บทที่ 141 โรคแปลกประหลาด

บทที่ 141 โรคแปลกประหลาด

"เอาอย่างงี้เป็นไง? ทำไมพวกเจ้าไม่มากับข้าด้วย?" จ้าวฝูมองไปที่เด็กสามคนที่กำลังกอดกันอยู่และถาม

พวกเขาคิดถึงเรื่องนี้ และเพราะพวกเขาไม่ต้องการแยกจากกัน พวกเขาจึงพยักหน้า จากนั้นพวกเขาก็วิ่งไปหาขอทานตัวน้อยที่สลบไปและปลุกเขาขึ้นมา

สิ่งแรกที่ขอทานตัวน้อยทำเมื่อเขาตื่นขึ้นมาคือการกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เขาพยามที่จะดิ้นรนและหนีไป - เห็นได้ชัดว่าเขากลัวจ้าวฝูขนาดไหน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาตระหนักได้ว่าพี่น้องของตนได้อยู่รอบๆ เขาจึงค่อยๆใจเย็นลงได้

หลังจากนั้น พี่น้องของเขาก็บอกถึงการยอมจำนนต่อจ้าวฝู และขอทานตัวน้อยก็พยักหน้าออกมา ใบหน้าของเขาปรากฏความยินดีที่จะไปด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ความหวาดกลัวของขอทานตัวน้อยที่มีต่อจ้าวฝูก็ไม่ได้ลดลงเลย และเขาก็ไม่กล้ามองไปที่จ้าวฝูแม้แต่น้อย

ต่อจากนั้นจ้าวฝูก็ได้ถามคำถามพวกเขาสองสามข้อและเรียนรู้เกี่ยวกับคนพวกนี้เพิ่มเติม พวกเขาไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดกัน กลับกัน พวกเขาเป็นเด็กกำพร้าที่พึ่งพิงกันเพื่อความอยู่รอด

หญิงขี้โรคมีนามว่าถัวป้าชิง เด็กชายฝาแฝดมีนามว่าอู๋หลิง เด็กหญิงฝาแฝดมีนามว่าอู๋ชิง และขอทานตัวน้อยมีนามว่าเยว่จงฉาง

เพราะพวกเขาได้ยอมจำนนให้จ้าวฝูเป็นลอร์ดของพวกตน จ้าวฝูจึงสามารถดูค่าสถานะและระดับของพวกเขาได้

สิ่งที่ทำให้จ้าวฝูตกใจก็คือถัวป้าชิงเป็นระดับ SSS ในขณะที่อู๋หลิง อู๋ชิง และเยว่จงฉางเป็นระดับ A เขาไม่แปลกใจเลยที่ทั้งสามจะเป็นระดับ A แต่ถัวป้าชิง หญิงสาวขี้โรค กลับเป็นระดับ SSS จริงๆ

นอกเหนือจากวีรบุรุษในประวัติศาสตร์เช่นไป่ฉีและหวังเจี้ยนแล้ว นี่เป็นผู้อยู่อาศัยในโลกจุติสวรรค์คนแรกที่จ้าวฝูพบว่าเป็นระดับ SSS โดยปกติแล้ว คนแบบนี้มักจะเป็นลอร์ดแห่งนคร ซึ่งนี่เป็นเหตุผลที่ทำให้จ้าวฝูตกตะลึงมาก

ขนาดนครหลักที่มีประชากรจำนวนมหาศาลยังมีคนที่อยู่ในระดับ S หรือสูงกว่านั้นเพียงไม่กี่คน แต่กลับไม่มีใครพบว่าถัวป้าชิงเป็นระดับ SSS - แม้แต่คนที่มีระดับ S ยังมีความสำคัญต่อนครเป็นอย่างมาก นับประสาอะไรกับคนระดับ SSS ถ้าฝ่ายปกครองรู้เรื่องเธอ พวกเขาคงจะพาตัวเธอไปฟูมฟักแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อจุดกำเนิดให้กำเนิดผู้คนระดับ S มันจะมีสัญญาณบางอย่าง เช่นแสงสีทอง ด้วยระดับ SSS ของเธอ มันจึงไม่น่าจะเป็นไปได้ที่ถัวป้าชิงจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยความแร้นแค้น

