสีแดงสดเหมือนไฟ บนต้นมีผลไม้สีแดงคล้ายแอปเปิ้ลห้อยอยู่เต็มไปหมด

กลิ่นหอมและพลังปราณเข้มข้นที่แผ่ออกมา ทำให้พวกมันนึกว่าเจอ "โอสถทิพย์" เข้าให้แล้ว

เจ้าขุนศึกตั้งใจจะเก็บกลับมาถวายเฉินโม่ แต่พอเข้าไปใกล้ ต้นไม้นั้นก็กลายร่าง!

มันเปลี่ยนเป็นดอกไม้ยักษ์กินคน!

เกสรของมันยืดออกมาเหมือนหนวดปลาหมึก รัดแม่สิงโตที่อยู่ใกล้ๆ แล้วลากเข้าไปในดอก

เพื่อช่วยแม่สิงโต เจ้าขุนศึกนำทีมบุกเข้าไปสู้ตาย

รอยแผลบนตัวก็ได้มาจากหนวดพวกนั้นแหละ เห็นนิ่มๆ แต่มีหนามแหลมคมกริบ

น่าเศร้าที่สุดท้ายก็ช่วยไม่ทัน แม่สิงโตตัวหนึ่งถูกลากเข้าไปในดอกไม้แล้วโดนกลืนหายไป

เห็นแม่สิงโตตัวอื่นบาดเจ็บหนัก เจ้าขุนศึกเลยไม่กล้าสู้ต่อ รีบพาฝูงถอยกลับมารอเฉินโม่

"โฮก!"

เฉินโม่พยักหน้า รับรู้เรื่องราว

เจ้าดอกไม้ปีศาจนั่นต้องเป็นพืชเหนือสามัญแน่ๆ

ยุคนี้พืชกลายพันธุ์เป็นนักล่าไม่ใช่เรื่องแปลก

"โฮก!"

หลังจากฝังเมล็ดผลทรายเหมันต์ลงในดินเขตที่อยู่แล้ว เฉินโม่ก็คำรามเรียกฝูง เตรียมยกทัพไป "ล้างแค้น"!

ยกเว้นแม่สิงโตสามตัวที่ต้องอยู่เฝ้าลูกน้อย สิงโตที่เหลือทั้งหมดเคลื่อนขบวนตามราชสีห์หนุ่มออกไปอย่างฮึกเหิม

จุดที่ดอกไม้กินสิงโตอยู่ไม่ไกลจากรังเท่าไหร่ แค่ไม่ถึง 50 กิโลเมตร

พอเข้าใกล้ระยะ 15 กิโลเมตร เฉินโม่ก็ได้กลิ่นหอมเอียนๆ ลอยมา

ที่ระยะ 10 กิโลเมตร เฉินโม่มองเห็นเจ้าดอกไม้นั่น

สภาพเหมือนที่เจ้าขุนศึกเล่าเป๊ะ

ใบไม้สีแดงเหมือนใบเมเปิ้ล ผลไม้สีแดงสดส่งกลิ่นหอม

เหมือนโอสถทิพย์ไม่มีผิด

แต่เฉินโม่รู้แล้วว่านั่นคือกับดัก

เขาเพ่งมองไปที่ต้นไม้สีแดง

ไม่นาน มันก็เผยร่างจริงให้เห็น

มันคือดอกไม้ยักษ์สีแดงสดสูงกว่า 5 เมตร!

กลีบเลี้ยงสีเลือดที่มีหนามแหลมล้อมรอบเกสรที่อัดแน่นกันเป็นก้อนกลม ดูเหมือนปากขนาดมหึมาที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ ดูชั่วร้ายสุดๆ

รอบๆ ดอกไม้นั้น มีโครงกระดูกสัตว์น้อยใหญ่กองพะเนินจนเกือบจะเป็นภูเขาย่อมๆ!

ชัดเจนว่ามีสัตว์จำนวนนับไม่ถ้วนที่หลงกลิ่นหอมมาตายที่นี่เหมือนแม่สิงโตตัวนั้น

พร้อมกันนั้น ข้อมูลของมันก็ปรากฏขึ้นในสายตาเฉินโม่

[บุปผาจักรพรรดิเหมันต์]

[ระดับ: เหนือสามัญขั้นกลาง]

[ความอึด: 29]

[ความเร็ว: 3]

[พละกำลัง: 12]

[จิตวิญญาณ: 35]

[ความสามารถ: กลิ่นมายา, แส้น้ำแข็ง]

[พลังการต่อสู้โดยรวม: 185~240]

[จบตอน]