บทที่ 472 ผู้พิทักษ์

บทที่ 472 ผู้พิทักษ์

“โฮกกกก ...”

ในอีกด้านหนึ่งของรอยแตก สัตว์ร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนสามารถรับรู้ได้ถึงออร่าที่มีชีวิตอยู่ทางด้านนี้และพวกมันก็คำรามอย่างดุเดือด

แม้ว่ารอยแยกจะค่อนข้างยาว แต่ก็ยังไม่ใหญ่มาก ทำให้สัตว์ร้ายไม่สามารถเข้ามาได้

เมื่อได้ยินเสียงคำรามจากสวรรค์ ผู้คนทุกคนในโลกจุติสวรรค์รู้สึกขนลุกชันเเล้วรู้สึกว่ามีบางสิ่งที่อันตรายกำลังจะเกิดขึ้น

ท้องฟ้าราวกับม่านบางๆมีสัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนที่ดุร้ายและกระหายเลือดเป็นอย่างมากพวกมันต้องการที่จะทำลายทุกอย่าง

"พวกเราจะทำเช่นไรดี? พวกเราจะทำเช่นไรดี? พวกเราจะทำเช่นไรดี?"

ตอนนี้ภัยพิบัติกำลังจะเกิดขึ้น ผู้คนมากมายต่างก็เริ่มตื่นตระหนกเเละไม่รู้ว่าจะทำอะไรพวกเขาไม่สามารถป้องกันสัตว์ประหลาดเหล่านี้ได้อย่างแน่นอนเพราะเมื่อมีการเปิดหกวิถีสังสาระ สัตว์ประหลาดและภูตผีจำนวนนับไม่ถ้วนจะหลั่งไหลเข้ามา

ในความเป็นจริง มันทรงพลังมากกว่าภัยพิบัติอันเดตหลายร้อยเท่า ในแง่ของขนาด จำนวนสัตว์ประหลาดนั้นใหญ่กว่ามหาสมุทรแห่งโครงกระดูกแน่นอน ด้วยคุณสมบัติของภัยพิบัติ โครงกระดูกของต้าฉินก็ค่อยๆพัฒนาขึ้นและพวกมันก็มีความแข็งแกร่งสูสีๆกับเหล่าผู้เล่น

อย่างไรก็ตาม ปีศาจจากหกวิถีสังสาระนั้นแตกต่างกัน - พวกมันมีประเภทที่แตกต่างกัน มีจำนวนมากและพวกมันต่างก็มีความเป็นอยู่ที่ต่างกัน พวกที่อยู่ได้ไม่นานจะไม่ทรงพลังมากนัก แต่พวกที่อยู่ได้นานนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว

สัตว์ประหลาดนั้นมีตั้งแต่ขั้นที่ 1 ถึงขั้นที่ 9หรือมากกว่านั้นในขณะที่ผู้เล่นอยู่ขั้นที่1เป็นส่วนมาก พวกเขาจะป้องกันตัวจากภัยพิบัติครั้งนี้ได้อย่างไร? พวกเขาทำได้เพียงแต่รอที่จะถูกสังหาร

ฝ่ายจีนไม่ได้เป็นฝ่ายเดียวที่ไร้อำนาจ ฝ่ายต่างชาติก็ไร้พลังเช่นกัน สำหรับพวกเขาทั้งหมด การถูกสังหารโดยสัตว์ประหลาดเหล่านี้เป็นชะตากรรมของพวกเขาและสิ่งนี้จะทำให้โลกจุติสวรรค์เข้าสู่ความสับสนวุ่นวาย

ปัจจุบัน หัวใจของผู้คนนับไม่ถ้วนเต็มไปด้วยความโกรธ ความเเค้น ความเกลียดชังและความเสียใจ หากพวกเขารู้ว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นเช่นนี้คงไม่มีใครเต็มใจทรยศต้าฉินเพราะอย่างน้อยคงไม่ต้องมาเจออะไรเเบบนี้ อย่างไรก็ตาม ความเสียใจทั้งหมดนั้นก็ไร้ประโยชน์ในเวลานี้

ตอนนี้ รอยแยกยังค่อนข้างบางและแม้ว่าปรานภูตผีจะหลั่งไหลออกมาเเต่ก็ยังไม่มีสัตว์ประหลาดตัวใดมาถึง

จ้าวฝูยกมือของเขาขึ้นมาและคว้าไปในอากาศและภาพมายาปีศาจหกวิถีก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา พลังของพวกมันทำให้ท้องฟ้าเเละทั้งโลกสั่นสะเทือน

เคร้ง!!!