"หรือว่ามันจะเป็นกับดัก? หรือมีเรื่องราวที่ใหญ่โตอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้?" ด้วยนิสัยอันระมัดระวังของจ้าวฝู เขาจึงอดพิจารณาถึงเรื่องนี้ไม่ได้เพราะมันน่าแปลกเกินไปที่ถัวป้าฉิงจะอยู่ในสภาพเช่นนี้ในขณะที่เป็นระดับ SSS

"เดี๋ยวก่อน..." จ้าวฝูตระหนักได้ว่ามันอาจเป็นไปได้ว่าเธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นระดับ SSS เพราะเธอไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาแต่เกิดขึ้นมาตามปกติ

แม้ว่าโลกจุติสวรรค์จะมีจุดกำเนิดและรังสัตว์ที่สามารถให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตขึ้นมาได้ แต่ชาวเมืองของโลกจุติสวรรค์ก็ยังสามารถให้กำเนิดลูกๆของตัวเองออกมาได้ แม้ว่าผู้เล่นจะทำไม่ได้ก็ตาม

คนที่เกิดมาในโลกจุติสวรรค์จะไม่มีสัญญาณพิเศษใดๆเมื่อพวกเขาเกิด และพวกเขาจะต้องให้ลอร์ดมาตรวจสอบระดับของพวกเขาด้วยตัวเอง ซึ่งมันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่คนที่มีระดับสูงจะเกิดมาในสภาพที่น่าสงสารเช่นนี้ ดังนั้นลอร์ดแห่งนครจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้

จ้าวฝูถามถัวป้าชิงเกี่ยวกับเรื่องนี้และยืนยันว่าเธอไม่ได้เกิดขึ้นมาจากจุดกำเนิด เรื่องนี้ทำให้จ้าวฝูผ่อนคลายลงได้และอดที่จะรู้สึกยินดีไม่ได้

การได้รับหญิงสาวระดับ SSS ผู้นี้มานับว่าเป็นความโชคดีโดยแท้ อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ยังไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมเธอถึงทรงพลังขนาดนี้

“ไปกันเถอะ!” จ้าวฝูกล่าวพร้อมกับมองไปที่คนทั้งสี่

คนทั้งสี่เดินตามจ้าวฝูไปอย่างเงียบๆ ถัวป้าชิงดูจะไม่แข็งแรงเท่าไรนัก และใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดในขณะที่เธอเดินอย่างไม่มั่นคง อู๋ชิงประคองเธอในขณะที่เธอเดิน และเมื่อเห็นความอ่อนแอของเธอ จ้าวฝูก็ไม่อาจจะจินตนาการได้เลยว่าเมื่อครู่นี้เธอปลดปล่อยพลังมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร

เมื่อเห็นเช่นนี้ จ้าวฝูก็มอบขวดยารักษาชนิดพิเศษให้กับเธอและกล่าวว่า "รับไปซะ มันน่าจะดีต่อร่างกายของเธอ"

ถัวป้าชิงรับยามา และไม่ใช่แค่เธอ แต่ท่าทีของเด็กทั้งสามที่มีต่อจ้าวฝูก็โอนอ่อนขึ้นด้วย

จ้าวฝูได้ซื้อยาชนิดนี้มาในราคาที่สูง และพวกมันก็มีส่วนผสมของสมุนไพรที่มีค่ามากมาย หลังจากกินเข้าไปแล้ว ผิวพรรณของถัวป้าชิงก็เริ่มมีสีสันขึ้นมาในทันที

ต่อจากนั้นจ้าวฝูก็พาคนทั้งสี่ไปยังร้านเสื้อผ้าและกล่าวว่า "เลือกเสื้อผ้าให้ตัวเองซะ"

เพราะพวกเขาทั้งสี่คนเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาจึงเอาชีวิตรอดในแต่ละวันได้อย่างยากลำบาก การได้กินจนอิ่มท้องก็นับว่าเป็นความหรูหราแล้ว และเพราะมันเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มายังสถานที่แบบนี้ พวกเขาจึงรู้สึกวิตกกังวลอยู่บ้าง

