บทที่ 492 ตราประทับแห่งลอร์ด

บทที่ 492 ตราประทับแห่งลอร์ด

ในไม่ช้า ทหารของต้าฉินก็เข้าควบคุมกำแพงนคร และพวกเขาก็ทำมันได้ง่ายดายเป็นอย่างยิ่ง ในความเป็นจริง ถ้าจ้าวฝูพาไวเวิร์นและโครงกระดูกทั้ง 150,000 ตัวมาด้วย มันก็คงจะง่ายยิ่งกว่านี้

หลังจากเข้าควบคุมกำแพงนครแล้ว ทหารของต้าฉินก็สามารถเปิดประตูนครได้ ทำให้กองทัพส่วนที่เหลือพุ่งเข้ามา หลังจากได้ยินว่ากำแพงนครแตกแล้ว โคโบลด์ตัวอื่นๆก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะพวกมันยังคงต่อกรกับการโจมตีที่มาจากกองทัพหลักด้วยความยากลำบาก และพวกมันก็ไม่มีกำลังพอที่จะไปช่วย

ทหารของต้าฉินที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็วได้เข้าควบคุมเหล่าผู้สูงอายุ ผู้หญิง และเด็กไว้ก่อนที่จะโจมตีกำแพงนครอีกสามด้านจากภายใน

ในตอนนี้ นครแอ่งตะวักตกถูกลิขิตให้พ่ายแพ้แล้ว!

ปัง!

เสียงระเบิดดังกึกก้องออกมาในขณะที่ร่างกายของเวสต์แพนถูกกระแทกกระเด็นออกไปโดยหอกของเมิ่งเถียน ไม่ว่ามันจะพยายามแค่ไหน มันก็เป็นเพียงแค่ลอร์ดของนครระดับพื้นฐาน และแม้แต่ลอร์ดแห่งนครหลักของระบบเพียงคนเดียวก็สามารถเอาชนะมันได้แล้ว แม้ว่ามันจะพยายามแค่ไหน แต่ด้วยลอร์ดถึง 6 คน มันจึงไม่มีความหวังในการเอาชนะเลย

เวสต์แพนปะทะเข้ากับพื้นและกระอักเลือดออกมา ร่างกายของมันเต็มไปด้วยบาดแผลในทางตรงกันข้าม ลอร์ดทั้งหกคนนั้นต่างก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร และแม้กระทั่งเสื้อผ้าของพวกเขาก็ยังสมบูรณ์ดี

บทสรุปได้ถูกกำหนดไว้แล้ว และเพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น จ้าวฝูจึงได้ยืนอยู่กลางอากาศเพื่อขวางทางลอร์ดแห่งนครที่ซ่อนตัวอยู่สามคน เขาสัมผัสถึงคนพวกนี้ได้นานแล้วและต้องการที่จะป้องกันไม่ให้คนพวกนี้เข้ามาแทรกแซง

ในตอนนี้เป้าหมายเดียวของต้าฉินก็คือการพิชิตนครแห่งนี้ และลอร์ดสามคนนั้นก็ยังไม่ใช่เป้าหมาย อย่างไรก็ตาม ถ้าพวกเขากล้าเข้ามาใกล้ จ้าวฝูก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้พวกเขาเป็นเป้าหมายเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพวกเขาอยู่ไกลมากในตอนนี้ ถ้าจ้าวฝูเข้าหา คนพวกนี้ก็คงจะหนีไปแน่ๆ

“อ๊ากกกกกกก!!!” เวสต์แพนได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว และมันก็คำรามออกมาในขณะที่มันระเบิดพลังที่เหลือออกมา กล้ามเนื้อของมันตึงในขณะที่มันจับหอกไว้และจ้องไปยังจ้าวฝูเพื่อเตรียมที่จะขว้างหอกใส่จ้าวฝูด้วยการโจมตีครั้งสุดท้ายของมัน

ฉึก!

