บทที่ 27 - เลื่อนระดับ สู่เหนือสามัญขั้นกลาง!

บทที่ 27 - เลื่อนระดับ สู่เหนือสามัญขั้นกลาง!

เฉินโม่เดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ประหลาด ถึงได้เห็นว่าบนต้นมีผลไม้ขนาดเท่าหัวแม่มือห้อยอยู่ 8 ลูก ผลไม้พวกนี้ใสกระจ่างดุจคริสตัล งดงามราวกับงานศิลปะชั้นเลิศ

รอบๆ ผลไม้แต่ละลูก มีกระแสพลังวิญญาณหมุนวนเป็นเกลียวเล็กๆ เหมือนพวกมันกำลังสูบฉีดพลังจากธรรมชาติเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม

แต่ที่น่าแปลกคือ ทั้งต้นไม้และผลไม้กลับแผ่ไอพลังออกมาน้อยนิดจนแทบสัมผัสไม่ได้ ราวกับว่าพวกมันกักเก็บพลังทั้งหมดไว้ข้างในอย่างมิดชิด

เฉินโม่ยืนสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ข้อมูลของผลไม้ก็ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ

[ผลทรายเหมันต์ (ยังไม่สุก)]

โอสถทิพย์ระดับ 1

ระยะเวลาสุกงอม: 21 ชั่วโมง 12 นาที

สรรพคุณ: เมื่อสุกงอม หากกินเข้าไปจะช่วยให้สิ่งมีชีวิตทั่วไปตื่นรู้พลัง หรือเพิ่มพูนพลังวิญญาณ

"ไม่นึกเลยว่าแกจะเป็นหนูหาขุมทรัพย์ด้วย!"

ตอนแรกเฉินโม่นึกว่าสกิล [สัมผัสเหนือสามัญ] ของเจ้าขาวมีไว้สแกนหาสัตว์เหนือสามัญอย่างเดียว ไม่คิดว่าจะใช้หาโอสถทิพย์ได้ด้วย!

ต้องรู้ก่อนนะว่าต้นผลทรายเหมันต์นี่ตอนยังไม่สุก มันแผ่พลังออกมาน้อยมาก ถ้าไม่เดินมาจ่อตรงหน้าจริงๆ ก็แทบดูไม่ออกว่ามันพิเศษกว่าต้นไม้อื่นตรงไหน

"จี๊ด!"

เจ้าขาวยืดอก เท้าเอว ทำหน้าภูมิใจสุดขีด ประมาณว่าหนูเก่งมั้ยล่ะเจ้านาย

เฉินโม่คิดคำนวณดูแล้ว ตัดสินใจว่าจะเฝ้ามันอยู่ตรงนี้แหละ รอจนกว่าผลไม้จะสุก

ขืนถอนต้นไม้ไปตอนนี้ กลัวว่าจะกระทบกระเทือนจนผลไม้ฝ่อหรือต้นตายไปซะก่อน

แต่ถ้าทิ้งไปแล้วค่อยกลับมา ก็กลัวจะมีมือดีมาฉกไปกินตัดหน้า

แค่ 21 ชั่วโมง เขารอได้สบาย

ยังไงวันนี้ภารกิจ [สิงโตติดน้ำซ่า] ก็ทำเสร็จไปแล้วด้วย

เฉินโม่เลยทิ้งตัวลงนอน หลับตาพักผ่อน

ตั้งแต่เกิดใหม่เป็นสิงโต เขาก็ติดนิสัยขี้เซาของแมวยักษ์มาเต็มๆ หลับง่ายหลับดายเหลือเกิน

ตื่นมาอีกทีก็มืดแล้ว

เขาตื่นเพราะเสียงเห่าหอนที่ดังระงมไปทั่ว

ในความมืด ต้นผลทรายเหมันต์เปล่งแสงสีฟ้าเรืองรอง

ผลไม้ทั้ง 8 ลูกตอนนี้ขยายใหญ่ขึ้นเท่าลูกลิ้นจี่ ใหญ่กว่าเมื่อตอนกลางวันเท่าตัว!

"โอสถทิพย์พวกนี้โตเร็วเวอร์วังเกินไปแล้ว"

เฉินโม่ตกตะลึงในใจ

ข้างๆ กัน เอลซ่ายืนจ้องมองความมืดเบื้องหน้าด้วยท่าทีระแวดระวัง

"จี๊ด!"

เห็นเฉินโม่ตื่น เจ้าขาวก็ส่งเสียงร้อนรน ชี้ไม้ชี้มือไปรอบทิศ

มันสัมผัสได้ว่ามีสัตว์เหนือสามัญตัวอื่นกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ และไม่ได้มีแค่ตัวเดียว!

