บทที่ 496 ผู้สืบทอดมรดกราชวงศ์

บทที่ 496 ผู้สืบทอดมรดกราชวงศ์

ด้านล่างมีผู้คนอยู่ 400,000 คน และครึ่งหนึ่งก็อยู่ในระยะที่ 1 ในขณะที่อีกครึ่งนั้นเข้าใกล้ระยะที่ 1 กองกำลังนี้มีความแข็งแกร่งเหนือล้ำไปกว่านครใบไม้ขาวอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ไป่ลู่เซิงก็ออกภารกิจฉุกเฉินให้ผู้เล่นมารวมตัวกันในทันที ด้วยพลังของตัวนครใบไม้ขาวเพียงลำพัง มันย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะป้องกันนคร และสถานการณ์ก็อันตรายมาก

กองทัพด้านล่างหยุดลงในทันใดและไม่ได้โจมตี ทำให้ไป่ลู่เซิงรู้สึกประหลาดใจมาก ถึงอย่างไรก็ตาม การโจมตีในตอนนี้ที่พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุก แต่พวกเขากลับหยุดลงอย่างกะทันหัน

หลังจากนั้น กองทัพก็แยกออกจากกัน และคน 20 คนที่กำลังควบอยู่บนม้าศึกสีดำก็ปรากฏตัวขึ้น เมื่อเห็นคนเหล่านี้ ม่านตาของไป่ลู่เซิงก็หรี่ลงและรู้สึกตกใจมาก เนื่องจากแปดในนั้นคือลอร์ดแห่งนคร

ห้าคนเป็นลอร์ดแห่งนครหลักของระบบ และอีกสามคือลอร์ดของนครระดับพื้นฐาน ไม่มีใครซ่อนกลิ่นอายของพวกเขาไว้เลย ดังนั้นไป่ลู่เซิงจึงสามารถบอกเรื่องนี้ได้ในทันที - นี่คือสิ่งที่จ้าวฝูต้องการ

"ท่านลอร์ดไป่ ข้าอยากจะหารือเรื่องบางเรื่องกับท่านสักหน่อย" จ้าวฝูพูดเสียงดังพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย

ไป่ลู่เซิงยังรู้สึกประหม่าอยู่เพราะไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ย่อมไม่สามารถต่อกรกับลอร์ดถึง 8 คนได้ นี่เป็นการต่อสู้ที่เขาจะต้องแพ้อย่างแน่นอน

หลังจากได้ยินคำพูดของจ้าวฝู ไป่ลู่เซิงก็คิดเกี่ยวกับมันและตระหนักได้ว่าเขาอาจจะสามารถเปลี่ยนสถานการณ์ได้ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยและถาม "ท่านมีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?"

จ้าวฝูไม่ได้ซ่อนตัวตนหรือเป้าหมายของเขา และเขาก็พูดออกมาตรงๆ "ข้าคือผู้สืบทอดมรดกต้าฉิน ฝ่ายเวียดนามได้รุกรานประเทศจีนและดูถูกพวกเรา ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อทำลายพวกมันและฟื้นฟูเกียรติแห่งชาวจีน ข้าได้ยินว่านครใบไม้ขาวเป็นศัตรูกับนครสายน้ำไหล ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อชวนท่านลอร์ดไป่และผู้เล่นชาวจีนทุกคนมาร่วมมือกับพวกเราทำลายพวกมัน!

"ไม่ต้องห่วง มันจะมีผลประโยชน์ก้อนโตให้กับพวกท่านทุกคนแน่นอน ต้าฉินจะไม่แตะต้องทรัพยากรใดๆภายในนครหลักของเวียดนาม และจะมอบของขวัญให้กับท่านลอร์ดไป่และผู้เล่นชาวจีนทุกคน"

จ้าวฝูไม่สนใจที่จะซ่อนตัวตนของเขาเพราะเขาต้องการสร้างความหวาดกลัวให้กับผู้เล่นทั่วไปจนต้องยอมแพ้และทำให้พวกเขามั่นใจ ถึงอย่างไรก็ตาม มันก็มีผู้เล่นเป็นจำนวนมากที่สามารถต่อสู้ในศึกนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้ชื่อของต้าฉินเพื่อทำให้พวกเขาเข้าร่วมกับเขา สำหรับเป้าหมายของเขานั้น มันไม่จำเป็นต้องซ่อนไว้เลย เนื่องจากเป้าหมายของเขาก็สามารถขับเคลื่อนผู้เล่นให้เข้าร่วมได้เช่นกัน

