บทที่ 140 หญิงสาวขี้โรค

บทที่ 140 หญิงสาวขี้โรค

เฉพาะเมื่อคนผู้นั้นรู้สึกมั่นใจหรือยินดีอย่างถึงที่สุดเท่านั้นจึงจะลดการระวังในหัวใจของพวกเขาลง ดวงตาของจ้าวฝูมองไปที่ขอทานน้อยอย่างเยือกเย็นในขณะที่มือของเขาค่อยๆบีบลำคอของขอทาน

ขอทานตัวน้อยรู้สึกว่าลำคอของตัวเองกำลังถูกบด และใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจากการขาดอากาศ มือของเขาคว้าไปที่มือซึ่งกุมลำคอของตนไว้อยู่ แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานอะไรได้เลย ในตอนนี้ ขอทานตัวน้อยแทบจะไม่สามารถหายใจได้เลย และขาของเขาก็เตะไปมาในอากาศ

"ปล่อยน้องชายของข้านะ!" ร่าง 2 ร่างปรากฏขึ้นในทันใดพร้อมกับตะโกนออกมา

เมื่อเห็นเช่นนี้ จ้าวฝูก็เห็นเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงอย่างละคนซึ่งทั้งคู่ดูจะอายุราวๆ 14 - 15 ปี พวกเขามีใบหน้าอันละเอียดอ่อนและดูคล้ายคลึงกันมาก และพวกเขาก็น่าจะเป็นฝาแฝดกัน ในมือของพวกเขาแต่ละคนมีกริชอยู่คนละเล่มและกำลังจ้องมองมาที่จ้าวฝูด้วยความเกลียดชัง

เมื่อเห็นใบหน้าอันเยาว์วัยของพวกเขา จ้าวฝูก็หัวเราะเบาๆและโยนขอทานตัวน้อยเข้าใส่พวกเขา ส่งผลให้เขาปะทะเข้ากับกำแพง หลังจากกลิ้งลงมาที่พื้น เขาก็หมดสติไปทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฝาแฝดก็พุ่งเข้ามาด้วยความโมโหพร้อมกับกริชในมือของพวกเขา พวกเขารวดเร็วมาก และรวดเร็วจนถึงจุดที่คนทั่วไปเห็นแต่เพียงภาพอันพร่ามัวกำลังพุ่งเข้าใส่พวกตน

ในเวลาเพียงชั่วพริบตา เด็กผู้ชายได้มาถึงตัวจ้าวฝูและเหวี่ยงกริชเข้าใส่เขา แม้ว่าเด็กผู้ชายคนนี้จะรวดเร็วมาก แต่ความเร็วของเขาก็ไม่มีค่าใดในสายตาของจ้าวฝู จ้าวฝูไม่สนใจแม้แต่จะใช้อาวุธ และเขาได้เลือกที่จะใช้พลังแห่งราชาแทน ส่งผลให้แสงสีดำปรากฏขึ้นรอบๆตัวของเขา

จากนั้นเขาก็ปลดปล่อยลำแสงสีดำออกมา

เคร้ง!

กริชและนิ้วมือของจ้าวฝูปะทะกัน และเด็กผู้ชายได้เผยสีหน้าอันตกตะลึงออกมา นิ้วมือของจ้าวฝูหักใบมีดของเขา และจากนั้นเขาก็ดันฝ่ามือออกมา ส่งให้เด็กผู้ชายกระเด็นออกไป หลังจากล้มลงกับพื้นแล้ว เด็กผู้ชายก็ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก

เมื่อเห็นว่าพี่น้องของเธอล้มลง เด็กผู้หญิงก็เคลื่อนไหวไปรอบๆตัวจ้าวฝูด้วยความรวดเร็วและแทงเขาด้วยกริชของเธอ จ้าวฝูโบกนิ้วของเขาอีกครั้ง แต่เพราะเธอเป็นเด็กผู้หญิง เขาจึงต้องการสอนบทเรียนกับพวกเธอเพียงเท่านั้น ไม่ได้จะสังหารพวกเธอ เขาโจมตีไปยังด้านข้างของเด็กผู้หญิง และจงใจให้โจมตีไม่โดน

