บทที่ 189 มืดมิด
บทที่ 189 มืดมิด
บทที่ 189 มืดมิด
หลังจากได้รับทหารใหม่มาอีก 200 คน กองกำลังของจ้าวฝูก็เพิ่มขึ้นเป็น 600 คน
ในตอนแรก ซุนเซียวเว่ยไม่เชื่อว่าจ้าวฝูและคนของเขาจะสามารถช่วยหลิวซูไป่ชิงเมืองกลับมาได้ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีทางเลือกอื่น จ้าวฝูเป็นความหวังเดียวของพวกเขา และถ้าพวกเขาไม่ขัดขืน เมืองไม้ภูผาก็จะตกอยู่ในมือของจางหงอย่างแน่นอน เวลายังผ่านไปไม่มาก ดังนั้นชาวเมืองส่วนใหญ่จึงยังคงจงรักภักดีต่อตระกูลหลิว อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆและชาวเมืองส่วนใหญ่จงรักภักดีต่อจางหง มันก็จะเป็นไปไม่ได้ที่จะชิงเมืองกลับมา
ในเวลาเดียวกัน จ้าวฝูได้อธิบายแผนการของเขาให้ฟัง ซึ่งช่วยเพิ่มความมั่นใจให้กับซุนเซียวเว่ย และพวกเขาก็ต่างเห็นด้วยกับแผนการของจ้าวฝู
นอกเหนือจากหน่วยนี้ ยังมีหน่วยลาดตระเวนอีกสองหน่วย อย่างไรก็ตามก็มีคนของจางหงอยู่ในหน่วยเหล่านั้นด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องกำจัดคนพวกนั้นออกไปก่อน
หน่วยลาดตะเวนทั้งสามได้เดินลาดตระเวนในที่ที่ต่างกัน และเนื่องจากจ้าวฝูเห็นว่ามันล่าช้าแล้ว ซุนเซียวเว่ยจึงได้เสนอให้แยกออกเป็นสองกลุ่มเพื่อไปรวบรวมหน่วยอื่นๆ
ซุนเซียวเว่ยจะนำคนกลุ่มหนึ่งไปหาหน่วยลาดตระเวนหน่วยนึงและสังหารคนของจางหง ในขณะที่จ้าวฝูจะไปจัดการอีกหน่วย
จ้าวฝูตกลง และพวกเขาได้แยกออกเป็นสองกลุ่ม
................................................
ไกลจากเมืองไม้ภูผา ทหารที่หยิ่งผยองสิบคนกำลังเดินทอดน่องอยู่ตรงหน้ากลุ่มทหารที่กำลังท้อแท้และถอนหายใจอยู่ข้างหลังของพวกเขา"เร็วเข้า! หัวหน้าคนนี้อยากจะรีบกลับไปกอดภรรยาของข้าแล้ว!" ชายที่นำหน้าอยู่หันมาตะโกนใส่ทหารที่อยู่ด้านหลังด้วยความไม่พอใจ
ร่องรอยแห่งความโกรธปรากฏขึ้นในสายตาของเหล่าทหารที่อยู่ข้างหลัง เพราะทหารทั้งสิบคนที่อยู่ข้างหน้าได้อาศัยตำแหน่งของจางหงเพื่อปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความหยาบคาย พวกเขาออกคำสั่งทหารคนอื่นๆในขณะที่พวกเขาไม่ทำอะไรเลย และแม้ว่าทหารคนอื่นๆจะโกรธ แต่พวกเขาก็ต้องข่มมันไว้
ทันใดนั้นเอง ร่างหลายร่างได้พุ่งออกมาจากทางด้านข้างและล้อมพวกเขาไว้ หน่วยลาดตระเวนประหลาดใจมาก และชายที่อยู่ตรงหน้าได้มองไปรอบๆด้วยความตื่นตระหนกในขณะที่เขาตะโกนออกมา "พวกเรามาจากเมืองไม้ภูผา ใส่หัวไปซะถ้าพวกเจ้ารู้ว่าอะไรมันจะดีกับพวกเจ้า!"
