บทที่ 179 แหวนจิตวิญญาณ

บทที่ 179 แหวนจิตวิญญาณ

จ้าวฝูยืนอยู่อีกฝั่งของกับดักและมองดูพวกมิโนทอร์และหัวหน้าของพวกมันที่กำลังวิ่งไล่เขามา จ้าวฝูเริ่มที่จะรู้สึกกังวล

เจ้าตัวหัวหน้านั้นรวดเร็วเป็นอย่างมากมันน่าจะถึงตัวของจ้าวฝูเป็นตัวแรก ก่อนที่ตัวอื่นๆจะโดนกับดักของจ้าวฝู

เขาจะต้องลดความเร็วของมัน

จ้าวฝูได้เอาธนูจิตวิญญาณรุคผู้ยิ่งใหญ่ออกมาและยิงไปที่หัวหน้ามิโนทอร์ ลูกธนูได้กลายเป็นสีม่วงและพุ่งเข้าไปที่หัวอย่างรวดเร็ว

เมื่อเจอธนูที่มากขณะนี้ หัวหน้ามิโนทอร์ก็ปัดธนูทิ้งทุกครั้ง

จ้าวฝูยังคงยิงเข้าไปอย่างต่อเนื่อง แต่เจ้าหัวหน้ามิโนทอร์ก็เข้ามาใกล้เรื่อยๆจนอยู่ห่างกันแค่ 5 เมตร

เจอศัตรูที่น่ารังเกียจเช่นนี้ เจ้าหัวหน้ามิโนทอร์เริ่มที่จะง้างหมัดของมันเตรียมที่จะต่อยมนุษย์ตรงหน้าให้เละคามือ

อย่างไรก็ตาม จู่ๆเจ้ามนุษย์ตรงหน้าก็ยิ้มออกมาทำให้มันรู้สึกมึนงงเป็นอย่างมากหรือว่ามันจะเสียสติไปแล้ว

แคล็ก!

ก็อบลินที่ซ่อนอยู่ใช้โอกาสนี้ในการเปิดใช้งานกับดัก ไม้ได้ตกมา และมิโนทอร์ที่ยืนอยู่บนนั้นก็ตกลงไปตามไม้ และหัวหน้ามิโนทอร์ก็เสียการทรงตัวและเริ่มที่จะตกลงไปด้วย

อย่างไรก็ตาม เจ้าหัวหน้ามิโนทอร์รวบรวมพลังของมันทั้งหมดที่มีและต่อยออกไป

ปัง!

การต่อยครั้งนั้นได้มีคลื่นออกมา จ้าวฝูได้กระโดดไปด้านข้าง คลื่นพลังนั้นได้ทะลุผ่านผ้าคลุมของเขาไป โชคดีที่เขามีการตอบสนองที่ดีจึงไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก

หลังจากที่ต่อยไปเจ้าหัวหน้ามิโนทอร์ก็ตกลงไปในหลุม

ปัง ปัง ปัง!

เสียงการโครมครามของพวกมิโนทอร์ได้ดังขึ้นในหลุม

ระยะต่อมาเสียงก็ได้หยุดลง จ้าวฝูได้เดินไปยังริมหน้าผาเพื่อที่จะดูผลงานของตัวเอง มิโนทอร์ส่วนมากได้ตายลง จะมีส่วนน้อยที่ยังมีชีวิตอยู่

แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวฝูรู้สึกตกใจนั้นคือ เจ้าหัวหน้ามิโนทอร์นั้นไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากซ้ำยังแข็งแรงมากด้วย

“โฮ้กกกกก” เจ้าหัวหน้ามิโนทอร์ได้คลั่งไปแล้ว และร่างกายของมันก็ได้ปลดปล่อยออร่าสีเขียวออกมา ทำให้ร่างของมันใหญ่ขึ้น ผิวของมันเริ่มที่จะเปลี่ยนสี และเขาของมันเริ่มที่จะปล่อยออร่าที่น่าสะอิดสะเอียนออกมา

จ้าวฟฝูรู้สึกร้อนร้นและเริ่มสั่งการอย่างรวดเร็ว “เร็วเข้า”

พวกก็อบลิน เริ่มที่จะเอาไม้มาเรียงกันและเริ่มที่จะผลักมันลงไป เกิดเสียงที่ดังขึ้นที่หลุม

จ้าวฝูไม่รอช้ารีบใช้แรงทั้งหมดของเขาโยนก้อนหินยักษ์ซ้ำลงไปอีกหลายก้อน หลังจากโยนไปได้สักพัก จ้าวฟูก็ถอนหายใจออกมา โชคดีที่จ้าวฝูได้คิดแผนสำรองไว้แล้ว ไม่งั้นสถานการณ์คงเลวร้ายกว่านี้แน่

