บทที่ 156 สรรพาวุธตระกูล

บทที่ 156 สรรพาวุธตระกูล

ภายในแสงสีทองแวววับ จ้าวฝูยืนขึ้น จับดาบของเขาและเขาก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะหลับตาลง

แสงสีทองอันงดงามที่ปกคลุมร่างกายของจ้าวฝูและเลือดของเขาไหลเวียนอย่างรวดเร็วและร้อนขึ้นในขณะที่หัวใจของเขาเต้นแรง จ้าวฝูดูเหมือนจะเปล่งแสงสีทองเหมือนกับว่าเขากำลังสะท้อนแสงของเสาแสงสีทอง

ตู้ม!!!

ในขณะนั้นเสาแสงสีทองก็สว่างขึ้น พลังงานที่ทรงอำนาจเริ่มไหลเข้าสู่ร่างกายของจ้าวฝู ทำให้ผมอันยาวและเสื้อผ้าของเขากระพือแม้ว่าจะไม่มีลมก็ตามา พลังงานอันมหาศาลดูเหมือนจะอยู่ในกระบวนการของการก่อตัว

รอบตัวของจ้าวฝูเงียบกริบไม่ว่าจะเป็นแมลง นกหรือสัตว์ร้าย ไม่มีอะไรกล้าที่จะส่งเสียงและความเงียบที่น่ากลัวแขวนอยู่เหนือแผ่นดิน

ในที่สุดพลังจากเสาแสงสีทองได้หลเข้าสู่ร่างกายของจ้าวฝู หลังจากนั้นก็เริ่มสลัว จ้าวฝูค่อยๆเอียงหน้าของเขาไปข้างหน้าและทันทีที่เขาเปิดตาของเขาและมองไปที่ซื่อเจี้ยน ทุกคนสามารถมองเห็นว่าดวงตาสีแดงเลือดของเขาดูน่ากลัวและส่วนลึกเป็นดาวในท้องฟ้ายามค่ำคืน

ตู้ม!!

แสงสีทองระเบิดออกมาจากร่างของจ้าวฝูและทุกสิ่งทุกอย่างจากหินไปจนถึงหญ้าก็ถูกทำลาย

ปัจจุบัน จ้าวฝูเปล่งกลิ่นอายที่เหนือกว่าคำอธิบาย ตรงหน้าเขา สวรรค์และปฐพีดูเหมือนจะสูญเสียสีสันของพวกมันไปและทุกสิ่งทุกอย่างในโลกดูเหมือนเล็กมาก ในขณะนั้น เขาคือ.....ราชา.....ที่ทรงอำนาจและหาตัวจับได้ยาก!!!

จ้าวฝูขยับตัวและเดินเข้ามาก่อนที่ซื่อเขี้ยนจะตอบสนอง ฟันดาบของเขาไปข้างหน้า ซื่อเจี้ยนตกใจมากและเขาใช้พลังทั้งหมดเพื่อหยุดดาบตรงหน้าเขา

จ้าวฝูยิ้มและจับดาบของเขา ส่งพลังไปให้มากขึ้น พลังที่อยู่ในดาบอสูรนภามีมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมันวิ่งเข้าไปหาซื่อเจี้ยน

เคร้ง!

การปะทะกันครั้งใหญ่ทำให้เกิดเสียงดังและซื่อเจี้ยนถูกจ้าวฝูโจมตีกระเด็นไป 100 เมตร เท้าของเขาสร้างร่องลึกลงไปในพื้นดิน

การแสดงออกของซื่อเจี้ยนค่อนข้างน่าเกลียดและมือของเขาเกิดอาการปวด ในเวลาเดียวกันรอยเลือดไหลออกมาจากปากของเขา

เขาไม่เคยคาดหวังว่าจ้าวฝูจะมีสรรพาวุธคู่บ้านคู่เมืองอีกชิ้น สรรพาวุธคู่บ้านคู่เมืองอันนี้ทรงพลังมากยิ่งกว่าสรรพาวุธคู่บ้านคู่เมืองก่อนหน้าและมันไม่ใช่สรรพาวุธคู่บ้านคู่เมือง - มันเป็นสรรพาวุธตระกูลที่สามารถรวบรวมและปราบปรามโชคชะตาของตระกูลทั้งหมดได้

