บทที่ 309 มังกรหายนะหกตา
บทที่ 309 มังกรหายนะหกตา
บทที่ 309 มังกรหายนะหกตา
จ้าวฝู ได้เตรียมของไว้ให้เรียบร้อยก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของป่าแห่งความพรั่นพรึง
ต้นไม้ได้บดบังแสงอาทิตย์ เเละความสูงของต้นไม้ก็มากกว่าต้นไม้ธรรมดาหลายเท่า นอกจากนี้ยังมีหญ้าที่มีคุณภาพหลายเกรด แต่เนื่องจากคุณภาพของมันไม่สูงมากนัก จ้าวฝู ไม่ได้สนใจเรื่องนี้
ในเวลาเดียวกันบรรยากาศที่นี่ไม่ค่อยผ่อนคลายเท่าในป่าภายนอก – มันเครียดและหดหู่เป็นอย่างมากที่นี่และอันตรายแฝงตัวอยู่ในทุกที่ทุกมุม
ทันใดนั้นได้มีเเสงสีดำพุ่งเข้าไปหาจ้าวฝู จ้าวฝูหยิบดาบของเขาและฟันออกไปที่แสงสีดำ
มันเป็นสัตว์คล้ายพังพอนที่มีขนสีขาวอมเทา มันตัวใหญ่กว่าสุนัขเล็กน้อยและมันก็มีแข็งแกร่งระดับ2
อันเป็นผลมาจากการโจมตีของจ้าวฝู เกิดแผลพุพองลึกบนไหล่ของพังพอนทำให้เลือดไหลออกมาอย่างช้าๆ ดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บของมันค่อนข้างร้ายแรง
ความเเข็งเเกร่งของจ้าวฝูทำให้การโจมตีเเบบธรรมดาของจ้าวฝูก็ทำให้สัตว์พวกนี้บาดเจ็บได้
แม้จะได้รับบาดเจ็บอย่างหนักเเต่พังพอนตัวนั้นก็พยายามที่จะโจมตี หลังจากที่กระโจนไปที่ จ้าวฝู คอของมันก็ถูกฟันด้วยดาบของ จ้าวฝู และก็ตายไป
ในส่วนลึกของป่าแห่งความพรั่นพรึง เกือบทั้งหมดของสัตว์เเละสิ่งมีชีวิตมีอย่างน้อยระยะที่ 2 ไม่งั้นมันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกมันที่จะอยู่รอด เช่นนี้ จ้าวฝู จึงระมัดระวัง
หลังจากดูซากของพังพอนแล้ว จ้าวฝู พบว่าวัตถุที่สกัดออกมาเป็นเเค่ระดับ ปกติ เท่านั้น ตอนนี้ จ้าวฝู ไม่จำเป็นต้องสนใจวัตถุดิบระดับคราม นับประสาอะไรกับวัตถุระดับปกติกันละ ตอนที่ จ้าวฝู กำลังจะจากไปเขาก็นึกขึ้นได้
ตั้งแต่แรกเขาใช้เเค่ค่ายกลสกัดกลั่นสวรรค์และปฐพีเพื่อปรับแต่งศพของมนุษย์เพื่อให้ได้การบ่มเพาะพลังเเละวัตถุดิบของพวกเขา เเต่ไม่เคยใช้กับสัตว์มาก่อนเลย ถึงแม้วัสดุของสัตว์ตัวนี้จะไม่ดีนัก แต่ก็ยังเป็นระยะที่ 2 ดังนั้นการกลั่นอาจทำให้ของดีบ้าง
หลังจากที่เขานึกถึงเรื่องนี้ได้ จ้าวฝู ได้ตัดสินใจที่จะเอาซากศพของพังพอนออกไปก่อนที่จะเดินทางต่อ
ไม่นานหลังจากนั้นแรดที่มีเขายาวสี่เมตรวิ่งออกมาและโจมตีจ้าวฝู แรดตัวนี้มีการบ่มเพาะพลังขั้น3 ทำให้ จ้าวฝู ขมวดคิ้ว ความหนาแน่นของสิ่งมีชีวิตในป่าแห่งความพรั่นพรึง เป็นเรื่องที่ดี เเละพวกมันก็เเข็งเเกร่งมาก