"ฮึ่ม แน่นอนพวกเรารู้ว่าพวกเจ้ามาจากเมืองไม้ภูผา" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมา และทุกๆคนก็มองไปและเห็นหลิวซูไป่ ทหารสิบคนที่อยู่ตรงหน้าจ้องมองด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่คนที่อยู่ด้านหลังกล่าวด้วยความยินดีกว่า "คุณหนูหลิว ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
หลิวซูไป่เดินออกมาและพูดทุกๆอย่างที่เธอเคยเล่าให้ซุนเซียวเว่ยฟัง
ทหารทั้งสิบที่อยู่ข้างหน้าซึ่งจงรักภักดีต่อจางหงตะโกนออกมา "คุณหนูหลิวถูกทำให้สับสนโดยคนอื่น ท่านเจ้าเมืองจางไม่ได้ทำแบบนั้น เร็วเข้า! พวกเจ้าไปหยุดคนพวกนี้ซะ และพวกเราจะกลับไปรายงานเรื่องนี้ต่อท่านเจ้าเมืองจาง"
คนทั้งสิบรู้สึกว่าสถานการณ์กำลังจะแย่ลง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการให้คนอื่นๆไปหยุดทหารของจ้าวฝูเพื่อที่พวกเขาจะสามารถหลบหนีไปได้ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเต็มใจที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของพวกเขา
"เอาล่ะ! คุณหนู พวกเราเต็มใจที่จะช่วยท่านทวงคืนเมืองไม้ภูผา พวกเราทุกคนล้วนได้รับความเมตตาจากท่านเจ้าเมืองหลิวมาแล้วทั้งนั้น" เหล่าทหารคิดเรื่องนี้อยู่เพียงครู่เดียวก่อนที่จะตัดสินใจ เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา คนทั้งสิบที่อยู่ด้านหน้าก็เริ่มตื่นตระหนกและพยายามที่จะหนีในทันที อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ถูกล้อมไว้ในทันทีโดยพวกโจรและถูกสังหารในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ และพวกเขาได้ไว้ชีวิตคนพวกนี้ไว้หนึ่งคน
หลังจากหน่วยลาดตระเวนกลุ่มนี้เข้าร่วมด้วย กลุ่มของจ้าวฝูและกลุ่มของซุนเซียวเว่ยก็มารวมตัวกันอีกครั้ง เนื่องจากหน่วยลาดตระเวนทุกๆหน่วยจะมีทหารอยู่ประมาณ 200 คน กองกำลังของจ้าวฝูจึงเพิ่มขึ้นมาเป็น 1,000 คนแล้ว
ในตอนนี้ท้องฟ้ามืดลงแล้ว และดวงดาวได้เริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าในยามราตรี อย่างไรก็ตาม คืนนี้ก็เป็นคืนที่ไร้ซึ่งดวงจันทร์
ต่อจากนั้น จ้าวฝูได้เริ่มหารือเกี่ยวกับกลยุทธ์ของเขากับหัวหน้าทหาร ทหารที่ถูกฆ่าตายก่อนหน้านี้จะถูกแทนที่ด้วยพวกโจร และพวกเขาจะเข้าสู่เมืองไม้ภูผาภายใต้ความมืดมิดของยามราตรี
นี่คงไม่ใช่เรื่องยากเกินไปด้วยทหารที่จงรักภักดีต่อจางหงซึ่งพวกเขาไว้ชีวิตไว้ หัวหน้าทหารได้ตกลงตามแผนของจ้าวฝูและพาทหารกลับไปพักฟื้น
ในตอนนี้ เมืองไม้ภูผาได้เป็นเหมือนเช่นที่เคยเป็นมา แต่ฟันเฟืองแห่งการเปลี่ยนแปลงนั้นได้เริ่มขยับแล้ว
ภายนอกเมืองไม้ภูผา จ้าวฝูบอกให้ทหารของเขาพักและรักษาความแข็งแกร่งไว้ในขณะที่พวกเขารอโอกาสดีอยู่ เวลาค่อยๆผ่านไป และมันก็มืดลงเรื่อยๆ ในไม่ช้ามันก็เป็นเวลาเที่ยงคืน และเมืองไม้ภูผาก็เงียบสนิทราวกับว่าเมืองทั้งเมืองกำลังหลับใหล
สายลมโบกพัด และนำพาเมฆเข้ามาปกคลุมดวงดาวอันเลือนลาง ส่งผลให้แสงสว่างยิ่งริบหรี่ลง เวลาได้มาถึงแล้ว และภายในเมืองไม้ภูผา ซุนเซียวเว่ยและทหารคนอื่นๆได้เริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาสวมอุปกรณ์ต่างๆและเดินทางไปยังกำแพงเมืองด้านหนึ่ง เขาบอกให้ทหารคนอื่นๆซ่อนตัวในขณะที่เขาพาทหารไม่กี่คนเดินเข้าไปยังกำแพงเมือง ทหารที่ยืมเฝ้ายามดูจะประหลาดใจเมื่อพวกเขาเห็นซุนเซียวเว่ยและหยุดคนกลุ่มนี้ไว้ในทันทีโดยกล่าวว่า "ซุนเซียวเว่ย เจ้ามาที่นี่ดึกๆแบบนี้ทำไม?"
