บทที่ 13 - ลูกสิงโตเหมันต์

บทที่ 13 - ลูกสิงโตเหมันต์

ในตอนที่เฉินโม่คิดว่ากระบวนการทุกอย่างจบลงแล้ว จู่ๆ พลังปราณน้ำแข็งภายในแก่นปีศาจลูกเล็กๆ ก็ระเบิดออกมาอีกครั้ง มันพุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำป่า ไหลทะลักเข้าสู่แขนขาและทุกส่วนของร่างกาย

ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย

ภายใต้ฤทธิ์ของพลังงานเหนือสามัญธาตุน้ำแข็ง เฉินโม่รู้สึกได้เลยว่ากระดูก เลือดเนื้อ ขน เซลล์ หรือแม้แต่ยีนในร่างกายกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

ความเจ็บปวดดำเนินต่อเนื่องไปราว 10 นาที

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เฉินโม่พบว่าโลกตรงหน้าดูเปลี่ยนไปจากเดิม

นอกจากภาพจะชัดเจนขึ้นและมองเห็นได้ไกลขึ้นแล้ว เฉินโม่ยังมองเห็นจุดแสงสีฟ้าเล็กๆ ล่องลอยอยู่ในอากาศ

นี่คือ... ไอวิญญาณธาตุน้ำแข็งสินะ

ในทุกจังหวะการหายใจเข้าออก แก่นปีศาจภายในร่างของเขาก็จะ "หายใจ" ไปด้วยจังหวะที่สอดคล้องกัน จุดแสงสีฟ้ารอบตัวค่อยๆ ลอยเข้ามาหา ก่อนจะถูกดูดซับและหลอมรวมเข้ากับแก่นปีศาจ

น่าเสียดายที่ไอวิญญาณในอากาศตอนนี้ยังเบาบางเกินไป ต่อให้รวบรวมเป็นหมื่นจุดก็คงไม่พอสร้างปราณน้ำแข็งที่สมบูรณ์ได้สักสาย

เฉินโม่ลองเรียกดูข้อมูลของตัวเอง ข้อมูลชุดใหม่ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

[ลูกสิงโตเหมันต์ (เพศผู้)]

[ระดับ: เหนือสามัญขั้นต่ำ]

[ร่างกาย: 13 → 18]

[ความเร็ว: 16 → 20]

[พละกำลัง: 12 → 17]

[จิตวิญญาณ: 8 → 16]

[ความสามารถ: พายุหิมะ]

[ค่าพลังการต่อสู้โดยรวม: 104~180]

เผ่าพันธุ์ของเขาเปลี่ยนไปแล้ว

ค่าสถานะทั้งร่างกาย ความเร็ว และพละกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล ค่าพลังการต่อสู้โดยรวมก็เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว

เฉินโม่รู้สึกว่าสภาพร่างกายตอนนี้ยอดเยี่ยมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเจ้าละมั่งเขาน้ำแข็งตัวก่อนหน้านี้ก็น่าจะกินผลึกพลังงานน้ำแข็งเข้าไปเหมือนกัน จนวิวัฒนาการเป็นสัตว์เหนือสามัญ

แต่เจ้าละมั่งนั่นคงย่อยพลังงานได้ไม่หมด เลยไม่เกิดแก่นปีศาจในร่าง ค่าพลังเลยไม่สูงเท่าไหร่

"โฮก"

พวกแม่สิงโตที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของเฉินโม่ต่างพากันตกตะลึง

ขนสีทองอร่ามของเฉินโม่กลับกลายเป็นสีขาวราวกับหิมะ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใสดุจน้ำแข็ง นอกจากนี้ระหว่างเส้นขนยังมีผลึกใสคล้ายเกล็ดน้ำแข็งงอกออกมาแซมอยู่ด้วย

เกล็ดพวกนี้จริงๆ แล้วคือต้นแบบของเกราะเกล็ด แต่ตอนนี้มันคงมีไว้แค่ประดับบารมี ให้เฉินโม่ดูมีมาดราชันย์มากขึ้นเท่านั้น