จ้าวฝูฆ่าแรดตัวนี้ไปในไม่กี่ดาบและนำซากศพไปก่อนที่จะเดินทางต่อ
เวลากลางคืนใน ป่าแห่งความพรั่นพรึง ค่อนข้างน่ากลัว - มันมืดสนิทและไม่มีเสียงจากนกหรือแมลง มีกลิ่นอายแห่งความหายนะที่รุนแรงทำให้บรรยากาศตึงเครียดเป็นอย่างมาก
จ้าวฝูก่อกองไฟและเริ่มที่จะย่างไก่ป่าที่เขาจับมา มันเป็นวันที่เหน็ดเหนื่อยและสิ่งเดียวที่เขาได้รับคือ สิ่งมีชีวิต10ชนิดที่เขาสังหารมา เขายังไม่เคยเห็นร่องรอยของร่องรอยของมังกรที่เคยฟักตัวอยู่ในหญ้านภาและ จ้าวฝูวางแผนที่จะไปลึกกว่านี้ในวันรุ่งขึ้น
“โฮ้กกกกก!” เสียงคำรามที่เหมือนมังกรดังกังวานผ่านป่าเป็นเสียงที่ทรงพลังมาก ๆ ลงมาจากฟากฟ้า อากาศเริ่มที่จะเย็นและสัตว์ภายในป่าก็สั่นกลัว
ร่างใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า - มันยาว 1,000 เมตร มีสีดำ; และมีกรงเล็บสี่อันที่ทรงพลัง มันมีดวงตาสีเเดง6อันเเละเขาที่ยาว ร่างของมันบินอยู่ในอากาศแม้จะไม่มีปีกใด ๆ เเต่มันก็สามารถที่จะทำให้อากาศเเปรปวน
ทางด้านล่าง จ้าวฝู ได้ซ่อนกลิ่นอายของเขาไว้ทันทีและรู้สึกประหลาดใจที่ได้พบ มังกรหายนะหกตา มังกรหายนะหกตาเป็นผู้ปกครองในภูมิภาคนี้และกลิ่นอายปลดปล่อยออกมาก็เเข็งเเกร่งมาก หลังจากที่รู้สึกถึงกลิ่นอายของมัน จ้าวฝู ตระหนักถึงขอบเขตของความสามารถของมัน
อย่างไรก็ตามเมื่อ จ้าวฝูเงยหน้าขึ้นมองที่มังกรหายนะหกตา เขารู้สึกว่ามันเท่เป็นอย่างมากถ้าเขาสามารถที่จะเลี้ยงเเละขี่มันได้
ในฐานะที่เป็นคนจีน จ้าวฝูได้ให้ความสนใจกับมังกรหายนะ แต่ก็น่าเสียดายที่ จ้าวฝูไม่มีพลังที่จะปราบพญามังกรหายนะหกตาได้ อย่างไรก็ตามเขารู้สึกตื่นเต้นที่ได้ลองขี่ในอนาคต
หลังจากพักค้างคืน จ้าวฝูมุ่งหน้าเข้าไปในป่าแห่งความพรั่นพรึงให้เร็วที่สุด
เขาได้พบสิ่งมีชีวิตที่มีเเข็งเเกร่งจำนวนมากและพยายามหลีกเลี่ยงพวกมันให้ได้มากที่สุด อย่างไรก็ตามเป้าหมายหลักของเขาก็คือการค้นหา มังกรที่เคยฟักตัวอยู่ในหญ้านภา ไม่ใช่การต่อสู้ เขาต้องไม่ให้เจ้าพวกนี้มาทำให้เขาเสียเวลา
ในส่วนลึกของป่าเเห่งความพรั่นพรึงสิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีพลังมากยิ่งกว่าคนภายนอก อย่างไรก็ตามพวกมันไม่ได้มารวมตัวกันเนื่องจากสิ่งมีชีวิตที่นี่มีสติปัญญาชั้นเลิศและดินแดนเล็ก ๆ ของพวกเขาเอง
แน่นอนพวกมันต้องไม่ปล่อยให้สิ่งมีชีวิตใด ๆ เข้าสู่ดินแดนของพวกมัน แต่เมื่อเข้าสู่เขตของพวกมัน มันก็จะโจมตีทันที เช่นนี้ จ้าวฝู เริ่มระมัดระวังมากขึ้นเนื่องจากสัตว์ที่นี่มีการบ่มเพาะพลังระยะที่ 4