"โฮก!" (รู้แล้ว ไม่ต้องกลัว)

เฉินโม่คำรามเบาๆ

ตื่นมาเขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากความมืดแล้ว

มันคือหมาป่าตัวเล็กนับสิบตัว ขนสีขาวปลอด แต่กลางหลังมีแถบขนยาวสีดำพาดผ่าน

เดิมทีพวกมันน่าจะเป็นหมาป่าหลังดำ หรือแจ็กคัล เจ้าของฉายา "นักข่าวสนามรบ" และ "จอมเกรียนแห่งทุ่งหญ้า" ที่ใช้ชีวิตอยู่บนความเสี่ยงตลอดเวลา

วีรกรรมเด็ดๆ คือชอบย่องไปกัดตูดเสือดาวตอนกินอาหาร ไปนั่งดูไฮยีน่าปั่มปั๊มกันแบบชิดขอบสนามแล้วแอบกัดตูด หรือแม้แต่ย่องไปงับหางสิงโตตัวผู้ตอนหลับ

สรุปคือแจ็กคัลพวกนี้เห็นใครเป็นไม่ได้ ต้องหาเรื่อง "แหย่ตีน" ตลอด ถ้าไม่ได้วิ่งเร็วปานสายฟ้า คงสูญพันธุ์ไปนานแล้ว

พอตื่นรู้เป็นสัตว์เหนือสามัญ รูปร่างพวกมันก็เปลี่ยนไปนิดหน่อย

ตัวใหญ่ขึ้น ขนขาวขึ้น และมีหนามน้ำแข็งงอกออกมาตามแนวสันหลัง

แต่เฉินโม่กวาดตามองปราดเดียว พลังต่อสู้โดยรวมแค่ 30 กระจอกงอกง่อยสำหรับเขาในตอนนี้

เฉินโม่นิ่งเงียบ แกล้งทำเป็นอ่อนแอ ล่อให้พวกมันเข้ามา

ถ้ากล้าดาหน้าเข้ามา ก็เท่ากับเอาเนื้อมาเสิร์ฟถึงที่!

ตอนนี้ในแก่นปีศาจของเขามีพลังปราณ 92 หน่วย ถ้ากินพวกนี้เข้าไป น่าจะทะลวงผ่านระดับเหนือสามัญขั้นต่ำได้แน่!

แต่ผิดคาด

เจ้าหมาป่าน้ำแข็งหลังอานพวกนี้พอมีสติปัญญา ก็ดูจะรักตัวกลัวตายขึ้นเยอะ พวกมันหยุดอยู่ที่ระยะ 200 เมตร ไม่ยอมเข้ามาใกล้กว่านี้ ได้แต่เห่ากรรโชกใส่เฉินโม่ไม่หยุด

"โฮ่ง~"

"โฮ่ง~"

หน้าเหมือนหมาไม่พอ เสียงยังเหมือนหมาอีก

เฉินโม่กลัวจะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ เลยขี้เกียจวิ่งไล่กวด ทำแค่คำรามสวนกลับไปทีนึง

เสียงคำรามของราชสีห์ดังก้องจนกลบเสียงเห่าหอนของฝูงหมาป่าเงียบกริบ

ทุ่งหญ้ากลับมาสงบลงชั่วขณะ

ฝูงหมาป่าน้ำแข็งยังเดาทางไม่ถูกว่าสิงโตยักษ์ตัวนี้เก่งแค่ไหน เลยไม่กล้าบุ่มบ่าม

แต่ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมง

มีหมาป่าตัวหนึ่งทนเสียงเรียกร้องของสัญชาตญาณไม่ไหว ของขึ้นอยากจะ "เกรียน"

มันวิ่งรี่เข้ามาหาเฉินโม่ กะจะงับตูดสิงโตสักทีแล้วโกยแน่บ

แล้ว... มันก็ไปสู่สุคติ

พอมันวิ่งมาถึงหน้าเฉินโม่ ก็โดนตบเปรี้ยงเดียวปลิวละลิ่ว แรงตบมหาศาลกระแทกจนอวัยวะภายในแหลกเหลว ตายคาที่

เฉินโม่กะจะรอให้พวกมันเข้ามาเยอะๆ แล้วรวบยอดทีเดียว แต่ไอ้เวรนี่บังอาจจะมากัดตูดเขา!

ใครจะไปทนไหว!?