เสียงที่คล้ายกับการแตกของกระจกดังขึ้นเเละสามารถได้ยินได้ในขณะที่รอยแยกอันหนึ่งค่อยๆเเตกเเละมีหลุมดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

สิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับรอยแยกอื่นๆอีกห้ารอยทำให้เกิดหลุมดำหกหลุมที่กว้าง 10,000 กิโลเมตรปลดปล่อยปรานภูตผีจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา

หกวิถีสังสาระได้เปิดอย่างเต็มที่โดยไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆและเสียงหัวเราะที่น่าขนลุกของสัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนก็เต็มไปทั่วของโลกจุติสวรรค์

ท้องฟ้าสีแดงเลือด สัตว์ประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนเปลกดขี่ทำให้โลกจุติสวรรค์กลายเป็นนรก

“โฮ้กกกกก!” ทันใดนั้นเสียงคำรามของมังกรก็ดังขึ้นเขย่าไปทั่วสวรรค์ ทุกคนในโลกจุติสวรรค์สามารถได้ยินเสียงคำรามของมังกรตัวนี้

ในเวลาเดียวกัน แสงหอกสีครามหกดวงยาว 1,000 เมตรและเปล่งออร่าออกมาราวกับสายฟ้าที่พุ่งออกมาจากท้องฟ้า ในเวลาเพียงไม่นานแสงหอกสีครามทั้งหกก็พุ่งทะลุหัวใจของภาพมายาปีศาจหกวิถี ทำให้มันโหยหวนอย่างน่าเวทนาและกลายเป็นออร่าสีดำก่อนที่จะหายไป

หลุมดำทั้งหกในท้องฟ้าค่อยๆหายไปและแสงสีครามก็เปล่งประกายทำให้สัตว์ประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนกลายเป็นควันสีนํ้าเงิน

ตู้ม !!

ราวกับว่าสวรรค์และโลกไม่สามารถต้านทานพลังนี้ได้และท้องฟ้าก็ดูเหมือนจะถูกฉีกขาดเมื่อแสงสีครามนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาและมีร่างขนาดใหญ่จำนวนมากปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหาริย์

มันคือมังกรศักดิ์สิทธิ์ขนาดมหึมา ร่างของมันปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้าและมีเกล็ดสีครามราวกับหยกและกรงเล็บสี่อันที่ทำมาจากเหล็กสีคราม มีเขาคู่ที่มีรูปร่างคล้ายหยกอันสวยงามอยู่บนหัวของมันและหัวของมังกรก็มีออร่าที่สง่างามและสูงส่ง มันมองไปที่จ้าวฝู

ภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ร่างกายของจ้าวฝูนั้นแข็งไปหมด - พลังมังกรอันศักดิ์สิทธิ์นี้เกินกว่าสิ่งใดที่จ้าวฝูจะจินตนาการได้

ภายในร่างกายของเขาไม่ว่าจะเป็นสรรพาวุธคู่บ้านคู่เมืองหรือสรรพาวุธประจำตระกูลก็ไม่สามารถใช้ได้ด้วยพลังอะไรบางอย่าง

ในขณะนั้นจ้าวฝูรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาจมอยู่ในทะเลสาบน้ำแข็งเขารู้สึกเย็นยะเยือก เขารู้สึกช็อคลึกๆในใจขณะมองดูมังกรศักดิ์สิทธิ์เบื้องหน้าเขา

“ผู้สืบทอดมรดก! เจ้าจะมากเกินไปเเล้ว!” มังกรสีครามมองไปที่จ้าวฝูเเล้วพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงโบราณ

จ้าวฝูอ่านข้อมูลที่เขาได้รับจากพระเจ้าเคอร์อย่างต่อเนื่องและเขาก็รู้ว่ามังกรศักดิ์สิทธิ์นี้คืออะไร

