บทที่ 328 ปลาสายรุ้งเทวะ

บทที่ 328 ปลาสายรุ้งเทวะ

"ปลาสายรุ้งเทวะ?" จ้าวฝูดูประหลาดใจมากในขณะที่เขาจ้องมองไปที่ปลา เขาคิดว่าปลาเทวะสามสีก็หายากมากอยู่แล้ว และเขาก็มีความสุขเป็นอย่างยิ่งที่ในตอนนี้เขาได้พบกับปลาสายรุ้งเทวะ

อย่างไรก็ตาม มันก็คงไม่ง่ายที่จะจัดการกับปลาสายรุ้งเทวะตัวนี้ ถึงอย่างไรก็ตาม มันก็กำลังมองมายังจ้าวฝูด้วยท่าทางดุร้ายราวกับว่ามันกำลังมองมาที่เหยื่อ

ปลาสายรุ้งเทวะถูกล่อลวงด้วยเหยื่อของจ้าวฝู แต่มันก็ไม่ได้สนใจปลาตัวเล็กที่ได้กินเลือดของจ้าวฝูไป กลับกัน มันต้องการที่จะเขมือบจ้าวฝูไปทั้งตัว

จ้าวฝูคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องทำอย่างรวดเร็ว เขาและเรือของเขาต่างก็ถูกลากเข้าไปหาปลาสายรุ้งเทวะโดยน้ำวน และปลาตัวนี้ก็กำลังอ้าปากขนาดใหญ่ของมัน และเตรียมที่จะกินจ้าวฝู

น้ำวนทรงพลังมากเกินไป และด้วยความแข็งแกร่งของจ้าวฝู เขาก็ไม่สามารถทะลวงออกมาจากมันได้ หรือว่าเขาต้องใช้สรรพาวุธคู่บ้านคู่เมืองของเขาอีกครั้ง?

เรือได้หมุนเป็นวงกลมในขณะที่มันเข้าไปใกล้ปลาสายรุ้งเทวะมากขึ้นเรื่อยๆ และปลาสายรุ้งเทวะก็ดูราวกับว่ามันไม่สามารถรอได้อีกต่อไปเพราะมันเริ่มว่ายเข้ามาหาจ้าวฝู

จ้าวฝูมองไปที่ปลาสายรุ้งเทวะตรงหน้า และปากของมันก็แผ่แรงดึงดูดมหาศาลออกมา มันดูราวกับปากของปีศาจ และมันก็กำลังจะกลืนกินเขาเข้าไป

ในเวลานั้นเอง ดวงตาของจ้าวฝูก็หรี่ลง และเขาได้หยิบเอากระบี่สั้นสีแดงเปลวเพลิงออกมา เขาจับมันไว้ด้วยมือทั้งสองข้างและส่งพลังแห่งราชาของเขาเข้าไป ส่งผลให้มันระเบิดพลังออกมาด้วยเปลวเพลิงสีแดงขนาดใหญ่ ในขณะที่คลื่นความร้อนแผ่ออกไป ไอน้ำและฟองน้ำก็พวยพุ่งขึ้นมาจากสายน้ำรอบตัวเขา

“อ๊ากกกก!!” จ้าวฝูคำรามออกมาในขณะที่เขาเหวี่ยงกระบี่สั้นไปยังปลาสายรุ้งเทวะรังสีปรานกระบี่พุ่งไปพร้อมกับคลื่นความร้อน และโลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะกลายเป็นโลกแห่งเปลวเพลิงในขณะที่ปรานกระบี่แทงเข้าใส่ปลาสายรุ้งเทวะ

ปลาสายรุ้งเทวะตกใจมาก และมันได้สร้างโล่น้ำขนาดใหญ่ขึ้นมาด้วยน้ำในแม่น้ำ อย่างไรก็ตาม ปรานกระบี่นั้นก็ยังทะลวงผ่านไปได้

"โฮกกกกก!!!"  ปลาสายรุ้งเทวะคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดในขณะที่บาดแผลอันชัดเจนได้ปรากฏขึ้นบนร่างของมันและเลือดสีทองได้รินไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

ปลาสายรุ้งเทวะดูเหมือนจะมีชีวิตอยู่ และดวงตาสีทองของมันก็จ้องมองมายังจ้าวฝูด้วยความเกรี้ยวกราด และต้องการจะสังหารเขา

หวือ! หวือ! หวือ! หวือ!