จ้าวฝูตัดสินใจที่จะไปเช็คสภานดูตาตนเอง เขารู้สึกตะลึงที่ยังคงมีการขยับอยู่ข้างใต้หิน จ้าวฝูจึงสั่งให้ทำลายหลุมนั้นทันที

หลังจากที่ได้ยิน เจ้าพวกก็อบลินถึงกับผงะ และใช้ ลูกไฟ ลูกน้ำแข็ง หรือใช้ดาบตีคอบผาเพื่อที่จะทำให้หินตกลงไปทักผา

ไม่นานจ้าวฝูและก็อบลินอีก32ตัวก็ทำหน้าที่สำเร็จ ในการโถมหน้าผาให้เรียบร้อย อย่างไรก็ตามก่อนที่พวกเขาจะได้พักผ่อน จู่ก็เกิดอาการแผ่นดินไหวขึ้น ก่อนที่จะหยุดในเวลาต่อมา

“พลังของหัวหน้ามิโนทอร์ ช่างน่ากลัวยิ่งนัก” หลังจากทุกอย่างได้เงียบลงไปสักพัก จ้าวฝูยังคงรู้สึกตะลึงกับพลังของหัวหน้ามิโนทอร์ไม่หาย ดูเหมือนว่าพลังของมันจะมีมากกว่าเขาเสียอีก

เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าหัวหน้ามิโนทอร์ตายรึยัง แต่มันก็น่าเสียดายกับไอเทมที่ดรอปไว้ ไม่ใช่แค่มันใช้เวลานานแต่ถ้าหัวหน้ามิโนทอร์มันยังไม่ตายละ มันคงเกิดปัญหาใหญ่แน่

จ้าวฝูจึงต้องปล่อยมันไป เขาได้พาพวกก็อบลินเดินมายังปราสาทที่พังทลาย ด้านหน้ามีประตูที่สูงประมาณ 4 เมตร และยังมีการแกะสลักที่งดงามติดอยู่

จ้าวฝูไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเนื่องจากเขาได้อยู่ไกลเกินไป แต่เขาก็ยังพอจะมองเห็นได้ ที่ตรงกลางประตูก็มีแหวนเงินติดไว้อยู่

เจ้าแหวนเงินนี้มีการแกะสลักที่สวยงาม ดูเหมือนจะเป็นรูปเอลฟ์สลักอยู่ด้วย จ้าวฝูหยิบแหวนออกมาอย่างช้าๆและดูรายละเอียดของมันทันที

[ซีเลีย คลูมิน]: ระดับ:ตำนาน, ค่าสถานะ: ทุกอย่าง +10, รายละเอียด: ผู้หญิงลึกลับที่ได้เปลี่ยนตนเองกลายเป็นแหวน แหวนวงนี้นำโชคมาให้ผู้ที่สวมใส่

“ของระดับตำนาน!” จ้าวฝูพูดอย่างยินดี อย่างน้อยการที่เขาได้มาที่นี้ก็ไม่ได้ทำให้เขาเสียเวลาเปล่า จ้าวฝูสวมใส่แหวน ทันใดนั้นก็ได้มีแสงจางๆได้กลายเป็นรูปร่างตรงหน้าเขา

หญิงสาวนางนี้น่าจะมีอายุ ประมาณ 17-18 ปี และเธอดูงดงามเป็นอย่างมาก ผิวของเธอขาวดุธดังหิมะ ดวงตาของเธอนั้นเป็นสีแดง เธอใส่ชุดโกธิค โลลิต้า ที่มีเสื้อตัวสีเขียว และกระโปรงตัวสีขาว ตัวเธอนั้นได้ปล่อยออร่าที่สดชื่นออกมา

“สวัสดีค่ะ นายท่าน” น้ำเสียงเธอดูสดใสและเธอยังยิ้มอย่างน่ารักไปยังจ้าวฝู

จ้าวฝูจ้องอย่างตื่นตะลึงและเขาก็ยิ้มกลับแล้วก็พยักหน้า

จ้าวฝูได้ลองคุยกับเธอไปหลายนาทีเขาก็รู้ว่า ตัวเธอนั้นค่อนข้างที่จะสดใสและน่ารัก เธอนั้นดีกว่าดาบอสูรนภาเสียอีก ทั้งชื่อของเธอก็คือชื่อเดียวกับแหวน ซีเลีย คูลมิน จ้าวฝูจึงเรียกเธอว่า ซีเลีย

หลังจากนั้น ซีเลียก็ได้กลับเข้าไปในแหวน จ้าวฝูจึงจ้องมองไปที่ประตูหินที่อยู่ตรงหน้าเขา