บทที่ 489 ล้อมนคร

บทที่ 489 ล้อมนคร

จ้าวฝูไม่ชอบวรรณกรรมเพราะเขารู้สึกว่าพวกมันเป็นแค่ทักษะด้านวิชาการและไม่ใช่ทักษะชีวิตอะไร ยิ่งไปกว่านั้น เพราะนี่เป็นช่วงสงครามและความวุ่นวาย พวกมันจึงไม่มีประโยชน์อะไรนัก

แต่แน่นอนว่าจ้าวฝูก็ไม่ได้ดูถูกของพวกนี้ - ถึงอย่างไรก็ตาม พวกมันก็คือเครื่องมือที่สืบทอดวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์

"ฉันต้องการพบกับผู้สืบทอดมรดกต้าฉินเป็นการส่วนตัว นายจะช่วยฉันได้ไหม?" หลี่มู่ฉิงพูดในขณะที่เธอยิ้ม เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวฝูก็คิดเกี่ยวกับมันก่อนที่จะตอบว่า "เป็นไปไม่ได้ ในตอนนี้ ผู้สืบทอดมรดกไม่ยินดีที่จะพบกับคนนัก แต่ถ้ามีอะไรที่เธอจะฝากฉันไป ฉันก็สามารถทำแทนได้ ทำไมเธอถึงต้องการพบผู้สืบทอดมรดกงั้นเหรอ?"

"โอ้..." หลี่มู่ฉิงตอบ "ก็ไม่มีอะไรมาก ฉันแค่ต้องการดูว่าเขาเป็นคนแบบนี้ นอกจากนี้ โปรดอย่าเข้าใจผิด - ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะเป็นนางสนม ถ้าเขาสามารถก่อตั้งประเทศอันทรงพลังขึ้นมาได้ เขาก็ควรที่จะสืบสานศิลปะและวรรณธรรมต่อไปด้วย ดังนั้นฉันจึงต้องการไปดูนครต้าฉิน"

จ้าวฝูรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้เป็นอะไรที่เรียบง่ายมาก ดังนั้นเขาจึงตอบกลับไป "แน่นอน - วรรณกรรมคือรากฐานของประเทศ ผู้สืบทอดมรดกจะสืบสานมันต่อไปอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่มู่ฉิงก็ยิ้มอย่างมีความสุขและกล่าวว่า "เยี่ยมมาก! ฉันไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ดังนั้นฉันจะรั้งอยู่กับตระกูลอิ๋งต่อไป ถ้าผู้สืบทอดมรดกต้องการที่จะพบฉัน ฉันก็ยินดี"

จ้าวฝูพยักหน้าเพื่อแสดงว่าเขาเข้าใจ ต่อจากนั้น หลี่มู่ฉิง หลิวยู่หยาน และปันยู่หลิงก็จากไป เหลือทิ้งไว้เพียงแต่เฟิงสือหยู เธอจ้องมายังจ้าวฝูและเตือนเขา "อย่าลืมบอกผู้สืบทอดมรดกของนายด้ยว่าฉันมาถึงตระกูลอิ๋งแล้ว เขาจะต้องรู้จักฉันอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้นายต้องเสียใจ" หลังจากพูดแบบนี้ เธอก็แกว่งกำปั้นเล็กๆของเธอ และดูราวกับว่าเธอจะทุบตีจ้าวฝู ก่อนที่จะจากไป

หลังจากนั้นจ้าวฝูก็หัวเราะแห้งๆและไม่สนใจเธอ ก่อนที่จะกลับไปยังโลกจุติสวรรค์

เมื่อถึงเวลาที่จ้าวฝูกลับมายังนครต้าฉิน แม่ทัพและทหารทุกคนก็พร้อมแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงออกเดินทางสู่นครแอ่งตะวันตกอย่างเป็นทางการ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา จ้าวฝูและกองทัพของเขาก็มาถึงนอกนครแอ่งตะวันตก เมื่อมองไปยังนครตรงหน้า จ้าวฝูก็ไม่สนใจที่จะใช้ลูกไม้หรือแผนการใดๆ และเขาได้สั่งให้ทหารบุกในทันที พวกเขาได้ทำลายหมู่บ้านที่อยู่ภายนอกก่อนที่จะเข้าล้อมนคร

