บทที่ 262 โลกจุติสวรรค์
บทที่ 262 โลกจุติสวรรค์
บทที่ 262 โลกจุติสวรรค์
ภายในห้องๆหนึ่ง จ้าวฝูมองไปยังผู้นำตระกูลทั้งสี่และถาม แม้ว่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม "พวกเจ้าทุกคนมาหาข้าทำไม?"
เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนี้ ผู้นำของตระกูลทั้งสี่ก็ดูอึดอัดมาก แต่ก็มีคนหนึ่งกล่าวออกมา "นายน้อย พวกเราทั้งสี่คนดวงตามืดบอดที่เลือกผิด โปรดยกโทษให้พวกเราด้วย คราวนี้ พวกเขาจะทำทุกวิธีทางเพื่อช่วยทำลายต้าซุ่นแน่ โปรดเชื่อพวกเราเถอะ"
จ้าวฝูหัวเราะอย่างเย็นชาจากภายใน เชื่อคนพวกนี้งั้นเหรอ? พวกเขาคิดว่าเขาเป็นคนโง่จริงๆเหรอ? ตระกูลเหล่านี้เห็นเพียงแต่ประโยชน์ส่วนตนเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ยังคงยิ้มและกล่าวด้วยความเมตตาว่า "ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ อย่างไรก็ตาม ข้าหวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก!"
เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนี้ ผู้นำของทั้งสี่ตระกูลก็รู้สึกยินดีและเข้าใจว่าจ้าวฝูยินดีที่จะร่วมมือกันอีกครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็วและตอบ "ไม่ต้องห่วงนายน้อย มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว"
จ้าวฝูไม่เชื่อแม้แต่น้อย - ถ้าสถานการณ์เปลี่ยนไป ทั้งสี่คนนี้จะทรยศเขาทันที จ้าวฝูยอมรับไปเพียงเพราะว่าเขาต้องการที่จะกำจัดต้าซุ่น และอีกสองตระกูลก่อนที่จะจัดการกับคนเหล่านี้ มิฉะนั้น มันจะเป็นการยากหากทั้งหกตระกูลร่วมมือกัน
ณ ที่แห่งอื่น หลี่มู่เองก็ได้ยินเรื่องนี้ และเขาก็ได้รับข่าวว่าคนของต้าซุ่นสิบกว่าคนถูกสังหาร ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเลขนี้ยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นหลี่มู่จึงหยุดธุระทั้งหมดในทันทีและถอนตัวออกจากเมืองต้าซุ่น
คนโลภย่อมทำอะไรเพื่อเงิน ไม่ว่าต้าซุ่นจะทรงพลังแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถต้านทานต่อการยั่วยวนได้ หนึ่งเหรียญทองมีค่าเท่ากับ $100,000 ในโลกแห่งความเป็นจริง และในตอนนี้ ตระกูลขนาดใหญ่และบริษัทต่างๆก็ได้ข่ายทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขามีเพื่อซื้อสิ่งของในโลกจุติสวรรค์ นี่เป็นเพราะหลังจากโลกจุติสวรรค์กลืนกินโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกแห่งความเป็นจริงก็จะไร้ค่า ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างในโลกแห่งความเป็นจริงจึงมีค่าน้อยลงเรื่อยๆ
หลี่มู่รีบโทรหาซูหยานและบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้
ซูหยานขมวดคิ้วในขณะที่เขากล่าวว่า "ทำไมเจ้าต้องทำลายสถานะเดิมที่เราตั้งขึ้นด้วย? ต้าซุ่นไม่ใช่คู่แข่งของเขาแล้ว และเขาก็ควรที่จะมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาในตอนนี้ ถ้าเจ้าทำแบบนี้มันก็เท่ากับเป็นการทำร้ายต้าซุ่น!"
หลี่มู่รู้สึกไม่มั่นใจและโต้แย้งกลับไป "ต้าซุ่นเป็นหนึ่งในมหาอำนาจแห่งแอปริคอตเขียวแล้ว และไม่มีใครสามารถทำร้ายข้าง่ายๆ ฝ่ายลึกลับนั้นก็เป็นแค่ฝ่ายนอกสายตา ในขณะที่รากฐานของต้าซุ่นอยู่ในแอพพริค็อทเขียว - ข้าไม่คิดว่าพวกเราจะแพ้!"
เมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ ซูหยานก็แค่นเสียงอย่างเย็นชา "งั้นถ้าข้าบอกเจ้าว่าฝ่ายลึกลับคือต้าฉินล่ะ? เจ้าจะยังคิดแบบนั้นอยู่ไหม? ในตอนนี้ เจ้ามีเพียงแค่ทางเลือกเดียว ซึ่งก็คือการละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและย้ายเมืองต้าซุ่นไปยังภูมิภาคอื่น"
หลังจากพูดแบบนี้ ซูหยานก็วางสาย สำหรับเขา หมากชิ้นนี้ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว
"ต้าฉิน!" หลี่มู่ตกใจมาก และเขาก็รู้สึกว่าเหงื่อเย็นได้มารวมตัวกันอยู่ที่แผ่นหลังของเขา ในตอนนี้มันมีร่องรอยแห่งความหวาดกลัวปรากฏขึ้นภายในใจของเขาแล้ว แต่ว่าฝ่ายนี้จะเป็นต้าฉินไปได้ยังไง? ไม่ใช่ว่าต้าฉินอยู่ในทุ่งหญ้าตะวันออกหรอกเหรอ? มันอยู่ไกลกันมาก แต่ซูหยานคงไม่โกหกเขาแบบนี้
ทันใดนั้นเอง หลี่มู่ก็ตระหนักได้ว่าสายถูกตัดไปแล้ว และเขาก็รีบโทรกลับไป อย่างไรก็ตาม หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ซูหยานก็ยังไม่รับสาย นี่ทำให้ความรู้สึกหนาวสั่นวาดผ่านหัวจของหลี่มู่
เขาต้องยอมทิ้งทุกอย่างและย้ายต้าซุ่นไปยังภูมิภาคอื่นจริงเหรอ? นั่นคงจะเท่ากับการทำให้ต้าซุ่นเสื่อมอำนาจลง - ถึงอย่างไรก็ตาม การย้ายหมู่บ้านของผู้สืบทอดก็ไม่เหมือนกับการย้ายหมู่บ้านทั่วไป เมื่อย้าย โชคชะตาที่มันครอบครองจะลดลงไป 2 ใน 3 และระดับของมันจะลดลงหนึ่งระดับ กล่าวคือ ศิลาสร้างเมืองของต้าซุ่นจะลดจากระดับทองลงเป็นระดับเงิน
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาได้พยายามก่อตั้งขึ้นมาด้วยความยากลำบากก็จะถูกทำลายลงไปอีก หลี่มู่จึงรู้สึกไม่เต็มใจมากๆ
ดังนั้นเขาจึงเรียกผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเข้ามาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ในทันที พวกเขาต่างก็เป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงของต้าซุ่น
"ฝ่าบาท ข้าคิดว่ามันเป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยวางทุกสิ่งอย่างและไปพัฒนา ณ ที่แห่งอื่น"
ลึกลงไป หลี่มู่เองก็รู้ว่าการย้ายต้าซุ่นเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แต่มันก็จะทำให้ต้าซุ่นเสื่อมถอยลง พวกเขาจะสามารถทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน? บางทีต้าฉินอาจจะไม่ได้ทรงพลังขนาดนั้น และยิ่งไปกว่านั้น แอปริคอตเขียวยังเป็นดินแดนของพวกเขา เขาไม่จำเป็นต้องแพ้เสมอไป!
ในท้ายที่สุด หลังจากคิดถึงมัน หลี่มู่ก็ตัดสินใจอยู่ต่อ และเขาได้เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับวิธีการจัดการต้าฉิน
หลังจากนั้น หลี่มู่ได้ตัดสินใจยอมรับทุกคนที่ต้องการเข้าร่วมกับต้าซุ่นโดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ ถึงอย่างไรก็ตาม เนื่องจากผู้สืบทอดมรดกของต้าฉินนั้นร่ำรวยและมอบเงินหนึ่งเหรียญทองให้กับการสังหารสมาชิกของเขาหนึ่งคร เขาจึงอยากจะเห็นว่าผู้สืบทอดมรดกต้าฉินจะร่ำรวยได้สักแค่ไหน มีผู้เล่นอยู่ในแอปริคอตเขียว 6 ล้านคน และหลี่มู่ก็ไม่เชื่อว่าต้าฉินจะมีเงินมากขนาดนั้น
เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป มีคนไม่มากที่เข้าร่วมด้วย เนื่องคนส่วนมากไม่โง่และรู้ว่าต้าซุ่นต้องการใช้พวกเขาเป็นโล่เนื้อเท่านั้น
อย่างไรก็ตามก็มีบางคนที่ยอม - เนื่องจากผู้เล่นไม่ได้ตายจริงๆ พวกเขาสามารถร่วมมือกับคนอื่นได้ เมื่อคนนั้นเข้าร่วมกับต้าซุ่นและถูกสังหารโดยอีกคน พวกเขาก็จะนำเงินมาแบ่งกัน ถึงอย่างไรก็ตาม เงินรางวัลก็น่ายั่วยวนเกินไป
ดังนั้นจึงยังมีคนอีกมากที่เข้าร่วมกับต้าซุ่นเพื่อหาเงิน และในไม่ช้าก็มีคนเข้าร่วมกับต้าซุ่นมากกว่า 100,000 คน
นี่สร้างความพึงพอใจให้กับหลี่มู่มาก - ก่อนหน้านี้ เขามีคนอยู่แค่ 80,000 คน ซึ่งเป็นผู้เล่นและชาวโลกใบนี้อย่างละครึ่ง แต่ในตอนนี้ด้วยผู้คนอีก 100,000 คน เขาจึงมีคนอยู่ 180,000 คน - แล้วเขายังต้องกลัวอะไรต้าฉินอีก?
ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเลขยังคงเพิ่มขึ้น และหลังจากครึ่งวันก็มีคนอีก 100,000 คนเข้าร่วม
ในตอนนี้ต้าซุ่นมีคนทั้งหมด 280,000 คน ทำให้หลี่มู่รู้สึกมั่นใจมากจนเขาไม่ต้องกลัวใครอีก
แม้กระทั่งตอนนี้ ตัวเลขก็ยังคงเพิ่มขึ้น!
อย่างไรก็ตาม มันก็เห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้อยู่ได้ไม่นาน ในไม่ช้า ผู้คนก็พบว่าภารกิจสังหารสมาชิกของต้าซุ่นมีกฏใหม่คือ 'การสังหารสมาชิกที่เพิ่งเข้าร่วมไม่นานจะไม่ถูกนับ'
สิ่งนี้ทำให้ผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะหาเงินรู้สึกผิดหวังมาก และพวกเขาได้เลือกออกจากฝ่ายต้าซุ่นในทันที แม้ว่าหลี่มู่จะสัญญาว่าจะปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยดี แต่พวกเขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะอยู่ หากไม่มีผลประโยชน์พอ คงไม่มีใครอยากเสี่ยงชีวิตของพวกเขา เช่นเดียวกับกระแสน้ำในมหาสมุทร ผู้เล่น 200,000 ได้มาอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างรวดเร็ว
ผู้เล่นของต้าซุ่น 40,000 คนก็เริ่มทำตัวแตกต่างกันออกไปเช่นกัน พวกเขาไม่ได้ภักดีเหมือนกับคนของโลกนี้ และในตอนนี้ที่ต้าซุ่นอยู่ในตำแหน่งที่ล่อแหลม พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่หลบอยู่ภายในเมืองต้าซุ่น ถึงอย่างไรก็ตาม ถ้าพวกเขาออกไป มันก็มีแนวโน้มว่าพวกเขาจะถูกสังหาร
พวกเขาสามารถทนต่อสิ่งเหล่านี้ได้แค่สั้นๆเท่านั้น แต่สิ่งนี้กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ดังนั้นผู้เล่นจึงเริ่มออกจากต้าซุ่น
หลี่มู่อยากจะฆ่าคนบางคนเพื่อทำให้คนอื่นๆหวาดกลัวจนไม่กล้าออกไป แต่เขาก็ตระหนักได้ว่านี่เป็นเรื่องที่ไร้ประโยชน์สำหรับผู้เล่นเพราะพวกเขาไม่ได้ตายจริงๆ กลับกัน สิ่งนี้อาจจะทำให้ผู้เล่นตอบโต้ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่มองในขณะที่จำนวนผู้เล่นของต้าซุ่นลดตัวลง
ในห้องลับแห่งหนึ่ง จ้าวฝูมองไปยังคนตรงหน้าเขาสิบกว่าคนและยิ้มในขณะที่เขากล่าวว่า "ต้าซุ่นไม่มีโอกาสอีกแล้ว ดังนั้นข้ามั่นใจว่าพวกเจ้าจะไม่ต้องการตายไปกับมันใช่ไหม? เข้าร่วมกับข้า! ทุกๆสิ่งที่ต้าซุ่นสามารถมอบให้พวกเจ้าได้ ข้าจะให้เป็นสองเท่า"