บทที่ 336 ตราประทับแห่งต้าฉิน

บทที่ 336 ตราประทับแห่งต้าฉิน

ราคานี้ต่ำไปเล็กน้อย แต่จ้าวฝูก็เกลียดการถูกดูหมิ่น อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็มีสติอยู่กับการเดิมพันในมือ - ถ้าเขาสนใจเรื่องของสถานที่ของเขาในฐานะผู้สืบทอดมรดกต้าฉินมากเกินไป เขาคงจะไม่สามารถทำการใหญ่ได้

จ้าวฝูไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็ดูค่อนข้างลังเล

"มนุษย์ อย่าโลภนัก มิฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้าซะ!"

ข้างกาย บอดิลี่แผ่กลิ่นอายอันทรงพลังออกมา มันเป็นออร์คที่ค่อนข้างเรียบง่ายและไม่รู้ว่าจ้าวฝูได้ข่มกลิ่นอายของตนไว้ ดังนั้น สิ่งที่มันเห็นคือจ้าวฝูไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับมัน ดังนั้นเขาจึงพยายามข่มขู่เขา

บรรยากาศเริ่มตรึงเครียดขึ้น และออร์คอีกตนก็มองไปที่จ้าวฝูด้วยสายตาที่น่ากลัว ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังเตรียมโจมตีในขณะที่กลิ่นอายอันทรงพลังของพวกมันได้ปกคลุมเขาไว้

ถ้าจ้าวฝูไร้ประโยชน์กับพวกมัน การฆ่าเขาก็คงจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้และในอนาคต จ้าวฝูยังมีประโยชน์กับนครออร์คอยู่ อุปกรณ์และยารักษาส่วนใหญ่ที่พวกมันใช้กันมาจากจ้าวฝู ดังนั้นพวกมันจะฆ่าเขาตอนนี้ได้ยังไง?

"ท่านลอร์ด ข้าเองก็รู้สึกว่าราคานี้ต่ำไปสักหน่อย ข้ามั่นใจว่าแขกผู้มีเกียรติจะต้องมีความยินดีที่จะตกลงแน่ถ้าราคาสูงขึ้นอีกสักหน่อย ท่านเห็นด้วยไหม ท่านแขกผู้มีเกียรติ?"

กูนาดอร์ยิ้มในขณะที่เขาก้าวออกมาเพื่อสงบสถานการณ์ลง เมื่อเห็นเช่นนี้ ออร์คตนอื่นๆก็พากันไว้หน้ากูนาดอร์และถอยกลับมา

ในความเป็นจริง จ้าวฝูยินดีที่จะมอบยารักษาให้ฟรีๆ แต่นั่นก็อาจจะก่อให้เกิดความสงสัยมากเกินไป ในตอนนี้ที่กูนาดอร์พยายามจะทำตัวเป็นผู้ประนีประนาม จ้าวฝูจึงตัดสินใจที่จะยอมรับข้อเสนอที่ดีกว่าเดิม หลังจากนั้น ทั้งสองฝ่ายก็พากันแลกเปลี่ยนสินค้ากัน

หลังจากได้รับยาแล้ว กูนาดอร์ก็ลองใช้มันกับทาสก่อน และเมื่อมันเห็นว่าพวกทาสดูไม่เป็นอะไรเลย มันจึงเริ่มแจกจ่ายไปทั่วเมือง

หลังจากได้รับยาป้องกันมา มันก็ไม่มีใครที่ป่วยอีก และบรรยากาศอันมืดมนเหนือนครออร์คก็ดูจะหายไป กูนาดอร์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก - ดูเหมือนว่าในที่สุดวิกฤติก็จบลง

สิ่งต่างๆได้ผ่านพ้นไปแล้วสำหรับนครออร์ค แต่พวกมันก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นสำหรับเมืองต้าฉิน ในตอนนี้ จ้าวฝูได้เริ่มเตรียมการสำหรับสงครามแล้ว

ยาป้องกันโรคจะถูกใช้ไปภายใน 3 วัน ซึ่งหมายความว่าเขามีเวลาเตรียมทุกๆอย่างภายใน 3 วัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดแน่นอนว่าคือการเลื่อนระดับเมืองต้าฉิน ดังนั้นจ้าวฝูจึงทำได้เพียงแค่รอในขณะที่ทหารข้างนอกได้ออกไปพิชิตหมู่บ้าน