อย่างไรก็ตาม เด็กผู้หญิงคิดว่าจ้าวฝูกำลังจะโจมตีเธออีก ดังนั้นเธอจึงเบี่ยงตัวหลบ

"อ๊าา!!" เสียงร้องดังออกมาในขณะที่นิ้วมือที่เหมือนกับดาบของจ้าวฝูฉีกผ่านเสื้อของเด็กผู้หญิง จ้าวฝูตกใจมากเมื่อหน้าอกที่ขาวของเด็กผู้หญิงถูกเผยออกมา

เด็กผู้หญิงรีบปิดหน้าอกของเธอและล่าถอยออกไป ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เธอรู้สึกไม่ดีมากๆจนถึงจุดที่เธอเกือบจะร้องไห้ออกมา

จ้าวฝูเองก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน เขาแค่อยากจะสอนบทเรียนให้กับเด็กพวกนี้ - มันถือว่าเป็นเรื่องดีที่เด็กพวกนี้ได้พบกับเขาแทนที่จะเป็นคนอื่น มิฉะนั้นพวกเขาอาจจะต้องจบชีวิตลงแล้วก็ได้ ต่อจากนั้น จ้าวฝูจึงหยิบหยกที่ขอทานตัวน้อยขโมยขึ้นมา

ตามปกติจ้าวฝูจะเก็บของต่างๆไว้ในแหวนแห่งราชาของเขา และเขาได้เก็บหยกนี้ไว้ภายนอกเพียงอย่างเดียวเท่านั้นเพราะมันเป็นหยกที่เหอเซียนหลูมอบให้เขาเพื่อซ่อนโชคชะตา จ้าวฝูจึงไม่อาจเสียมันไปได้

ในขณะที่จ้าวฝูกำลังคิดที่จะจากไป กำปั้นอันหนึ่งซึ่งนำพาสายลมอันรุนแรงก็พุ่งเข้าใส่เขา และจ้าวฝูก็ได้เหวี่ยงหมัดออกไปตามสัญชาตญาณของเขาเอง

ตู้ม!!

เสียงระเบิดดังออกมาในขณะที่จ้าวฝูถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่ร่างอีกร่างนั้นถอยออกไป 7 - 8 ก้าวก่อนที่จะหยุดลง

จ้าวฝูเห็นว่าคนผู้นี้คือหญิงสาวอายุประมาณ 17 - 18 ปี เธอมีใบหน้าอันละเอียดอ่อนและน่ารัก ทั้งยังสวมเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าของเธอค่อนข้างซีด ทำให้เธอดูขี้โรคมาก

"เธอแข็งแกร่งมาก!" จ้าวฝูใช้พลังไปแค่ 10% เพราะเขารู้สึกว่าการบ่มเพาะของอีกฝ่ายยังไม่สูงนัก อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คาดคิดว่าพลังภายในกำปั้นของเธอจะเพียงพอที่จะทำให้เขาต้องถอยกลับไป

"นายท่าน ข้าไม่รู้ว่าน้องชายและน้องสาวของข้าไปรบกวนอะไรท่าน แต่ได้โปรดเอามันมาลงที่ข้าและปล่อยพวกเขาไปเถอะ"

หญิงสาวขี้โรคเช็ดเลือดออกจากริมฝีปากของเธอและมองมาที่จ้าวฝูด้วยใบหน้าจริงจัง จากการปะทะกันเมื่อครู่ เธอสามารถบอกได้ว่าความแข็งแกร่งของคนผู้นี้หยั่งไม่ถึงเลย และเธอก็ไม่สามารถเทียบกับเขาได้แม้แต่น้อย เธอใช้พลังเต็มที่และโจมตีเขาทีเผลอ แต่เขากลับก้าวถอยกลับไปเพียงแค่ก้าวเดียว ในขณะที่เธอได้รับบาดเจ็บกลับมาเล็กน้อย เธอไม่สามารถจินตนาการได้ว่าน้องๆของเธอไปรุกรานอะไรคนที่ทรงพลังเช่นนี้

จ้าวฝูรู้สึกสนใจหญิงสาวคนนี้มาก และเขาก็รู้สึกว่าพลังที่เธอมีนั้นมาจากสายเลือดหรือร่างกายที่พิเศษบางอย่าง มันมีข้อมูลไม่มากนักเกี่ยวกับสายเลือดและร่างกายพิเศษที่เกิดขึ้นในโลกจุติสวรรค์ ดังนั้นจ้าวฝูจึงไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เลย

เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว จ้าวฝูก็ตระหนักได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับชาวเมืองที่พิเศษแห่งโลกจุติสวรรค์ เขาเข้าใจว่าเธอพิเศษแค่ไหน - การบ่มเพาะของเธอไม่น่าเกินกว่าระยะ 0-3 แต่เธอกลับมีพลังอันมหาศาล พรสวรรค์เช่นนี้น่าส่งเสริมเป็นอย่างมากในอนาคต

ด้วยพลังของจ้าวฝู เขาสามารถใช้น้องๆของเธอเพื่อข่มขู่ให้เธอยอมจำนนได้ อย่างไรก็ตามวิธีการดังกล่าวนั้นไม่เหมาะสมเอาซะเลย และเธอคงจะไม่มีทางจงรักภักดีต่อต้าฉินอย่างแท้จริง

จ้าวฝูไม่ได้ซ่อนความสนใจของเขาและหัวเราะออกมาเบาๆในขณะที่เขากล่าวว่า "ข้าสนใจในตัวเจ้ามาก!"

ใบหน้าของหญิงสาวขี้โรคเปลี่ยนเป็นจริงจังในขณะที่เธอถาม "ท่านกำลังจะบอกว่าท่านจะปล่อยน้องๆของข้าไปถ้าข้ายอมจำนนต่อท่านงั้นเหรอ?"

"เจ้าจะคิดแบบนั้นก็ได้ อย่างไรก็ตาม ข้าไม่ได้จะใช้ชีวิตของพวกเขาเพื่อคุกคามเจ้า - ข้าไม่เคยคิดจะฆ่าพวกเขาเลย มันขึ้นอยู่กับเจ้า ถ้าเจ้าต้องการที่จะติดตามข้า คิดให้รอบคอบ" จ้าวฝูตอบ

หญิงสาวขี้โรคคิดอยู่สักพักก่อนที่จะตอบกลับไปว่า "ท่านจะไม่ทำร้ายพวกเขาจริงๆเหรอ?"

จ้าวฝูพยักหน้าด้วยความจริงใจ

"ก็ได้ ข้ายอมแล้ว แต่ท่านต้องมองเงินและจัดเตรียมสถานที่ที่ปลอดภายซึ่งพวกเขาจะไม่เป็นอันตรายให้กับน้องๆของข้า"

หญิงขี้โรคยอมตกลงเพราะร่างในเสื้อคลุมสีดำตรงหน้าพวกเธอแข็งแกร่งเกินไป ชีวิตของพวกเธออยู่ในกำมือของเขา และเธอรู้ว่าน้องๆของเธอคงจะตายไปนานแล้วถ้าเขาไม่ยั้งมือ นอกจากนี้ เธอยังรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ดังนั้นหลังจากคิดดูแล้ว เธอจึงตัดสินใจยอมจำนน

"พี่ชิง! พวกเราไม่อยากจะแยกจากพี่! พวกเราไม่สนใจเงิน!" เด็กผู้หญิงอายุประมาณ 14 - 15 ปีที่กำลังปิดหน้าอกของเธอได้ เมื่อได้ยินคำพูดระหว่างพวกเขา เธอจึงรีบวิ่งมาดึงแขนของพี่สาวไว้

เด็กหนุ่มอีกคนที่กำลังกุมหน้าอกอยู่ก็พยายามที่จะลุกขึ้น ก่อนที่จะกล่าวว่า "พี่ชิง พี่บอกว่าพวกเราสี่คนจะอยู่ด้วยกันตลอดไป! พวกเราไม่อยากจากพี่ไป!"

เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา หญิงสาวขี้โรคก็รู้สึกอบอุ่นอยู่ภายในหัวใจและรู้สึกประทับใจมาก

ในเวลานั้น จ้าวฝูก็ตกลงที่จะยอมรับอีกสามคนด้วย แม้ว่าพวกเขาจะยังเด็ก แต่พวกเขาก็ทรงพลังมากกว่าคนทั่วไปและสมควรที่จะได้รับการส่งเสริมด้วย