ทันทีที่เฉินโม่สร้างแก่นปีศาจสำเร็จ หน้าต่างสีเทาดำของระบบสร้างวินัยก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมข้อความบรรทัดใหม่

[ทำภารกิจสร้างวินัยสำเร็จ 5 รายการ]

[ระดับไปถึงขั้นเหนือสามัญขั้นต่ำ]

[สร้างแก่นปีศาจสำเร็จ]

[เงื่อนไขครบถ้วน]

[ปลดล็อกฟังก์ชันแชร์วินัย]

[คุณสามารถแชร์ภารกิจสร้างวินัย (ระดับขาว) ที่คุณทำสำเร็จแล้วให้สิ่งมีชีวิตอื่นได้]

[เมื่อสิ่งมีชีวิตนั้นทำภารกิจสำเร็จ จะได้รับผลลัพธ์ของภารกิจนั้น 10%]

[จำนวนสิ่งมีชีวิตที่แชร์ได้ในปัจจุบัน: 1]

[จำนวนภารกิจที่แชร์ได้: 1]

"แชร์วินัยให้คนอื่นได้ด้วยเหรอเนี่ย"

ก่อนหน้านี้เฉินโม่เคยคิดเล่นๆ ว่าถ้าแบ่งปันความสามารถจากภารกิจให้ตัวอื่นได้ก็คงดี

เพราะลำพังแค่พี่สาวเอลซ่ากับพวกแม่สิงโต พลังยังอ่อนด้อยเกินไป

และยิ่งนานวัน ช่องว่างระหว่างเขากับสมาชิกในฝูงก็จะยิ่งห่างชั้นขึ้นเรื่อยๆ จนฝูงอาจช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย

ไม่นึกเลยว่าพอเลื่อนขั้นเป็นเหนือสามัญแล้วจะได้ความสามารถนี้มาจริงๆ

น่าเสียดายที่ตอนนี้แชร์ได้แค่ตัวเดียว ผู้โชคดีคนนั้นย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่สาวสุดที่รัก

เฉินโม่แทบไม่ต้องลังเล เขาเลือกแชร์ภารกิจ [สิงโตจอมตะกละ] ให้เอลซ่าทันที

[สิงโตจอมตะกละ] จะช่วยให้เอลซ่าโตไวขึ้น ร่างกายและพละกำลังจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรอดชีวิตและวิวัฒนาการสำเร็จเมื่อได้รับผลึกพลังงานน้ำแข็ง

เฉินโม่ไม่รู้ว่าในทุ่งหญ้าแห่งนี้ยังมีสัตว์แบบเจ้าละมั่งเขาน้ำแข็งอยู่อีกมากน้อยแค่ไหน แต่ถ้าหาผลึกมาได้อีก เขาอาจจะช่วยให้เอลซ่าวิวัฒนาการได้

ตอนนี้สิ่งที่ทำได้คือช่วยปูพื้นฐานให้พี่สาวไปก่อน

นอกจากร่างกายที่แกร่งขึ้นรอบด้าน เฉินโม่พบว่าเขายังปลุกความสามารถคล้ายสกิลที่ชื่อว่า "พายุหิมะ" ขึ้นมาด้วย

เขาสามารถควบคุมปราณน้ำแข็งในตัวเพื่อสร้างพายุหมุนน้ำแข็งขนาดย่อมได้

เฉินโม่ลองทดสอบความแรงของ [พายุหิมะ] ดู พบว่ามันเบากว่าที่คิด พายุหมุนมีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึง 1 เมตร ทั้งความเร็วในการร่าย ความเร็วในการเคลื่อนที่ และพลังทำลายล้างยังดูธรรมดาไปหน่อย ณ ตอนนี้คงใช้ได้แค่ลอบกัด