"สรรพาวุธตระกูลหมายถึงความรุ่งโรจน์และตกต่ำของตระกูลทั้งหมดและเฉพาะนักบุญหรือวีรบุรุษภายในตระกูลเท่านั้นที่สามารถใช้สิ่งนี้ได้ เจ้าลูกบัดซบของข้าไปรุกรานคนแบบนี้ได้อย่างไร? นี่เป็นครั้งแรกที่ซื่อเจี้ยนรู้สึกโกรธต่อลูกชายที่น่าอับอายของเขา

ในระยะทาง ร่างสามร่างลอยขึ้นไปในอากาศและทำให้แรงกดดันจิตวิญญาณลดต่ำลงขณะที่พวกเขาเฝ้าดูสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ชายวัยกลางคนที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาในที่สุดก็กล่าวว่า "เรากำลังจะเฝ้าดูแบบนี้น่ะหรอ? ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในจุดที่ยากลำบากแล้ว! "

หญิงสาวสวยขุ่นเคืองเล็กน้อยและถอนหายใจขณะที่เธอตอบว่า "เราจะทำอะไรได้? เขาเป็นคนโลกอื่นและถึงแม้ว่าเราจะช่วยซื่อเจี้ยนฆ่าเขา เราก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ ในอนาคตเขาจะกลับมาเพื่อแก้แค้นและแม้กระทั่งเราทั้งสามอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย เขามีสรรพาวุธคู่บ้านคู่เมืองและสรรพาวุธตระกูล! เมื่อเขาเติบโตขึ้น ข้ามั่นใจว่าเจ้าก็รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรสำหรับเรา "

ในที่สุด ชายหนุ่มผิวขาวอีกคนพยักหน้าขณะที่เขาพูดว่า "ในตอนท้ายซื่อเจี้ยนสมควรได้รับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เขาเอาใจลูกขยะของเขามากเกินไปซึ่งทำให้เมืองศิลาสวรรค์ตกอยู่ในความวุ่นวายและความคับข้องใจเต็มเมือง ในที่สุด เขาก็ไปข่มเหงคนที่ไม่สามารถทำให้โกรธได้ เรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว - แม้ว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ แต่เขาก็จะถูกทำลายด้วยอำนาจที่ราชันมอบให้อยู่ดี! "

.........

กลับมาที่สนามรบ ร่างของจ้าวฝูจางหายไปและกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งที่ด้านหน้าของซื่อเจี้ยนโดยแกว่งดาบด้วยพลังมหาศาล

ปัง!

ซื่อเจี้ยนทุ่มด้วยพลังทั้งหมดของเขา แต่เขากลับถูกกระเด็นไปอีก 100 เมตร เขาพุ่งเข้าใส่ก้อนหินขนาดใหญ่จนแตกเป็นชิ้น ๆ และมีเลือดไหลออกจากปากของเขา

สถานการณ์ได้กลับกันอย่างสิ้นเชิงและซื่อเจี้ยนไม่สามารถตอบโต้จ้าวฝูได้เลย

การแสดงออกของซื่อเจี้ยนกลายเป็นป่าเถื่อนและเขาเริ่มต่อสู้อย่างแท้จริงราวกับว่าชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับมัน เขาแทงดาบเข้าไปในพื้นดินและแสงสีฟ้าที่เจาะเปล่งออกมาจากร่างของเขา เขากางแขนออกและคำรามขณะที่เกิดอักขึ้นขระสีฟ้า ต่อจากนั้นแสงสีฟ้ารวมตัวกันก่อนที่มันจะกลายเป็นตราหินสีฟ้าที่เรียบง่าย

นี่เป็นเส้นชีวิตของเมืองศิลาสวรรค์ ... ตราคำสั่งลอร์ดรคร!

หลังจากที่ตราคำสั่งลอร์ดนครปรากฏขึ้น มันก็ส่องประกายด้วยแสงอันสุกใสก่อนที่จะเข้าสู่หน้าอกของซื่อเจี้ยนอย่างช้าๆ

ตู้ม!!!