ถึงอย่างไรก็ตาม เพราะพวกเขามีพลังที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว การใช้กลอุบายจึงเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ ดังนั้นจ้าวฝูจึงตัดสินใจที่จะใช้อำนาจรบของต้าฉินเข้าพิชิตนครแอ่งตะวันตก ทหารของต้าฉินกว่า 400,000 คนยาตราทัพราวกับน้ำป่าสีดำที่ต้องการจะทำลายทุกๆสิ่ง และคนที่อยู่ตรงหน้าก็คือเหล่าทหารม้า

ในตอนแรก ชาวบ้านโคโบลด์นั้นดูสับสนมากเพราะพวกมันคุ้นชินกับการใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ด้วยความแข็งแกร่งของพวกมัน แม้แต่นครหลักของระบบก็ยังไม่กล้าโจมตีพวกมัน

กองทัพทหารม้าจำนวนนับไม่ถ้วนของต้าฉินนั้นไม่สนใจอะไรเลย - พวกเขามีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือการสังหารทุกๆคนที่ต่อต้าน

พวกเขาถือหอกไว้ในขณะที่พวกเขาควบขี่ม้าศึกและพุ่งไปข้างหน้าด้วยการเคลื่อนไหวที่ไม่อาจหยุดยั้ง และแทกหอกของตนเข้าใส่ทรวงอกของเหล่าโคโบลด์ ทันใดนั้นเอง โลหิตก็สาดกระเซ็นออกมา และเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังออกมาในขณะที่ชีวิตของเหล่าโคโบลด์จำนวนนับไม่ถ้วนดับสิ้นลง

ชาวบ้านโคโบลด์ตอบโต้ในทันที - ถึงอย่างไรก็ตาม พวกมันก็เป็นพวกต่างเผ่าพันธุ์และมีความเหมาะสมต่อการต่อสู้ โคโบลด์ถือหอก กระบี่ และกระบองในขณะที่พวกมันพุ่งเข้าใส่ทหารม้าของต้าฉิน แต่บทสรุปนั้นก็ค่อนข้างน่าเศร้า

ประการแรก พวกมันเป็นแค่ชาวบ้าน ไม่ใช่ทหารที่แท้จริง และการบ่มเพาะกับอุปกรณ์ของพวกมันก็อ่อนด้อยกว่าของทหารต้าฉินมาก ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังมีจำนวนแค่ไม่กี่พันตัว

ไม่ว่าโคโบลด์จะดุร้ายแค่ไหน แต่พวกมันก็อ่อนแอเป็นอย่างยิ่งต่อหน้าต้าฉิน พวกมันขว้างหอกอย่างเต็มที่ แต่พวกมันก็พบว่าทหารของต้าฉินสามารถปัดหอกของพวกมันออกไปได้อย่างง่ายดาย และหอกเหล่านั้นก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายได้เลย

ในไม่ช้า โคโบลด์ก็ถูกกลืนหายเข้าไปในน้ำป่าสีดำอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ทุกๆสิ่งกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง มันก็คงเหลือไว้เพียงแต่ซากศพที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนพื้น

แม้ว่าโคโบลด์จะต่อต้านได้อย่างรวดเร็ว แต่พวกมันก็ยอมจำนนไปอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน พวกมันเคารพในพลัง และหลังจากได้เห็นว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะและได้ยินว่าคนที่ยอมจำนนจะได้รับการละเว้น โคโบลด์หลายๆตัวจึงคุกเข่าลงอย่างเชื่อฟังและเลือกที่จะยอมจำนน

หลังจากจัดการกับหมู่บ้านต่างๆไปอย่างรวดเร็วและง่ายดายแล้ว ทหารของต้าฉินก็ล้อมนครแอ่งตะวันตกไว้แน่น

นครแอ่งตะวันตกเข้าสู่สภาวะฉุกเฉิน และทหารโคโบลด์ก็พากันจับอาวุธและมายืนบนกำแพงนคร พร้อมทั้งมองไปยังทหารของต้าฉินจำนวนนับไม่ถ้วนอย่างจริงจังและเตรียมต่อสู้