อย่างที่คาดไว้ หลังจากจ้าวฝูพูดชื่อของต้าฉินออกมา การแสดงออกของผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนก็เริ่มกลายเป็นความหวาดกลัว - ความหวาดกลัวที่มีต่อต้าฉินยังไม่ได้หายไป

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินคำพูดในครึ่งหลังของจ้าวฝู ผู้เล่นก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นออกมาไม่ได้ ผู้สืบทอดมรดกต้าฉินต้องการทำลายฝ่ายเวียดนาม ซึ่งพวกเขาคือศัตรูคู่พิฆาต ด้วยการนำทัพของต้าฉิน พวกเขาย่อมต้องสามารถทำลายอีกฝั่งได้อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจารกทำลายอีกฝ่ายได้แล้ว ต้าฉินก็ยังไม่ต้องการทรัพยากรใดๆ - เพียงแค่คิดถึงอุปกรณ์สวมใส่ ทักษะ และเงินที่เป็นของคนพวกนั้น ผู้เล่นก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นออกมาไม่ได้

หลังจากได้ยินคำพูดของจ้าวฝู ไป่ลู่เซิงก็คิดอย่างถี่ถ้วน - ต้าฉินไม่ได้เชื้อเชิญพวกเขาให้ต่อสู้ด้วย แต่เป็นการบังคับของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ เนื่องจากต้าฉินนั้นทรงพลังเกินไป ไป่ลู่เซิงไม่ได้ต้องการเผชิญหน้ากับการโจมตีของลอร์ด 8 คน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ถอยหลังและยอมตกลง

ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็เป็นศัตรูกับนครสายน้ำไหลอยู่ ถ้าเขาไม่ทำลายคนพวกนั้น คนพวกนั้นก็คงจะมาทำลายนครของเขาในไม่ช้าก็เร็ว เนื่องจากมันเป็นแบบนี้แล้ว มันจึงดีกว่าที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ใครจะรู้ บางทีพวกเขาอาจจะได้รับผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่มาก็ได้ และทรัพยากรของนครสายน้ำไหลก็ยังตกเป็นของนครใบไม้ขาวอีก

สิ่งที่ไป่ลู่เซิงไม่รู้ก็คือการต่อสู้ระหว่างพวกเขานั้นถูกบงการโดยคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา จ้าวฝู

เมื่อเห็นว่าไป่ลู่เซิงตกลง จ้าวฝูก็เอาสัญญาออกมาในทันทีและให้ไป่ลู่เซิงลงนาม ก่อนที่จะบอกแผนการกับเขา และในไม่ช้า คนของนครใบไม้ขาวก็เริ่มเคลื่อนไหว

ผู้เล่นรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่งจนถึงจุดที่ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง ถึงอย่างไรก็ตาม การอาศัยอยู่ในภูมิภาคชายแดน พวกเขาก็ปะทะกับผู้เล่นชาวเวียดนามอยู่เป็นประจำอยู่แล้ว ในตอนนี้ที่ในที่สุดพวกเขาก็สามารถแก้แค้นได้ พวกเขาจึงแทบจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้

หลังจากจัดการกับฝั่งนครใบไม้ขาวได้ จ้าวฝูก็พากองทัพของเขาและไป่ลู่เซิงไปยังนครหลักของจีนอีกแห่ง

นครหลักแห่งนี้มีชื่อว่านครภูผาเถื่อน และมันก็แข็งแกร่งพอๆกับนครจันทร์หอม นครของฝ่ายเวียดนาม

เมื่อทหาร 400,000 คนเข้ามาล้อมนครภูผาเถื่อน การแสดงออกของชายหนุ่มผู้สง่างามก็เปลี่ยนไปและเขาก็สูญเสียความใจเย็นของตัวเองไป

เมื่อจ้าวฝูเดินออกมาพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง การแสดงออกของชายหนุ่มก็ยิ่งตกตะลึงมากยิ่งขึ้นเพราะเขาจำจ้าวฝูได้ - ย้อนกลับไปเมื่อจ้าวฝูซุ่มโจมตีลอร์ดแห่งนครสายน้ำไหล เขาก็อยู่ที่นั่นด้วย