ในที่เดียวกันมีหญ้าจิตวิญญาณระดับสูงที่นี่ จ้าวฝู จึงเริ่มมองรอบตัวเขาอย่างตั้งใจ แม้ว่าจะมีอันตรายที่ซุ่มซ่อนอยู่ทุกรอบทุกมุม จ้าวฝูก็สามารถจัดการกับพวกมันได้อย่างง่ายดายเพราะทักษะหลักของนักฆ่าทำให้เขาขยับตัวได้อย่างเงียบกริบ
ไม่นานจ้าวฝูก็พบเข้ากับของมีค่า - มันเป็นหญ้าสีขาวราวหิมะซึ่งมีขนเต็มไปทั่ว เเละมีอยู่ใบเดี่ยว
สิ่งนี้เรียกว่าหญ้า หญ้าขนหิมะ และเป็นหญ้าจิตวิญญาณระดับที่ 4 มันมีมูลค่ามหาศาลและ จ้าวฝู ได้ค้นพบมันถัดจากต้นไม้เน่าเปื่อย มันช่างเป็นหญ้าที่มีมูลค่ามหาศาลที่ไม่สามารถหาซื้อได้เงิน
จ้าวฝูค่อนข้างโชคดีมากเพราะไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังคอยเฝ้าเจ้าหญ้านี้อยู่และอยู่ในที่ที่สามารถเข้าไปเก็บได้ ดังนั้นจ้าวฝูจึงมีความสุขมาก
หลังจากที่เดินทางต่อไป จ้าวฝู ได้พยายามที่จะหลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีกลิ่นอายที่ทรงพลัง โชคของเขาค่อนข้างดีเพราะเขาพบหญ้าอีก 2 ชนิดที่ไม่มีอันตราย
อีกหนึ่งวันผ่านไป แต่จ้าวฝูก็ยังไม่สามารถหามังกรที่เคยฟักตัวอยู่ในหญ้านภาได้ ตอนนี้จ้าวฝูเริ่มสงสัยข้อมูลที่เขาได้รับ
อย่างไรก็ตามตั้งแต่เขาเข้ามาที่นี่ เขาจะออกไปในสภาพแบบนี้ไม่ได้ จ้าวฝูทำได้เพียงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ
อีกวันต่อมา จ้าวฝู ซ่อนตัวที่ด้านบนของต้นไม้และมองไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เขาได้พบต้นไม้ที่มีผลไม้10ต้นเเละสูง3เมตร พวกเขาปลูกผลไม้สีขาวที่มีขนาดใหญ่เท่ากับลิ้นจี่และปลดปล่อยเเสงออกมาเป็นระลอกคลื่น ทำให้มันดูน่าอัศจรรย์ใจเป็นอย่างมาก
จ้าวฝูเคยเห็นผลไม้วิญญาณเหล่านี้มาก่อน - พวกมันเติบโตขึ้นมาข้างๆสถานที่ที่เขาได้ฆ่า ราชาวานรขนขาว หลังจากเวลานั้น จ้าวฝูได้ทำการค้นคว้าและพบว่าผลไม้เหล่านี้เรียกว่าผลไม้กระดิ่งวายุ และพวกมันก็จะดังเหมือนกระดิ่งเมื่อสัมผัส
มีต้นไม้ผลไม้กระดิ่งวายุอยู่ 10 ต้น และจ้าวฝูสามารถขุดขึ้นมาและปลูกในต้าฉินได้ผลไม้กระดิ่งวายุเป็นผลไม้แห่งจิตวิญญาณระยะที่ 3 และหากเขาสามารถหาสูตรยาสำหรับพวกมันได้เขาก็สามารถที่จะสร้างยารักษาโรคในระยะที่ 3 ซึ่งจะมีประสิทธิภาพมากกว่าเม็ดยาร้อยต้นกำเนิดระยะที่ 2
ไม่เพียงเเต่จะเพิ่มพลังในการบ่มเพาะพลังของทหารของเขาเท่านั้น แต่ยังช่วยให้พวกเขาได้เปรียบมากกว่าเมืองหลักของระบบซึ่งมีเพียงเม็ดยาระยะที่ 2