ไป่ฉีปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเวสต์แพน และใบหน้าของเขาก็เยือกเย็นสุดขีดในขณะที่ดาบเจ็ดสังหารของเขาทะลวงผ่านหน้าอกของเวสต์แพน

เลือดไหลออกมาจากปากของเวสต์แพน แต่มันก็ยังจับหอกไว้ และยังต้องการขว้างหอกใส่จ้าวฝู

อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ไม่ให้โอกาสกับมัน - ดาบเจ็บสังหารแผ่ลำแสงดาบสีแดงโลหิตออกมา และทำลายอวัยวะของเวสต์แพน ดวงตาของมันสูญเสียโฟกัสไป หลังจากนั้นร่อยรอยชีวิตทั้งหมดหายไปจากร่างกายของมันและศพของมันก็ร่วงหล่นลงมาบนพื้น

หลังจากที่ในที่สุดเวสต์แพนก็ตายลง ตราประทับแห่งลอร์ดเหล็กสีดำที่เปล่งแสงลางๆก็ลอยออกมาจากร่างกายของมัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ จ้าวฝูก็รู้สึกประหลาดใจมาก - เขาคิดว่าเวสต์แพนจะยอมจำนน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคราววิกฤติเช่นนี้ มันก็ยังเลือกที่จะสู้ตาย

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ที่มันได้ตายไปแล้ว นครแอ่งตะวันตกจึงสูญเสียความสามารถในการต่อต้านทั้งหมดไป ผู้ที่กำลังป้องกันเกือบทั้งหมดเป็นชาวเมือง และแทบจะไม่มีทหารอยู่เลย เวสต์แพนคือความหวังเดียวของพวกเขา และในตอนนี้ที่เขาตายไปแล้ว เหล่าโคโบลด์จึงสูญเสียความหวังของพวกมันไป

แน่นอนว่ายังมีโคโบลด์ที่ยังภักดีจนตาย และพวกมันก็ยังคงต่อต้านต่อไป อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกมันพุ่งเข้าต่อกรกับทหารต้าฉิน พวกมันก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าอาวุธของพวกมันจู่ๆก็แหลกสลายไป และพวกมันก็ถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหดโดยทหารของต้าฉิน

ดังนั้น ชาวเมืองโคโบลด์หลายๆตัวจึงตายไป และส่วนที่เหลือก็เริ่มยอมจำนนอย่างรวดเร็ว ต่อจากนั้น ต้าฉินก็เข้าควบคุมนครอย่างง่ายดาย

หลังจากที่เห็นสิ่งเหล่านี้แล้ว ลอร์ดทั้งสามคนจากระยะไกลก็เลือกที่จะจากไปเพื่อป้องกันการถูกลากเข้าไปเกี่ยวด้วย

ในตอนนี้มันถึงเวลาที่จะจบเรื่องแล้ว ทหารบางส่วนเริ่มรวบรวมเชลย รวมทั้งชาวเมืองที่ยอมจำนนและทหารที่หมดสติไป ในขณะที่คนอื่นๆเริ่มรวบรวมของมีค่า

ไป่ฉีเดินเข้ามาและยื่นตราประทับแห่งลอร์ดให้กับจ้าวฝู

จ้าวฝูยิ้มเมื่อเขามองไปที่มันและรู้สึกถึงพลังที่อยู่ภายใน ต้าฉินได้รับตราประทับแห่งลอร์ดมาอีกอันแล้ว และนครต้าฉินก็เข้าใกล้การกลายเป็นมหานครขึ้นอีกขั้น

จ้าวฝูถือตราประทับแห่งลอร์ดเอาไว้และเข้าไปยังโถงนคร และเขาได้เลือกพิชิตและย้ายนคร

"ประกาศจากระบบ! ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้พิชิตนครแอ่งตะวันตกและได้รับคะแนนความสำเร็จ 1,000 แต้ม"

"ประกาศจากระบบ! ท่านได้ย้ายนครแอ่งตะวันตกและได้รับค่าประสบการณ์ 340,000 หน่วย”