เขารู้ว่าจ้าวฝูคือผู้สืบทอดมรดกราชวงศ์และมีสรรพาวุธคู่บ้านคู่เมือง ซึ่งหาได้ยากเป็นอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ชายหนุ่มไม่เคยคิดเลยก็คือจ้าวฝูจะแข็งแกร่งขึ้นมามากขนาดนี้ เขามาที่นี่เพื่อแก้แค้นงั้นเหรอ? ย้อนกลับไป ชายหนุ่มต้องการที่จะนั่งดูการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายก่อนที่จะเข้าไปเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ หรือว่าคนผู้นี้จะมาแก้แค้นเพราะเหตุนั้น?

จ้าวฝูจำลอร์ดคนนี้ได้ มันเป็นเพราะเขาและลอร์ดชาวเวียดนามคนอื่นๆที่ทำให้เขาไม่สามารถสังหารลอร์ดแห่งนครสายน้ำไหลได้และถูกบังคับให้ต้องจากไป

ถ้ามันไม่ใช่เพราะคนพวกนี้ จ้าวฝูก็คงจะสังหารลอร์ดแห่งนครสายน้ำไหลและได้รับนครหลักของระบบไปนานแล้ว เมื่อเขาคิดอย่างนั้นแล้ว จ้าวฝูก็รู้สึกโมโหมาก

อย่างไรก็ตาม เขาก็คิดถึงสถานการณ์โดยรวม ดังนั้นเขาจึงเก็บเรื่องนี้เอาไว้ และพูดในสิ่งเดียวกันกับที่เขาเคยพูดกับไป่ลู่เซิง นอกจากนี้เขายังเรียกไป่ลู่เซิงออกมา

เมื่อเห็นไป่ลู่เซิง ชายหนุ่มก็ดูจริงจังมากและถาม "พี่ไป่ ท่านเอาด้วยจริงๆเหรอ?"

ไป่ลู่เซิงดูไร้ทางเลือกมากและพยักหน้า - เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเห็นด้วย มิฉะนั้น เขาก็คงจะต้องถูกทำลาย

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมา - ต่อหน้าพลังของต้าฉิน เขาก็ทำได้เพียงแค่ตกลงเข้าร่วม ถึงอย่างไรก็ตาม ถ้าเขาไม่เห็นด้วย เขาก็คงจะต้องเผชิญหน้ากับลอร์ดถึง 9 คน ทหารของต้าฉิน และทหารกับผู้เล่นจากนครใบไม้ขาว

มันไม่มีโอกาสที่จะชนะ และถึงแม้ว่าต้าฉินจะบอกว่ามันเป็นความภาคภูมิใจและเกียรติของชนชาติ แต่พวกเขาก็แค่ต้องการใช้พวกตนเพื่อทำลายนครหลักของเวียดนามเท่านั้น

แม้ว่าเขาจะรู้ถึงเจตนาที่แท้จริงของจ้าวฝู แต่ชายหนุ่มก็ยังเห็นด้วย เนื่องจากเขาไม่ต้องการที่จะถูกทำลาย

ต่อจากนั้น คนของนครภูผาเถื่อนก็เริ่มเคลื่อนไหวด้วยเหมือนกับคนของนครใบไม้ขาว และพวกเขาทุกคนต่างก็ตื่นเต้นมาก

จ้าวฝูยังพบว่าชื่อของชายหนุ่มคนนี้คือเซียวเซ่อ

ต่อจากนั้น นครหลักของระบบทั้งสองก็เริ่มเคลื่อนไหวออกมา และด้วยการเคลื่อนไหวขนาดใหญ่เช่นนี้ มันก็ย่อมไม่สามารถหลบรอดการสังเกตของนครหลักของระบบได้

อย่างไรก็ตาม มันก็มีแค่ฝ่ายนครหลักของเวียดนามเท่านั้นที่รู้ว่าผู้สืบทอดมรดกต้าฉินได้จับมือกับนครหลักของจีนทั้งสองแห่ง ถ้าผู้เล่นเวียดนามรู้เรื่องนี้ พวกเขาคงจะกลัวจนฉี่ราดไปแล้ว สำหรับนครหลักของเวียดนาม พวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกับว่าผู้สืบทอดมรดกต้าฉินเป็นใคร