“พวกเขาต้องการทำลายต้าฉินใหญ่ดังนั้นข้าจึงอยากให้พวกเขาตาย ข้าทำอันใดผิด?” จ้าวฝูมองไปที่มังกรศักดิ์สิทธิ์เเละตอบกลับไปด้วยความโมโห

มังกรศักดิ์สิทธิ์กล่าวว่า“ข้าจะไม่เข้าไปแทรกแซงเจ้าแม้ว่าเจ้าจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด แต่เจ้าได้เปิด หกวิถีสังสาระเพื่อให้สัตว์ประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนบุกโลกจุติสวรรค์ นี่อาจส่งผลทำให้เกิดการทำลายล้างโลกจุติสวรรค์ดังนั้นข้าจึงต้องก้าวเข้ามาห้ามเจ้า!”

จ้าวฝูไม่พูดอะไรเพราะเขารู้ว่าเขาได้ทำเกินไปจริงๆ ที่สำคัญกว่านั้นเขารู้ว่าเขาไม่สามารถต่อสู้กับมังกรศักดิ์สิทธิ์ได้ - การโจมตีแบบสบายๆจากมันสามารถทำลายภาพมายาปีศาจหกวิถีของจ้าวฝูได้และมันยังทำให้เขาไม่สามารถใช้สรรพาวุธคู่บ้านคู่เมืองเเละสรรพาวุธประจำตระกูลได้

เพียงเท่านี้ก็ได้รู้เเล้วว่ามังกรศักดิ์สิทธิ์นั้นทรงพลังเพียงใด - เมื่อมันอยู่ต่อหน้าจ้าวฝูเขาก็เป็นเพียงเเมลงตัวน้อยที่สามารถขยี้เขาเมื่อไรก็ได้

อย่างไรก็ตามภาพมายาปีศาจหกวิถีที่จ้าวฝูเรียกนั้นเป็นเพียงร่างโคลนและพวกมันอ่อนแอกว่าต้นฉบับไปมาก หากพวกเขาเป็นร่างต้นฉบับพวกเขาจะไม่ถูกฆ่าตายอย่างง่ายดายเช่นนี้

เเม้ว่าจ้าวฝูจะไม่มีอำนาจในการเรียกร่างต้นฉบับมาและถึงแม้ว่าเขาจะเรียกร่างต้นฉบับออกมา เขาก็ไม่สามารถควบคุมพวกมันได้ เขาอาจจะโดนโจมตีกลับได้เพราะเขายังอ่อนแอเกินไป

ตอนนี้แผนของเขาถูกทำลายไปเเล้วและแม้ว่าเขาจะใช้เงินและทรัพยากรจำนวนมากเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลยทำให้เขาไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้

จ้าวฝูรู้ว่ามังกรศักดิ์สิทธิ์จะไม่ฆ่าเขาดังนั้นเขาจึงพูดว่า“ข้าทำมากเกินไปเเล้วจริงๆแต่ถ้าข้าไม่ทำลายพวกมัน พวกมันจะรวมตัวกันเพื่อทำลายต้าฉิน ท่านผู้พิทักษ์ท่านต้องการให้ต้าฉินต้องถูกทำลายหรือไม่”

มังกรศักดิ์สิทธิ์ได้รู้เรื่องนี้แล้วดังนั้นหลังจากเงียบไปสักครู่มันก็พูดว่า“ผู้สืบทอดถ้าเจ้าไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อโลกจุติสวรรค์ข้าสามารถสัญญากับเจ้าได้ว่าต้าฉินจะไม่ถูกทำลายใน 100 ปี. หลังจาก 100 ปีต้าฉินน่าจะมีอำนาจเผชิญกับอันตรายทั้งหมด”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของจ้าวฝูด้วยคำพูดเหล่านี้ทุกสิ่งที่เขายอมทำต้องมีเหตุผลเเละคุ้มค่า ด้วยพลังของเขาแม้ว่าหลังจากโลกจุติสวรรค์จะกลืนกินโลกแห่งความจริงไปเขาก็ไม่ต้องกังวลเลย