ในตอนนี้ที่จ้าวฝูเปลี่ยนลำดับความสำคัญจากการเพิ่มจำนวนประชากรให้กลายเป็นการพิชิตให้เร็วที่สุด ทุกๆสิ่งก็เร็วขึ้นมาก จ้าวฝูได้รับการการประกาศอย่างต่อเนื่องที่บอกว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาได้พิชิตหมู่บ้าน และเมืองต้าฉินก็ได้รับค่าประสบการณ์อย่างต่อเนื่อง

หลังจากวันแรกผ่านไป พวกเขาก็ได้รับค่าประสบการณ์มากกว่า 30,000 แต้ม

หลังจากวันที่สองผ่านไป พวกเขาก็ได้รับค่าประสบการณ์อีก 40,000 แต้ม

ในวันที่สาม จางต้าหูก็เดินผ่านซากศพมากมายและมาถึงดวงใจแห่งเมืองในโถงหมู่บ้าน และเขาได้เลือกพิชิตและ [ย้าย] หมู่บ้าน

"ประกาศจากระบบ! ขอแสดงความยินดีด้วย เมืองต้าฉินได้เลื่อนระดับและกลายเป็นนครระดับเริ่มต้นแล้ว!"

ในทันทีที่การประกาศจากระบบนี้ดังออกมา ทั่วทั้งเมืองต้าฉินก็เปล่งประกายด้วยแสงสีดำจางๆ และกลิ่นอายอันทรงพลังก็สาดซัดออกมา ต่อจากนั้น แสงสีทองดำก็พุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า

ในเวลานั้นเอง ผู้สืบทอดมรดกทั่วประเทศจีนทุกคนก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งอย่างฉับพลันและมองไปยังต้าฉิน

จ้าวฝูออกมาข้างนอกและเห็นเสาแสงสีดำพุ่งขึ้นสู่ก้อนเมฆ ท้องฟ้าสีครามพรันถูกย้อมด้วยสีดำ ทำให้มันมืดสนิท ดูน่าสะพรึงกลัวมาก

สายลมเริ่มโบกพัด และก้อนเมฆก็เริ่มมารวมตัวกันในขณะที่ร่องรอยของออร่าสีดำที่เหมือนกับมังกรได้พวยพุ่งขึ้นจากพื้นภายในดินแดนของต้าฉินและรวมตัวกันที่นครต้าฉิน

ภาพฉากนี้น่าประทับใจและตราตรึงใจมาก และฝูงชนกับสรรพสัตว์ภายในดินแดนต้าฉินต่างก็พากันหยุดสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่ในขณะที่พวกเขามองไปยังออร่าสีดำที่เคลื่อนไหวจากร่างกายของพวกเขาและผืนดิน

เหนือเมืองต้าฉิน ออร่าสีดำได้มารวมตัวกันมากยิ่งขึ้น และมันก็เริ่มแผ่ความรู้สึกอันเก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่งออกมา

ในเวลานั้นเอง อาณาประชาราษฎร์ของต้าฉินต่างพากันคุกเข่าลงด้วยความพร้อมเพรียง

ทันใดนั้น ออร่าสีดำที่รวมตัวเหนือต้าฉินก็เริ่มเปลี่ยนไป มันเริ่มหลั่งไหลไปยังศูนย์กลางของเมืองต้าฉิน และออร่าสะกดข่มอันน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่งก็ได้พุ่งลงมาจากอากาศ

“โฮกกกกกก!!!!” เสียงคำรามของมังกรยักษ์ดังออกมาในขณะที่กลิ่นอายออร่าก่อตัวขึ้นเป็นมังกรดำที่มีความยาว 1,000 เมตร และมันได้แผ่กลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่เป็นอย่างยิ่งออกมา

ผู้สืบทอดมรดกทุกคนต่างรู้สึกถึงเสียงคำรามนี้ และพวกเขาก็เข้าใจว่าต้าฉินกำลังจะเลื่อนระดับขึ้นเป็นนคร ผู้สืบทอดมรดกจำนวนนับไม่ถ้วนทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ - ต้าฉินอยู่ในจุดที่ไม่อาจหยุดยั้งได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ที่เทศกาลปลาเทวะเพิ่งผ่านพ้นไปนั้น ผู้สืบทอดมรดกหลายๆคนก็คนข้างมีความสุขที่ได้เห็นต้าฉินสำแดงพลังเช่นนี้ออกมา คนธรรมดาส่วนใหญ่ต่างเปล่งประกายขึ้นมาเป็นอย่างมากในช่วงเทศกาลปลาเทวะ และกดผู้สืบทอดมรดกทั้งหลายไว้

