บทที่ 167 ดาบที่ชุ่มไปด้วยเลือด
บทที่ 167 ดาบที่ชุ่มไปด้วยเลือด
บทที่ 167 ดาบที่ชุ่มไปด้วยเลือด
ประการแสงกระบี่ของซาร์ได้พุ่งเข้าไปตัดหัวของผู้นำหมู่บ้านในกระบวนท่าเดี่ยว ซาร์ได้ยกหัวของหัวหน้าหมุ่บ้านขึ้นมาและตะโกนไปว่า“หัวหน้าของพวกเจ้าได้ตายไปแล้ว ใครเป็นรายต่อไปก็เข้ามา”
เมื่อทั้งหมู่บ้านได้เห็นการโจมตีที่หน้ากลัวของซาร์ที่สามารถฆ่าหัวหน้าหมู่บ้านลงในกระบวนท่าเดี่ยวได้ ก็เลือกที่จะยอมแพ้
หลังจากการต่อสู้ได้จบลง รองหัวหน้าหมู่บ้านได้มารายงานว่า “ท่านซาร์ เราได้เชลย 752 คนและยังได้เงิน 100,000 เหรียญทองแดง ด้านความเสียหายคนของเราบาดเจ็บไป 163นาย และมีผู้ตาย 7 นาย”
หลังจากได้ฟัง ซาร์ ก็รู้สึกค่อนข้างที่จะรู้สึกพึงพอใจ หลังจากที่จับเชลยมาได้ เขาได้สำเร็จหนึ่งในแผนของเขาสำหรับเดื่อนนี้จากนั้นเขาก็สั่ง “กระจายของมีค่าและเงิน สำหรับทหารที่เจ็บก็ให้รักษาให้เร็วที่สุดส่วนศพคนของเรานั้นฝั่งไว้ให้ดีที่สุด”
ตอนนี้ต้าฉินได้โจมตีหมู่บ้านอย่างเปิดเผย พวกทหารต้องเสี่ยงชีวิตตลอด และไป๋ฉีได้สั่งว่าของทั้งหมดจะถูกส่งให้ทหาร
ในขณะเดี่ยวกัน ถ้านำเชลยมาจะได้รางวัลตอบกลับอีกด้วย ตอนนี้ต้าฉินเลยเป็นที่รู้จักกันไปทั่วว่าเป็นหน่วยงานที่ได้รับรางวัลมากที่สุด
ตอนนี้จิตวิญญาณแห่งนักสู้ได้ถูกปลุกให้ตื่นอย่างเต็มที่
ณ ที่แห่งหนึ่ง เสี่ยวเจี้ยน ได้พบกับหมู่บ้านแห่งหนึ่งใต้ภูเขามีคนอาศัยประมาณ 1500 คน
หลังจากเผ้าสังเกตหมู่บ้านสักพัก ก็รู้ได้เลยว่าการจะยึดหมู่บ้านพวกนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเนื่องจากจำนวนคนที่เยอะพอสมควรดังนั้นเขาจึงสั่งให้ ทหารของเขาจับตัวประกันและขู่จนกว่าพวกเขาจะยอม
และตอนสุดท้าย เชลยก็จะยอมบอกข้อมูลแก่เสี่ยวเจี้ยนจนเขาพอใจ เสี่ยวเจี้ยนคิดบางสิ่งบางอย่างจากนั้นก็ยิ้มออกมาแต่เป็นเพราะตรงใบหน้าของเขามีแผลเป็นที่ใบหน้าจึงทำให้ดูน่ากลัวอย่างที่สุด
เวลานี้ นอกจากจะจ้างทหารปกติ เสี่ยวเจี้ยนก็ได้จ้างนักฆ่ามา100คน ส่วนมากจะมาจากสำนักมนุษย์หนู เพราะสำนักหนูนั้นทำงานได้รวเร็วและเฉียบขาด นั้นจึงทำให้สำนักมนุษย์หนูเป็นที่รู้จักกันในโลกมืด
ในตอนนี้ ท้องฟ้าเริ่มจะลับขอบฟ้า และคนในหมู่บ้านเริ่มที่จะเข้านอนกันแล้ว แสงจันทร์ในคืนนี้ค่อนข้างที่จะมืดและในเหงามืดนั้นได้มี คนแอบเข้ามาในหมู่บ้านอย่างลับๆจากหลายทิศทาง
งานของพวกเขาไม่ได้มาสังหารคนแต่ให้มาลักพาตัว เพราะฉะนั้นจึงต้องใช้นักฆ่าชั้นเยี่ยมไม่งั้นอาจจะมีคนรู้ตัวได้
เสี่ยวเจี้ยนได้สั่งให้นักฆ่าลักพาตัวครอบครัวที่สำคัญๆ ผู้คนส่วนมากหลับกันอยู่จึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น
อย่างไรก็ตาม เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นและทหารก็ตะโกนขึ้นมาว่า “ศัตรูโจมตี!” การตะโกนครั้งนี้ทำให้ทั้งหมู่บ้านแตกตื่น มีผู้ชายตัวใหญ่ค่อยนำทางชาวบ้านไปที่ประตูแต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้พวกเขารู้ว่าตัวเองได้โดนล้อมไว้เรียบร้อยแล้วโดย ศัตรู
แต่สิ่งที่ทำให้เขาโมโหมากที่สุดคือ มีคน 20คนถูกจับอยู่ส่วนมากจะเป็นบุคคลสำคัญของหมู่บ้านหนึ่งในนั้นคือลูกชายอายุ 5 ขวบของเขาเอง