ปลาสายรุ้งเทวะยิงเสาน้ำขึ้นมา ซึ่งได้เริ่มตกลงมาใส่จ้าวฝู

จ้าวฝูตวัดลำแสงกระบี่เปลวเพลิงออกไปอีกครั้ง และทำลายเสาน้ำทั้งหมด

นี่คือพลังแห่งเจตจำนงกระบี่ ซึ่งเป็นสิ่งที่สามารถควบคุมได้หลังจากผู้ใช้รู้แจ้งในต้นกำเนิดแห่งพิภพ

เมื่อเห็นว่าเกมพลิก ปลาสายรุ้งเทวะก็หันหลังหนี ถึงอย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจริงๆ และไม่ได้ทรงพลังมากจริงๆ

น้ำวนขนาดใหญ่ยักษ์สูญเสียการควบคุมของมัน และมวลน้ำจำนวนมหาศาลได้กระแทกเข้าใส่จ้าวฝู จ้าวฝูคงเขตแดนแห่งราชาของเขาไว้ และเขาก็ตั้งใจที่จะไม่ปล่อยให้ปลาสายรุ้งเทวะหนีไปได้

เขาส่งลำแสงอันทรงพลังออกไป!

ลำแสงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวที่มีความยาวกว่า 100 เมตรแยกสายน้ำเป็นสองฝั่งและส่งให้ปลาสายรุ้งเทวะกระเด็นออกไป ทำให้มันกระแทกเข้ากับก้อนหินจนทำให้หินก้อนนั้นแยกออกจากกัน

ในเวลานั้น มวลน้ำจำนวนมหาศาลก็ปะทะเข้ากับเขตแดนแห่งราชาของจ้าวฝู แต่มันก็มีน้ำมากเกินไป รอยแตกปรากฏขึ้นบนเขตแดนแห่งราชาในขณะที่จ้าวฝูได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

"โฮกกกกก!!!"รอยแผลขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนร่างกายของปลาสายรุ้งเทวะ และมันได้รวบรวมน้ำจำนวนมหาศาล ซึ่งเปลี่ยนเป็นมังกรน้ำที่ดูดุร้ายและพุ่งเข้าใส่จ้าวฝู

หลังจากที่จ้าวฝูได้ใช้กระบี่สั้นไปสามครั้ง มันก็สลายกลายเป็นฝุ่นไป และจ้าวฝูก็หยิบหอกบดขยี้ภูตผีออกมาและส่งพลังแห่งราชาของเขาเข้าไป หอกบดขยี้ภูตผีส่งลำแสงสีเงินออกมา และสายฟ้าได้แผ่ออกมารอบๆตัวมันในขณะที่จ้าวฝูเหวี่ยงมันออกไปอย่างรุนแรง

หอกบดขยี้ภูตผีเปลี่ยนเป็นลำแสงสีเงินขนาดใหญ่ และดูราวกับพลังที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ในขณะที่มันปะทะเข้ากับมังกรน้ำ

ตู้ม!!!

เสียงระเบิดดังออกมา เปลี่ยนเป็นคลื่นกระแทกอันมหาศาลในขณะที่โคลนและหินภายในแม่น้ำระเบิดขึ้นสู่อากาศ และสายน้ำก็ลอยขึ้นสูงบนท้องฟ้า

เมื่อเห็นว่าการโจมตีของมันล้มเหลว ปลาสายรุ้งเทวะก็อ้าปากออกและกลืนกินน้ำจำนวนมหาศาลเข้าไปก่อนที่จะพ่นมันออกมาเป็นลูกศรน้ำขนาดใหญ่ยักษ์ น้ำที่มันพุ่งผ่านถูกแทนที่ด้วยแรงที่มาพร้อมกับมัน ก่อให้เกิดสูญญากาศขึ้นมา

จ้าวฝูรู้สึกประหลาดใจมากและหลบไปด้านข้าง ซึ่งก็หลบมันไปได้แบบฉิวเฉียด หลังจากที่พุ่งมากว่า 100 เมตร มันก็เปลี่ยนกลับเป็นน้ำและตกลงไปยังแม่น้ำ

ทันใดนั้นเอง ปลาสายรุ้งเทวะก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายจ้าวฝูและพยายามที่จะกัดเขา

จ้าวฝูแค่นเสียงอย่างเย็นชา และคันเบ็ดหนึ่งพิภพได้เปลี่ยนเป็นดาบไม้ ซึ่งได้ฟาดฟันออกไปด้วยความรุนแรง ในทันใดนั้น ลำแสงดาบขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าหาปลาสายรุ้งเทวะ

"โฮกกกก!!!"  ปลาสายรุ้งเทวะคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดในขณะที่ด้านข้างของมันถูกฟันด้วยลำแสงดาบ ซึ่งได้ฉีกผ่านเกล็ดสีทองของมันในทันทีและทิ้งรอยแผลลึกไว้

"พงไพรทมิฬ!" จ้าวฝูคำรามออกมาในขณะที่เขาแทงออกไปด้วยดาบไม้ราชวงศ์ มันเปล่งประกายด้วยแสงสีเขียวในขณะที่กิ่งไม้สีดำจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากดาบไม้ราชวงศ์ และยืดขยายเข้าหาปลาสายรุ้งเทวะ กิ่งก้านสาขาเหล่านี้แหลมคมเป็นอย่างยิ่ง และพวกมันก็แทงเข้าใส่ร่างกายของปลาสายรุ้งเทวะในทันที