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวฝู สายตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความดีใจ และพวกเขาได้มองไปยังเสื้อผ้าที่ดูดีรอบๆตัว อย่างไรก็ตาม สายตาทุกๆคู่ก็จดจ้องอยู่ที่ถัวป้าชิง - เมื่อใดที่พวกเขาต้องตัดสินใจ ถัวป้าชิงมักจะเป็นผู้นำอยู่เสมอ

ถัวป้าชิงพยักหน้าอย่างอ่อนแรง และหลังจากนั้นเด็กทั้งสามคนก็วิ่งไปเลือกเสื้อผ้าอย่างมีความสุข เมื่อเห็นความสุขของน้องๆ ถัวป้าชิงจึงเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้า และเธอก็หันไปมองจ้าวฝูพร้อมกับกล่าวด้วยความอ่อนแรงว่า "ขอบคุณท่านมาก!"

จ้าวฝูมองไปที่เธอและตอบอย่างใจเย็น "ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า"

ในขณะนั้นอู๋ชิงก็นำเสื้อผ้าหลายชุดเข้ามาและพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "พี่ชิง ข้าเลือกชุดหลายชุดมาให้พวกเราสองคนแล้ว ไปลองพวกมันกันเถอะ!"

ถัวป้าชิงส่ายหัวและยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับกล่าวว่าว "ไม่เป็นไร เลือกให้ข้าเลย"

“เอ๊?” อู๋ชิงพูดด้วยความไม่พอใจ "ไม่เอาสิ ข้าเลือกพวกมันมาแล้ว ไปลองพวกมันหน่อยสิ!"

ในท้ายที่สุด ถัวป้าชิงก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ และเธอได้ถูกลากไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยอู๋ชิง หลังจากที่พวกเธอทั้งสองได้เปลี่ยนชุดและปรากฏตัวต่อหน้าจ้าวฝูอีกครั้ง พวกเธอก็ดูต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ถัวป้าชิงสวมชุดเดรสสีขาว และด้วยผิวที่ซีดและท่วงท่าอันสง่างาม มันทำให้เธอดูราวกับนายหญิงจากตระกูลใหญ่ เธอดูอ่อนโยนและอ่อนแอจนทำให้ใครต่อใครก็อยากจะปกป้องเธอ

ส่วนอู๋ชิงนั้นสวมชุดเดรสสีเขียวซึ่งทำให้เธอดูสง่างามขึ้นมาก ใบหน้าของเธอแผ่ความรู้สึกที่สดชื่นและสะอาดออกมา และจ้าวฝูได้เหลือบมองไปที่หน้าอกของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เธอหน้าแดง

หลังจากจ้าวฝูจ่ายเงินแล้ว พวกเขาก็ออกจากร้านเสื้อผ้า และเขากำลังจะพาพวกเขากลับไปที่เมืองต้าฉิน ในทันใดนั้น ท้องของเยว่จงฉางก็ร้องออกมา ดังนั้นจ้าวฝูจึงพาพวกเขาไปยังร้านอาหาร หลังจากทานอาหารจนเสร็จแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็กลับไปยังเมืองต้าฉิน

เมื่อพวกเขาทั้งสี่คนรับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของจ้าวฝู มันก็ทำให้พวกเขาตกใจมาก สิ่งแรกที่จ้าวฝูทำคือการบอกหลี่ซือให้จัดเตรียมที่อยู่ให้กับทั้งสี่ ในขณะที่จ้าวฝูพาถัวป้าชิงไปหาจางไป่ซูที่เป็นเภสัชกรเพื่อดูว่าเธอป่วยเป็นอะไร

ยารักษาที่จ้าวฝูมอบให้กับเธอนั้นรักษาได้เพียงอาการบาดเจ็บ แต่ไม่อาจขจัดความเจ็บป่วยของเธอได้ เธอดูเหมือนจะป่วยเป็นโรคแปลกๆ และเขาก็รู้ว่าในช่วงเวลานี้ของทุกๆปีเธอจะอ่อนแอลงมากและบางครั้งจะรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถูกไฟแผดเผา

แน่นอนว่าจ้าวฝูไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับโรคต่างๆ ดังนั้นเขาจึงพาเธอมาหาจางไป่ซู