เซี่ยวเสี้ยนเดินออกมาจากกลุ่มคน 20คนนั้นและเริ่มตะโกนออกมาว่า“ข้าว่าข้าคงไม่ต้องบอกอะไรมาก รีบๆยอมแพ้ได้แล้ว ถ้าเจ้าทำตามพวกเราจะปล่อยเขาไป”
ผู้ชายที่ใส่ชุดเกราะตะโกนตอบกลับด้วยความโกรธว่า “เจ้าสวะ ถ้าเจ้าอยากยึดหมู่บ้านของพวกเราก็จงข้ามศพข้าไป่อนเถอะ”
“ฮ่าๆๆๆ” เสี่ยวเจี้ยนหัวเราะออกมาดังๆและพูดอย่างดูแคลนว่า “ทั้งหมดนี้คือความยุติธรรม เจ้าคิดว่าศัตรูของเจ้าทุกตัวจะสู้กับเจ้าซึ่งๆหน้ารึ เจ้าควนยอมแพ้ไปสะดีกว่าแล้วอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”
ได้ยินคำพูดของเสี่ยวเจี้ยน ผู้คนในหมู่บ้านก็เริ่มที่จะมองไปที่ศัตรูตรงหน้า และเริ่มที่จะคุกเข่า
หลังผ่านไปได้สักพักเสี่ยวเจี้ยนเริ่มที่จะหมดความอดทน และสั่งให้ทหารลากคนแก่มาตรงหน้าเสี่ยวเจี้ยน
“พวกเจ้าแน่ใจรึว่าจะไม่ยอมแพ้” เสี่ยวเจี้ยนกล่าวออกมาอย่างเย็นชา
เมื่อไม่มีความรับผิดชอบๆใดๆในหมู่บ้านเสี่ยวเจี้ยนจึงปาดคอคนแก่อย่างเลือดเย็น และก็มีเสียงของเด็กคนตะโกนมาว่า “พ่อ !!!!” เด็กคนนั้นพยายามที่จะวิ่งฝ่าออกมาจากฝูงชน แต่ก็ถูกชาวบ้านขว้างเอาไว้
เสี่ยวเจี้ยนไม่ใจดีอีกต่อไปแล้ว เขายกดาบที่ชุมไปด้วยเลือดชี้ไปทางหมู่บ้านและตะโกนด้วยเจตนาที่จะฆ่าว่า “ข้าจะให้เวลาพวกเจ้ากลับไปคิดครั้งหน้า ข้าจะฆ่าหมดทุกคนไม่เหลือแม่แต่คนเดียว”
เมื่อหัวหน้าเห็นชายแก่ถูกฆ่าเพราะเขาเอง และครอบครัวของเขาก็ถูกจับอยู่และความสามารถของศัตรูแล้ว ใบหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านเริ่มที่จะขาวซีดและคนในหมู่บ้านเริ่มจะมีใบหน้าที่เคร่งเครียด และเสี่ยวเจี้ยนไม่มีท่าทีว่าจะโกหกอะไรเลยเขาพูดมาว่าจะสังหารทั้งหมู่บ้าน
เสี่ยวเจี้ยนที่เห็นว่าไม่มีการตอบสนองเขาจึงยกดาบชี้ไปทางหมู่บ้านตะโกนสั่งให้พลธนู “เตรียมยิง”
พลธนูทั้งหลายเริ่มเล็งไปที่คนในหมู่บ้านและเริ่มส่งสัญญาณให้นักฆ่าเริ่มสังหารคนในหมู่บ้านให้มากที่สุด
“รอก่อน” เจอการข่มขู่ขนาดนี้ ชาวบ้านเริ่มที่จะยอมแพ้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีคนถึง 1,500คน แต่สามารถต่อสู้ได้เพียงแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้นทีเหลือเป็นเพียงผู้หญิง คนแก่ ละเด็ก ถ้าต้องต่อสู้กับทหารของเสี่ยวเจี้ยนละก็คงมีแต่ตายแน่ๆ
เจอความกดดันขนาดนี้หัวหน้าหมู่บ้านได้แต่เพียงถอนหายใจไปด้วยความสลดใจเท่านั้นและเริ่มวางอาวุธลง
หลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเสี่ยวเจี้ยน ยอมรับการยอมแพ้ของพวกเขาและให้นักฆ่าที่ซ่อนอยู่ออกมาทำให้ชาวบ้านตกใจกันยกใหญ่
พวกเขาไม่มีใครบาดเจ็บหรือเสียชีวิตและได้เชลยไปทั้งหมด 1,500คน และเงิน160,000เหรียญทองแดงถึงแม้วิธีนี้ค่อนข้างที่จะน่ารังเกียจและไร้ยางอาย ไปฉีเอาอะไรก็ได้ตราบใดที่นำชาวบ้านกลับมา
ส่วนคนอื่นๆก็ไปหาชาวบ้านมาก็ไม่ได้มากหรือน้อยไปกว่าของกลุ่มของซาร์หรือกลุ่มของเสี่ยวเจี้ยนเลย ตอนนี้ต้าฉิงได้พัฒนาได้เร็วมากขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ก็เริ่มที่จะมีการนองเลือดที่มากขึ้นเช่นกัน
กลับมาที่อารยธรรมของโรแลนด์ จ้าวฟูพึ่งเสร็จจากการฆ่าล้างก็อบลิน และยังคงเดินเข้าไปในซากอารนธรรมต่อไป