นี่เป็นหนึ่งในทักษะที่มาพร้อมกับดาบไม้ราชวงศ์ และไม่เพียงแต่กิ่งไม้เหล่านี้จะแหลมคมมาก แต่พวกมันยังบรรจุไว้ซึ่งพลังในการช่วงชิงพลังชีวิตอีกด้วย

ในทันใดนั้นเอง บาดแผลก็ปรากฏขึ้นทั่วร่างกายของปลาสายรุ้งเทวะ และลำแสงรอบๆตัวของมันก็หรี่ลงเป็นอย่างมาก ปลาสายรุ้งเทวะดิ้นรนและเป็นอิสระจากกิ่งไม้จำนวนนับไม่ถ้วน เมื่อรู้ว่ามันไม่อาจเป็นคู่มือของจ้าวฝูได้ มันก็พยายามที่จะหนีไปอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูจะยอมให้มันหนีไปได้อย่างไร? ดาบไม้ราชวงศ์กลายเป็นคันเบ็ดอีกครั้ง และจ้าวฝูได้สะบัดสายออกไป ซึ่งได้ตกลงมันตัวปลาสายรุ้งเทวะและพันรอบร่างกายของมันไว้หลายชั้น

แม้ว่ามันจะถูกจับไว้โดยสายเบ็ด แต่ปลาสายรุ้งเทวะก็ยังพยายามที่จะหลบหนีอยู่

จ้าวฝูจับคันเบ็ดหนึ่งพิภพไว้และพยายามที่จะลากปลาสายรุ้งเทวะขึ้นมาเหนือน้ำ ตราบใดที่เขาสามารถเอามันขึ้นมาเหนือน้ำได้ เขาก็จะชนะ

ปลาสายรุ้งเทวะดิ้นรนอย่างรุนแรง และพยายามที่จะลากจ้าวฝูลงไปในขณะที่จ้าวฝูพยายามที่จะลากมันขึ้นมา ปลาสายรุ้งเทวะถูกยกขึ้นโดยจ้าวฝูเล็กน้อย ต่อจากนั้นมันก็ลากสายเบ็ดกลับลงไปเล็กน้อย

เมื่อเห็นสิ่งนี้กินเวลาอยู่พักหนึ่ง จ้าวฝูจึงตะโกนออกมา ""อสูรนภา! ภูตผีแห่งการเข่นฆ่า!"

ลำแสงดาบสีดำและสีแดงโลหิตพุ่งเข้าใส่ปลาสายรุ้งเทวะ จ้าวฝูวางแผนที่จะใช้ดาบทั้งสองเล่มนี้ทำร้างปลาสายรุ้งเทวะอย่างรุนแรงเพื่อทำให้งานของเขาง่ายขึ้นมาก

ปลาสายรุ้งเทวะรับรู้ได้ถึงอันตราย และมันก็สะบัดหางของมันอย่างฉับพลัน น้ำดูราวกับจะระเบิดออกในขณะที่มันพุ่งไปด้านข้างราวกับลูกศร

จ้าวฝูรีบดึงคันเบ็ดกลับมาในทันที และสายเบ็ดก็เริ่มตึงขึ้น จ้าวฝูตกใจมากที่พบว่าสายเบ็ดกำลังจะขาด ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ยอมให้ปลาสายรุ้งเทวะลากเขาไปอย่างช้าๆและจัดการกับมันหลังจากที่มันหมดแรงแล้ว

อสูรนภาและภูตผีแห่งการเข่นฆ่าไม่สามารถติดตามปลาสายรุ้งเทวะต่อไปได้อีก และพวกเธอได้เปลี่ยนกลับมาเป็นดาบและกลับมายังฝั่งจ้าวฝู

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ในที่สุดปลาสายรุ้งเทวะก็หมดแรง และจ้าวฝูก็ดึงเบ็ดขึ้นมายังผิวน้ำอย่างแรง ปลาสายรุ้งเทวะเข้ามาใกล้ผิวน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่แปลกไปในทันใดเพราะเขาได้ยินเสียงของผู้คนเป็นจำนวนมาก สิ่งนี้ทำให้จ้าวฝูลังเล และเมื่อเขามองลงไปยังปลาสายรุ้งเทวะ จ้าวฝูก็ไม่ต้องการให้สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

ตราบใดที่เขาสามารถดึงปลาสายรุ้งเทวะขึ้นมาจากน้ำได้ มันก็จะเป็นของเขา ปลาสายรุ้งเทวะอยู่ห่างจากผิวน้ำไปแค่ไม่ถึง 10 เมตร ดังนั้นจ้าวฝูจึงตัดสินใจเร่งเอามาขึ้นมาจากน้ำ