บทที่ 104 ปีศาจโลกใต้พิภพ
บทที่ 104 ปีศาจโลกใต้พิภพ
บทที่ 104 ปีศาจโลกใต้พิภพ
คราวนี้ต้นไม้ใหญ่ไม่ได้โจมตี และจ้าวฝูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกจากภายใน ป่ามีขนาดค่อนข้างใหญ่ และเพราะเขาได้ใช้การลอบเร้นอยู่ตลอดเวลา เขาจึงไม่สามารถผ่อนคลายได้เลย ไม่อย่างนั้นต้นไม้จะเริ่มโจมตีเขา มันเป็นเรื่องยากมากเพราะการใช้การลอบเร้นต้องใช้สมาธิเป็นจำนวนมาก
อย่างไรก็ตาม ถ้าจ้าวฝูอยากจะเดินหน้าต่อ มันก็เป็นสิ่งจำเป็น จ้าวฝูคืบคลานไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง จิตใจของเขาตื่นตัวเต็มที่ ในไม่ช้า จ้าวฝูก็มาซ่อนตัวอยู่ด้านหลังต้นไม่ขนาดใหญ่อย่างรวดเร็วและเขาได้พบมอนสเตอร์อยู่ข้างหน้า
มอนสเตอร์ตัวนี้มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ สูง 2 เมตร และมีผิวสีเทาขาว แขนของมันค่อนข้างยาว และมันก็ยาวถึงจุดที่ลากลงกับพื้น มือของมันคล้ายกับกรงเล็บ และมอนสเตอร์ตัวนี้ก็ไม่ได้มีใบหน้า มีเพียงแค่หูขนาดใหญ่อยู่ 1 คู่เท่านั้น
เมื่อได้เห็นมอนสเตอร์ตัวนี้ จ้าวฝูก็รีบหลบเข้าไปข้างหลังต้นไม้ มันไม่ได้ดูจะสังเกตเห็นจ้าวฝูเลย และหลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดมันก็จากไป
ต่อจากนั้น จ้าวฝูก็เดินหน้าต่อ อย่างไรก็ตาม เขาก็ได้เห็นมอนสเตอร์เหมือนที่เคยเห็นนั้นอีกตัว แต่ตัวนี้ไม่ได้มีหูขนาดใหญ่ และถูกแทนที่ด้วยดวงตาขนาดใหญ่ 1 ดวงบนใบหน้าของมันแทน
มอนสเตอร์หันหัวมา และจ้าวฝูก็ต้องหวาดผวาขึ้น - เขาถูกพบตัวแล้ว
ในวินาทีต่อมา มอนสเตอร์ก็หายตัวไปและกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าจ้าวฝู มันยกกรงเล็บขวาของมันขึ้นและเหวี่ยงลงมาใส่จ้าวฝูอย่างรุนแรง
"เร็วยิ่งนัก!" จ้าวฝูลอบประหลาดใจ เขาเปิดใช้งานกลไกที่แนบอยู่กับแขนของเขาในทันที ส่งผลให้ใบมีดลับ 2 อันที่ซ่อนอยู่ยืดออกมา และจ้าวฝูก็ไขว้แขนของเขาไว้ข้างหน้าร่าง
ปัง!
พลังอันมหาศาลปะทะเข้าใส่แขนของเขา ทำให้เขาต้องถอยร่นออกไป 5 - 6 เมตร ต้องทราบว่าค่าสถานะของจ้าวฝูนั้นเทียบได้กับยามในระยะที่ 2 แต่เพราะการบ่มเพาะของเขาไม่ถึงขั้น เขาจึงยังต้องถูกบังคับให้ถอยร่นกลับไป เห็นได้ชัดว่ามอนสเตอร์ตัวนี้ทรงพลังแค่ไหน ไม่แปลกใจเลยที่มนุษย์หนูไม่สามารถผ่านเข้าไปได้ - มันแทบเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกมันเลยที่จะเอาชนะมอนสเตอร์ตัวนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ตัวนี้ จ้าวฝูไม่มีทางเลือกนอกจากใช้พลังแห่งราชาของเขา เขาส่งพลังแห่งราชาไปยังมีดลับ และใบมีดสีเงินก็ดูราวกับว่าพวกมันได้ถูกย้อมด้วยสีดำพร้อมกับมีจารึกมังกรเคลื่อนไหวไปตามผิวของใบมีด
คราวนี้มันเป็นตาของจ้าวฝูโจมตี เขาโน้มตัวไปข้างหน้าในขณะที่ขาของเขาระเบิดพลังออกมาพื้นดิน
ปัง!