"ประกาศจากระบบ! ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับคะแนนสงคราม 100 แต้ม"

มันเป็นการประกาศจากระบบที่เหมือนเดิม ดังนั้นจ้าวฝูจึงไม่ได้ให้ความสนใจกับมันนัก สิ่งปลูกสร้างโดยรอบเริ่มพังทลายลง และแสงจากดวงใจแห่งเมืองก็เลือนลางลงไปเรื่อยๆในขณะที่มันกลายเป็นศิลาสร้างเมืองอีกครั้ง

สุดท้าย ลูกบาศก์สีทองก็ลอยเข้าสู่มือของจ้าวฝูโดยอัตโนมัติ จ้าวฝูคว้าศิลาสร้างเมืองและเก็บมันไปในทันที

หลังจากออกมาข้างนอก โคโบลด์ที่ยอมจำนนจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้มารวมตัวกันแล้ว ทหารโคโบลด์ที่ไม่ได้สติถูกปลุกให้ตื่นขึ้นและมัดไว้แน่น ทำให้มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกมันจะหลุดไป

ในขณะที่จ้าวฝูเดินออกมา โคโบลด์จำนวนนับไม่ถ้วนก็คุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว และจ้าวฝูก็มองเข้าไปและพบเบลินอยู่ท่ามกลางพวกมัน

เมื่อรู้สึกถึงสายตาของจ้าวฝู เบลินก็คิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันได้ทำตัวสูงส่งและยิ่งใหญ่ต่อหน้าจ้าวฝูมาตลอดและไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย

ใครจะคิดว่าตัวตนของจ้าวฝูจะยิ่งกว่ากว่ามันนับร้อยนับพันเท่า แต่มันกลับทำตัวแบบนั้นต่อหน้าเขา - มันเหมือนกับหนูที่พยายามจะทำให้สิงโตหวาดกลัว และในตอนนี้มันก็อาจจะต้องจบชีวิตลงแล้ว

เบลินรู้สึกกลัวจนถึงจุดที่มันกดหัวลงกับพื้น และร่างกายของมันก็สั่นสะท้าน มันกลัวว่าจ้าวฝูจะสังหารมัน ดังนั้นมันจึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา "นายท่าน ผู้น้อยไม่รู้จักที่ต่ำที่สุด ได้โปรดเมตตาข้าด้วย!”

จ้าวฝูหัวเราะเบาๆและไม่สนใจมันในขณะที่เขากล่าวกับเชลย "นครแอ่งตะวันตกแพ้แล้ว เหล่าคนที่ยอมจำนนต่อต้าฉินจะได้รับการปฏิบัติในฐานะผู้ใต้ปกครองของต้าฉิน แต่เหล่าคนที่ปฏิเสธจะยอมจำนนจะถูกสังหาร อย่าฝันว่าจะได้รับการปล่อยตัว"

คำพูดเหล่านี้ส่วนใหญ่จะพูดกับทหารที่เพิ่งตื่นขึ้นมา ในตอนนี้ชาวเมืองโคโบลด์ส่วนใหญ่ได้เลือกยอมจำนนแล้ว

"ท่านลอร์ด พวกเรายินดีที่จะยอมจำนนและกลายเป็นผู้ใต้ปกครองของต้าฉิน"

"ได้โปรดอย่างสังหารข้าเลย ข้าจะทำทุกๆอย่างที่ท่านพูด ข้าจะยอมยกร่างกายของข้าให้กับท่านเลยก็ได้"

"ไอ้สวะ เจ้าฆ่าลอร์ดของพวกเรา ข้าจะฆ่าเจ้าและแก้แค้นให้กับท่านลอร์ด!"

หลังจากที่จ้าวฝูพูด เสียงจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดังออกมา - บางส่วนก็เต็มใจที่จะยอมจำนน ในขณะที่อีกส่วนก็ก่นด่าจ้าวฝูออกมา