ซุนเซียวเว่ยยิ้มและพูดอย่างประจบสอพลอ "พี่หลี่ ข้าเพิ่งคิดเรื่องนี้ได้ไม่นาน และข้าไม่สามารถทนเก็บมันไว้ได้อีก ข้าอยากจะยอมจำนนต่อท่านเจ้าเมืองจาง แต่เพราะข้าเคยดื้อรั้นมากเกินไป ข้าจึงกลัวว่าท่านเจ้าเมืองจางจะไม่ยอมรับข้า ข้ารู้ว่าท่านเจ้าเมืองจางให้ค่าพี่หลี่มาก ดังนั้นข้าจึงหวังว่าพี่หลี่จะช่วยข้าได้"
ต่อจากนั้น ซุนเซียวเว่ยก็เอาถุงที่เต็มไปด้วยเหรียญทองออกมาและส่งมันให้กับทหาร เมื่อเห็นเช่นนี้ พวกทหารก็ร่าเริงขึ้นมา - ซุนเซียวเว่ยเป็นคนที่มีความสามารถ แต่เขาก็หัวรั้นมากและปฏิเสธที่จะมอบความจงรักภักดีให้กับจางหง ถ้าเขาช่วยให้ซุนเซียวเว่ยยอมจำนนต่อจางหงได้ เขาก็จะได้รับรางวัลมหาศาล
"ไม่มีปัญหา! ข้าจะพูดกับท่านเจ้าเมืองให้กับเจ้าเอง" ทหารพูดพร้อมด้วยรอยยิ้ม อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมาเขาก็รู้สึกหนาวเหน็บในใจในขณะที่เส้นผมของเขาตั้งชัน
ฉึก!
กริชคมทะลวงผ่านหน้าอกของเขา และทหารได้เผยให้เห็นถึงสีหน้าที่ตกตะลึง และไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมจู่ๆซุนเซียวเว่ยถึงฆ่าตน
ทหารที่อยู่ด้านหลังของซุนเซียวเว่ยรีบพุ่งออกมาและจับทหารคนอื่นๆที่กำลังยืนเฝ้ายามอยู่และสังหารพวกเขา พวกเขาลากศพไปยังมุมมืด และทหารที่ซ่อนตัวอยู่ทุกคนก็พุ่งออกมา และฆ่าทหารเฝ้ายามที่เหลืออยู่
หลังจากเข้าควบคุมได้ ซุนเซียวเว่ยได้จุดคบเพลิง 3 อันบนกำแพงเมืองเพื่อส่งสัญญาณว่าพวกเขาทำสำเร็จ และเขาได้สั่งให้เปิดประตูเมือง เวลาคือหัวใจสำคัญ และจ้าวฝูได้พากองกำลังที่เหลือของเขาไปรวมกับซุนเซียวเว่ยในทันที จากนั้นทหารของจ้าวฝู 100 คนก็ได้บุกเข้าไปยังที่พำนักของเจ้าเมือง อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ จางหงก็ได้รับทราบแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แม้ว่าเขาจะตกใจเมื่อตื่นขึ้น แต่เขาก็เริ่มตะโกนคำสั่ง
เมืองไม้ภูผาซึ่งเคยหลับใหลได้ตื่นขึ้นมาในทันใดและบังเกิดความสับสนวุ่นวายขึ้นเมื่อทหารจำนวนมากได้มารวมตัวกันอยู่ ณ ที่พำนักของเจ้าเมือง
จ้าวฝูสังเกตเห็นสิ่งนี้และออกคำสั่งซุนเซียวเว่ย
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงฆ้องและเสียงกลองพร้อมทั้งเสียงตะโกนดังออกมา "จางหงฆ่าท่านเจ้าเมืองหลิวและต้องการฆ่านายหญิงหลิว และทำให้คุณหนูหลิวมีมลทิน เขายังไม่ยอมปล่อยนายน้อยหลิวไปอีก คุณหนูหลิวได้นำคนมาทวงคืนเมืองไม้ภูผาแล้ว โปรดช่วยพวกเรากำจัดเจ้าโจรชั่ว จางหงด้วย!"