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเฉินโม่ขี้งกด้วยแหละ

ปราณน้ำแข็งมันหายาก เฉินโม่เลยลองใช้ไปแค่ 1 สาย

ขนาดใช้แค่นี้ยังปวดใจจี๊ดๆ

ถ้าอัดปราณน้ำแข็งลงไปเยอะกว่านี้ พลังทำลายล้างน่าจะรุนแรงกว่านี้เยอะ

แต่ในวินาทีถัดมา ดวงตาสีฟ้าครามของเฉินโม่ก็ฉายแววดีใจ

หลังจากใช้ปราณน้ำแข็งไป 1 สาย ไอวิญญาณธาตุน้ำแข็งรอบๆ ก็พากันหลั่งไหลเข้ามาหาเขา แก่นปีศาจในตัวเริ่มดูดซับไอวิญญาณเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่งเพื่อทดแทนส่วนที่ขาดหายไป

เหมือนกับอากาศที่ไหลจากความกดอากาศสูงไปต่ำ พอปล่อยพลังออกไป แก่นปีศาจก็เกิดสภาวะ "พร่อง" พลังงานภายนอกเลยไหลเข้ามาเติมจนสมดุล

เฉินโม่ลองคำนวณคร่าวๆ ปราณน้ำแข็ง 1 สาย น่าจะใช้เวลาฟื้นฟูแค่ 10 นาทีเองมั้ง

——

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฉินโม่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงไปอีกหลายองศา

ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้อากาศในทุ่งหญ้าถึงได้หนาวเย็นลงอย่างรวดเร็วผิดปกติ

สภาพอากาศแปรปรวนสุดๆ

เฉินโม่กะว่าจะไปอาบน้ำทำภารกิจ [สิงโตอนามัย] ให้เสร็จๆ ไป

พอจะลุกขึ้น ก็พบว่าเอลซ่ากำลังนอนเบียดเขาอยู่ สองขาหน้ากอดตัวเขาไว้แน่น

ดูจากขนาดตัวตอนนี้ เหมือนพ่อสิงโตนอนกอดลูกสาวมากกว่าพี่น้องสิงโต

อากาศมันหนาวขึ้นมาก เมื่อคืนพอเอลซ่าหลับไป มันก็เผลอขยับเข้ามาหาไออุ่นจากเฉินโม่โดยไม่รู้ตัว

เพราะอากาศที่เย็นลง แม่สิงโตอีกสี่ตัวก็นอนเบียดเสียดกันเป็นก้อนเพื่อแบ่งปันความอบอุ่น

เจ้าเสือดำตัวน้อยก็นอนขดตัวอยู่ในอ้อมอกของแม่สิงโตบุญธรรม

แม่สิงโตตัวนี้รักเจ้าเสือดำเหมือนลูกในไส้ ดูแลดีมาก

ไม่ใช่แค่ให้นม แต่เวลามีภัยก็เอาตัวเข้าบังตลอด

เฉินโม่ค่อยๆ แกะขาเอลซ่าออกอย่างเบามือ แล้วลุกเดินออกมา

นอกจากอาบน้ำ เขาอยากจะลองเดินสำรวจแถวๆ นี้ดู เผื่อจะเจอสัตว์เหนือสามัญแบบเจ้าละมั่งเขาน้ำแข็งอีก

ถึงเฉินโม่จะย่องเบาแค่ไหน แต่เอลซ่ากับแม่สิงโตทั้งสี่ก็ตื่นอยู่ดี

พอเห็นราชานักล่าออกไปหาเหยื่อแต่เช้า พวกแม่สิงโตกับเอลซ่าก็รู้สึกละอายใจ

ในฝูงสิงโตปกติ ตัวเมียต้องเป็นฝ่ายหาอาหาร

ส่วนตัวผู้มีหน้าที่เก็บแรงไว้คุ้มกันฝูงและไล่ศัตรู

"โฮก"

ไม่นานนัก นอกจากแม่สิงโตหนึ่งตัวที่อยู่เฝ้าเอลซ่ากับเจ้าเสือดำ แม่สิงโตอีกสามตัวก็ออกไปล่าเหยื่อบ้าง

เอลซ่าทำท่าจะตามไป แต่โดนแม่จ๋ากดหัวไว้

ในสายตาแม่จ๋า เฉินโม่คือราชา แต่เอลซ่ายังเป็นแค่เด็กน้อย

[จบตอน]