พื้นดินแตกออกในขณะที่ร่างของจ้าวฝูกลายเป็นภาพเงาสีดำและพุ่งไปทางมอนสเตอร์
มอนสเตอร์ยืนอยู่กับพื้นอยู่ใจเย็นในขณะที่มันเห็นจ้าวฝูพุ่งเข้าใส่ เมื่อจ้าวฝูเข้ามาอยู่ในระยะ 2 เมตร มอนสเตอร์ก็กวาดแขนขวาของมันออกไปด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า และกรงเล็บอันแหลมคมของมันก็แผ่ลำแสง 5 เส้นที่ดูราวกับว่าจะบดขยี้หินผาได้
จ้าวฝูยกใบมีดลับบนมือซ้ายของเขาขึ้นและกันกรงเล็บของมอนสเตอร์ในขณะที่เขาแทงมีดลับในมือขวาไปยังมอนสเตอร์ มอนสเตอร์สามารถตอบสนองได้อย่างรวดเร็วไม่น่าเชื่อ และมันได้เหยียดมืออีกข้างออกมาคว้ามือข้างขวาของจ้าวฝูไว้
จ้าวฝูตกใจมาก และในวินาทีต่อมา มอนสเตอร์ก็โยนจ้าวฝูออกไปราวกับเขาเป็นกระสอบทราย
ปัง!
จ้าวฝูถูกโยนออกไปไกลกว่า 10 เมตรและปะทะเข้าไปต้นไม้ใหญ่ ลำต้นของต้นไม้สั่นสะเทือน และมีใบไม้ร่วงโรยลงมาหลายใบ
แค๊ก! จ้าวฝูล้มลงกับพื้น และกระอักเลือดออกมาเต็มคำ มอนสเตอร์ตัวนี้แข็งแกร่งมาก และถ้าเขาไม่ระวัง เขาอาจจะบาดเจ็บหนักได้ จ้าวฝูหยิบยารักษาออกมากินก่อนที่จะลุกขึ้น
ในเวลานั้น ดวงตาขนาดใหญ่ของมอนสเตอร์ก็จ้องมองมาที่จ้าวฝูอย่างไร้อารมณ์ ต่อจากนั้น ร่างของมอนสเตอร์ก็เลือนหายไปและได้ปรากฏตัวตรงหน้าจ้าวฝู กรงเล็บของมันพุ่งเข้าหาจ้าวฝูราวกับว่ามันปรารถนาที่จะควักหัวใจของเขาออกมา
จ้าวฝูกระโจนไปด้านข้างอย่างรวดเร็วและหลบกรงเล็บของมัน
ปัง!
เสียงระเบิดดังออกมาในขณะที่กรงเล็บของมันแทงเข้าไปในต้นไม้ลึกประมาณครึ่งเมตร หลังจากที่หลบกรงเล็บ จ้าวฝูก็เห็นโอกาสและฟันมีดลับไปยังมอนสเตอร์ อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา มอนสเตอร์ก็วาดกรงเล็บอีกข้างมาทางจ้าวฝู
มีดลับของจ้าวฝูไม่สามารถไปถึงตัวมอนสเตอร์ได้เลย และร่างทั้งร่างของเขาก็กระเด็นออกไปอีกครั้ง หลังจากกระแทกเข้ากับพื้น จ้าวฝูก็รู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจะทรุดลง และเขาก็คิดกับตัวเอง "มอนสเตอร์ตัวนี้แข็งแกร่งและรวดเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?!"
อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็คิดอะไรบางอย่างที่เขาหลงลืมขึ้นมาได้ และเขาก็คิดกับตัวเอง "ไอ้หยา ข้าคือนักฆ่า!"
นักฆ่ามีความรวดเร็วและคล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง และจ้าวฝูก็ไม่ได้ใช้จุดแข็งของอาชีพของตนเลย
ในเวลานั้น มอนสเตอร์ก็ได้มาปรากฏตัวตรงหน้าจ้าวฝูอีกครั้งและยกแขนของมันขึ้น จากนั้นก็เหวี่ยงลงมาใส่จ้าวฝูที่อยู่บนพื้น
จ้าวฝูเปิดใช้งานร่างภูติผีในทันที ซึ่งเป็นทักษะที่ทำให้ร่างกายของเขาว่องไวขึ้นอย่างผิดปกติ
เมื่อกรงเล็บของมอนสเตอร์กำลังจะปะทะเข้ากับเขา ร่างกายของจ้าวฝูก็บิดตัวอย่างแปลกประหลาดในขณะที่เขาหลบการโจมตีของมันไปอย่างหวุดหวิด และเขาก็รีบพลิกตัวขึ้นจากพื้นดิน
ในวินาทีต่อมา จ้าวฝูก็ใช้พร่ามัวในทันที และเขาก็รีบวิ่งและทะยานไปรอบๆมอนสเตอร์ มอนสเตอร์มองไปรอบๆด้วยดวงตาข้างเดียวของมันเพื่อติดตามการเคลื่อนไหวของจ้าวฝู
ในทันใดนั้นเงาสีดำก็ปรากฏขึ้นใกล้ๆกับมัน อย่างไรก็ตาม เมื่อมันพยายามที่จะคว้าไว้ มันก็ไม่อาจสัมผัสอะไรได้ จ้าวฝูปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่อีกฝั่งของมอนสเตอร์ แต่มันก็สามารถตอบสนองได้อย่างรวดเร็วไม่น่าเชื่อ และเหวี่ยงกรงเล็บอีกข้างไปยังจ้าวฝู
อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็โน้มตัวไปข้างหลังราวกับงูและหลบการโจมตีของมัน ในขณะที่เขาเหวี่ยงตัวกลับขึ้นมา ใบมีดลับของเขาก็กรีดไปที่เอวของมอนสเตอร์ ทิ้งรอยแผลกว้าง 15 เซนติเมตรไว้
“โฮกก!!!” มอนสเตอร์คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด มันพลิกร่างของมันและพยายามที่จะข่วนจ้าวฝู แต่ร่างกายของจ้าวฝูก็เปลี่ยนเป็นร่างเงาและอยู่ห่างออกไป 5 เมตรแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวฝูสามารถโจมตีมันได้ และเขาก็มีความสุขมาก อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขาก็ยังจริงจังเพราะเขาเห็นว่าบาดแผลที่ตนสร้างขึ้นนั้นได้รับการฟื้นฟูในไม่กี่วินาที และมันก็ถึงจุดที่ไม่บาดแผลเหลืออยู่เลย
หลังจากแผลของมันปิดลง มอนสเตอร์ก็พุ่งเข้าใส่จ้าวฝูอีกครั้ง จ้าวฝูตัดสินใจที่จะใช้ความเร็วของอาชีพนักฆ่าและความคล่องตัวอย่างเต็มที่เพื่อหลบหลีกมันแทนที่จะปะทะตรงๆ
ในเวลาเดียวกัน จ้าวฝูก็ค่อยๆพบช่องว่างของมอนสเตอร์ ทุกๆครั้งที่มันโจมตี มันจะเผยช่องว่างบริเวณเอวทั้งสองข้าง จ้าวฝูใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้และทำให้มอนสเตอร์บาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ว่าเขาจะทำให้มันบาดเจ็บแค่ไหน มันก็สามารถฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว และความแข็งแกร่งของมันก็ดูไม่ลดลงเลย
มันแทบไม่มีทางที่จะเอาชนะมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ และจ้าวฝูก็ทำได้แค่คิดเหมือนดั่งนักฆ่าเท่านั้น เขาตระหนักได้ว่าเขากำลังทำผิดพลาดอยู่ นักฆ่าคงอยู่เพื่อการลอบสังหารเป้าหมาย และสิ่งที่พวกมันต้องทำคือการปิดบัญชีในครั้งเดียว บ่อยครั้งที่นักฆ่ามักจะใช้โอกาสเพียงครั้งเดียว และเมื่อพวกมันพลาดโอกาสนั้น มันก็จะไม่มีโอกาสในครั้งต่อไปอีก
ตามปกติ จุดตายมักจะอยู่ที่ศีรษะและหัวใจ และจุดอ่อนของมอนสเตอร์ตัวนี้ก็น่าจะเป็นทั้งสองจุดนี้เช่นกัน หลังจากตระหนักได้ถึงสิ่งนี้ จ้าวฝูก็เริ่มเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์อีกครั้ง
เขาเริ่มทิ้งบาดแผลไว้ตรงบริเวณท้องและเอวของมันก่อน ส่งผลให้มันคำรามด้วยความโกรธและโจมตีจ้าวฝูอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บของมันเปล่งแสง และใครก็ตามที่ปะทะเข้ากับมันก็คงจะถูกทำลายเป็นชิ้นๆแน่
จ้าวฝูรีบหลบ หัวใจของเขาสงบเป็นอย่างยิ่งโดยไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกเลย เขาไม่ได้โจมตีอย่างต่อเนื่องเพราะเขาต้องเพ่งสมาธิกับการใช้ประโยชน์จากนักฆ่า มีเพียงทางเดียวเท่านั้นก็คือการผสานหัวใจของเขาเข้ากับอาชีพนักฆ่าอย่างเต็มที่
ในขณะที่มอนสเตอร์สาดเทการโจมตีลงมาอย่างบ้าคลั่ง จ้าวฝูก็หลบหลีกอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นเอง ดวงตาของจ้าวฝูก็เปล่งประกายในขณะที่เขาเอี้ยวตัวหลบไปด้านล่างของกรงเล็บข้างหนึ่ง จากนั้นก็เอนตัวไปข้างหน้า และเหยียดมือขวาของเขาออกไป และใช้เคล็ดวิชาสอบสังหาร มีดลับของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีดำในขณะที่มันเสียดแทงเข้าไป
ฉึก!
เสียงของใบมีดลับทะลวงเข้าไปในเนื้อดังออกมาในขณะที่มีดลับแทงเข้าสู่หัวใจของมอนสเตอร์ ในเวลานั้น ทั้งสองฝ่ายต่างหยุดเคลื่อนไหว