การก่อตั้งนครขึ้นเป็นเหมือนกับการส่งสารไปยังคนธรรมดาว่าโลกนี้ยังคงถูกปกครองโดยตระกูลใหญ่อยู่ดี ถึงแม้ว่าในตอนนี้พวกเขาจะมีอำนาจอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ยังต้องก้มหัวให้กับตระกูลใหญ่

ในเวลานั้น คนธรรมดาที่ได้รับคำอวยพรจากสวรรค์ก็คือ กู่ชิงหยาง จางฉวนเฉิง เยี่ยเยี่ย หลิวหยูไป่ และคนอื่นๆ ทั้งหมดต่างรู้สึกถึงแรงกดดันอยู่รุนแรง

ผู้คนนับไม่ถ้วนจ้องมองไปยังทิศทางของต้าฉินด้วยสายตาอันจริงจัง และรู้สึกถึงแรงกดดันไร้รูปร่าง จากคนธรรมดาเหล่านี้ เส้นทางไปข้างหน้าของพวกเขาต่างยากลำบากเป็นอย่างยิ่งเพราะศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาไม่ใช่นครหลักของระบบแต่เป็นตระกูลใหญ่ทั้งหลาย

นครหลักของระบบต่างได้ถูกลิขิตให้ถูกปราบและพิชิตโดยผู้เล่นอยู่แล้ว และในท้ายที่สุด โลกก็จะยังคงเป็นของตระกูลใหญ่ ตระกูลใหญ่เหล่านี้ย่อมไม่แสดงความเมตตาใดๆ และพวกเขาก็คงพยายามอย่างเต็มที่ในการสังหารดาวรุ่งทั้งหลาย

ความเย็นชาและความกระหายเลือดของตระกูลใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถจินตนาการได้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังมีตัวตนในประวัติศาสตร์ ความมั่งคั่งที่รวบรวมมาหลายพันปี และผู้คนที่มีพรสวรรค์มากมาย

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฝ่ายทั่วไปจะสามารถเทียบเคียงได้เลย ต่อหน้าตระกูลใหญ่เหล่านี้ ฝ่ายใหม่ๆต่างไม่มีโอกาสต่อต้านเลย

ถ้าพวกเขามีโอกาส ตระกูลใหญ่ก็คงจะลงมือกับฝ่ายใหม่เหล่านี้แน่นอน ในอนาคต ตระกูลใหญ่และฝ่ายใหม่ๆก็คงจะกลายเป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่ต่อกัน

แม้ว่าจ้าวฝูจะไม่ได้พึ่งพาใครและไม่ได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลอิ๋ง แต่เขาก็ยังนับว่าเป็นคนจากตระกูลใหญ่ ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็มีสายเลือดของต้าฉิน ซึ่งนับว่าเป็นมรดกของตระกูลใหญ่ นี่คือสิ่งที่เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เพราะต้าฉินนับว่าเป็นฝ่ายของตระกูลใหญ่ ผู้สืบทอดมรดกคนอื่นๆจึงต้องการที่จะให้ต้าฉินกดฝ่ายใหม่ๆลงไปยังที่ของพวกเขาและข่มผู้คนที่โดดเด่นจากเทศกาลปลาเทวะไว้

สวรรค์ได้อวยพรพวกเขาด้วยโอกาสไปครั้งหนึ่งแล้ว สวรรค์ย่อมไม่ให้โอกาสพวกเขาอีก ในท้ายที่สุด เจตจำนงแห่งสวรรค์ก็จะอยู่เคียงข้างตระกูลใหญ่เพราะโชคชะตาที่พวกเขาครอบครองไม่ใช่สิ่งที่ฝ่ายใหม่ๆสามารถเทียบเคียงได้

ณ ร้านอาหารอาทิตย์อัสดง เหอเซียนหลูที่สวมเสื้อผ้าสีม่วงและผ้าคลุมหน้าได้แผ่กลิ่นอายที่เร้นลับและงดงามออกมา เธอรู้สึกว่าโชคชะตาของเธอเปลี่ยนแปลงไปในทันใด เธอยิ้มในขณะที่เธอก้มหัวลงและคิดกับตัวเองก่อนที่จะพึมพำ "ดูเหมือนว่าข้าควรจะบอกทุกๆอย่างแก่ฝ่าบาท แต่เขาก็หวังว่าเขาจะไม่โกรธนักนะ!"