ดูเหมือนความตายของเพื่อนจะทำให้พวกที่เหลือฝ่อลงไปบ้าง พวกมันไม่กล้าเข้ามา "แหย่ตีน" อีก

แต่ก็ไม่ยอมถอยไปไหน ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ คอยส่งเสียงเห่าหอนกวนประสาทเป็นระยะ

เอลซ่ารำคาญจนทนไม่ไหว วิ่งไล่กวดไปสองรอบ แต่พวกหมาป่านี่เห็นท่าไม่ดีก็ใส่เกียร์หมาหนีไวว่อน

เอลซ่าไล่ไม่ทัน!

สกิล [สิงโตจอมตะกละ] เน้นอัปเกรดถึกกับแรง แต่ความเร็วไม่ได้เพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่

พอเอลซ่าเลิกไล่ พวกหมาป่าก็วิ่งกลับมาเห่า "ประสานเสียง" กวนประสาทต่อ

เรียกได้ว่า ชีพจรยังเต้น การเกรียนก็ยังดำเนินต่อไป

เอลซ่าหัวเสียสุดๆ แต่สุดท้ายก็เลิกสนใจ

11 ชั่วโมงผ่านไป

ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าอีกครั้ง

ตอนนี้ เหลือเวลาอีกแค่ 30 วินาที ผลทรายเหมันต์ก็จะสุกงอม!

ในมุมมองของ [สิงโตนักสังเกต] มีตัวเลขเวลานับถอยหลังลอยอยู่ข้างผลไม้

[00:25]

[00:10]

[00:00]

วินาทีที่ตัวเลขกลายเป็นศูนย์ ผลทรายเหมันต์ทั้ง 8 ลูกก็ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจออกมา พร้อมกับระเบิดพลังปราณธาตุน้ำแข็งอันเข้มข้นตลบอบอวล

ความอยากอันแรงกล้าปะทุขึ้นในใจเฉินโม่

กินมัน!

แรงกระตุ้นตามสัญชาตญาณครั้งนี้รุนแรงกว่าตอนเจอผลึกคริสตัลหลายเท่า!

"โฮ่ง!"

"โฮ่ง!"

ในขณะเดียวกัน ฝูงหมาป่าน้ำแข็งหลังอานที่ซุ่มรออยู่ก็เห่าหอนขึ้นพร้อมกัน

ก่อนหน้านี้พวกมันไม่รู้หรอกว่าต้นไม้นี้คืออะไร แค่รู้สึกว่าน่าจะมีราคา

แต่พอมันสุก กลิ่นหอมและพลังที่แผ่ออกมาทำให้พวกมันรู้ทันทีว่า นี่คือของวิเศษที่จะทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น!

มิน่าล่ะ ไอ้สิงโตยักษ์นี่ถึงได้มานอนเฝ้าอยู่เป็นวันเป็นคืน!

พริบตาเดียว ฝูงหมาป่าก็ล้อมเฉินโม่ไว้ทุกทิศทาง

"โฮ่ง!"

สิ้นเสียงเห่าของจ่าฝูง หมาป่าทั้งฝูงก็พุ่งเข้าใส่เฉินโม่พร้อมกัน!

ภายใต้ความเย้ายวนของโอสถทิพย์ พวกมันบ้าคลั่งจนลืมตาย!

เฉินโม่ไม่ปรายตามองพวกหมาป่าด้วยซ้ำ เขาอ้าปากงับผลทรายเหมันต์เข้าปากรวดเดียว 6 ลูก แล้วตบอีก 2 ลูกที่เหลือกระเด็นไปให้เอลซ่ากับเจ้าขาวคนละลูก

เอลซ่างับเข้าปากปุ๊บ ก็หันขวับพุ่งสวนเข้าไปบวกกับฝูงหมาป่าทันที

เจ้าขาวเองก็ไม่รอช้า รีบแทะผลไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย

พอผลทรายเหมันต์ลงท้อง กระเพาะเหล็กของเฉินโม่ก็ย่อยมันอย่างรวดเร็ว พลังปราณธาตุน้ำแข็งมหาศาลทะลักทลายออกมา แล้วไหลบ่าเข้าไปรวมที่แก่นปีศาจ

93... 95... 105... 120...

ชั่วพริบตา ปริมาณพลังปราณธาตุน้ำแข็งในแก่นปีศาจก็พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง!

วินาทีที่พลังแตะหลัก 100 แก่นปีศาจของเฉินโม่ก็ขยายขนาดขึ้นอีกขั้น!

เขาเลื่อนระดับแล้ว

สัตว์เหนือสามัญขั้นกลาง!

[จบตอน]