คลื่นพลังสีฟ้าระเบิดออกมาจากร่างทำให้พื้นดินพังทลายลง แสงสีฟ้าอ่อนถูกยิงออกมาจากภายในดวงตาของซื่อเจี้ยนขณะที่เขาเริ่มที่จะปลดปล่อยแสงอันน่ากลัวออกมา

ทันใดนั้น จ้าวฝูก็ยิ้มและปรากฏตัวเหนือซื่อเจี้ยน

"ฟาดฟันอสูรนภา!"

เมื่อดาบอสูรนภาปล่อยแสงสีดำขนาดใหญ่ไปที่ซื่อเจี้ยน ซื่อเจี้ยนทำท่าทางหวักเรียก ทำให้กระบี่ที่ปักอยู่บนพื้นลอยเข้ามาในมือ

ตู้ม!!!

แสงสีดำและแสงสีฟ้ากระทบกันทำให้พลังงานที่ไม่มีรูปร่างระเบิดออกไปด้านนอก พื้นดินใต้เท้าของซื่อเจี้ยนหายไปกลายเป็นหลุมอุกกาบาตที่กว้าง 100 เมตรลึก 10 เมตร

ปัง!!

ซื่อเจี้ยนถูกฟันและผลักดันกลับมาที่จ้าวฝูขณะที่ฟันออกไป กระบี่ของเขาส่องแสงด้วยคมกระบี่ บังคับให้จ้าวฝูถอยไปข้างหลัง ร่างกายของจ้าวฝูพลิกตัวผ่านอากาศขณะที่ซื้อเจี้ยนเด้งออกจากพื้นดินโดยพลิกตัวในอากาศหลังจ้าวฝู เขาเหวี่ยงกระบี่ของเขา ปลดปล่อยคลื่นแห่งแสงกระบี่ การโจมตีแต่ละครั้งน่ากลัวอย่างไม่น่าเชื่อและการโจมตีนั้นมารวมกันที่จ้าวฝู

การแสดงออกของจ้าวฝูเริ่มรุนแรงขึ้นและเขาก็กวัดแกว่งดาบของเขาด้วยการปล่อยแสงสีดำ

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง...

เมื่อแสงกระบี่และแสงดาบชนกัน มันก็ระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่อง การต่อสู้ของพวกเขาในอากาศทำให้เกิดลมกระโชกแรง และแม้กระทั่งก้อนหินขนาดใหญ่ที่มีขนาดใหญ่เท่าโต๊ะก็ถูกเป่าขึ้นไปในอากาศ

การสู้รบครั้งนี้ทำให้แม้แต่สภาพอากาศไม่เสถียรและคนนับไม่ถ้วนได้เฝ้าดูการสู้รบในระยะไกล พวกเขาตกใจอย่างไม่น่าเชื่อและไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะเรื่องนี้ไม่เหมือนกับมนุษย์สองคนต่อสู้กัน แต่เป็นเหมือนวิญญาณพระเจ้าสองตนทีต่อสู้กันอยู่

“อ๊าาา!” ซื่อเจี้ยนคำรามและฟันแสงกระบี่สีฟ้าที่ยาวหลายสิบเมตรไปที่จ้าวฝู ในการตอบสนอง จ้าวฝูยกดาบของเขาและแสงดาบสีดำขนาดใหญ่ก็รีบพุ่งไปหามัน

ขณะที่การโจมตีทั้งสองเกิดการชนกัน มันเป็นระเบิดที่อาจทำให้สวรรค์และปฐพีพังทลายได้

การแสดงออกของซื่อเจี้ยนกลายเป็นน่ากลัวและเขาก็หยิบกระบี่ยาวขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่งพลังสีฟ้าทั้งหมดในร่างเข้าไปในกระบี่ สิงโตสีทองขนาดสูง 30 เมตรสีชาดที่โหดเหี้ยมซึ่งกำลังแยกเขี้ยวและมีกรงเล็บปรากฏตัวขึ้นข้างๆซื่อเจี้ยน

ซื่อเจี้ยนกวาดเอากระบี่ของเขาและสิงโตสีฟ้าก็กระโดดและวิ่งไปทางจ้าวฝูเพื่อโจมตี!