บทที่ 84 รายชื่อสรรพาวุธเทพเจ้า
บทที่ 84 รายชื่อสรรพาวุธเทพเจ้า
บทที่ 84 รายชื่อสรรพาวุธเทพเจ้า
ทั้งสองคนพูดคุยและหัวเราะให้กันในขณะที่พวกเขาออกมาจากห้อง และพวกเขาก็ถูกพบเห็นโดยฮั่วฉิง เขารีบวิ่งเข้ามาและกล่าวว่า "อาจารย์คนสวย ข้ามองหาท่านอยู่พักหนึ่งแล้ว ท่านกำลังทำอะไรกับเจ้านายในห้องนั้น? อย่าบอกข้านะว่าเจ้านายทำอะไรกับอาจารย์ของข้าในห้องนั้น? "
จ้าวฝูพูดไม่ออกและจ้องมองไปที่ฮั่วฉิง หลังจากตรวจสอบเขาเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว จ้าวฝูก็พบว่าฮั่วฉิงอาจมีเบื้องหลังที่พิเศษบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้พูดถึงมัน จ้าวฝูไม่ทราบว่าทำไมเหอเซียนหลูถึงยอมรับเขาเป็นศิษย์
เหอเซียนหลูจ้องไปที่ฮั่วฮิงและกล่าวว่า "เจ้าศิษย์ทะลึ่ง ไปตัดหัวไชเท้าหนึ่งร้อยชิ้น!"
ใบหน้าของฮั่วฉิงปรากฏความขมขื่นขึ้นมาในขณะที่เขาตอบว่า "ได้โปรดเถอะ ไม่! ท่านอาจารย์แสนสวย ข้าผิดไปแล้ว; ข้าแค่อยากให้ท่านสอนข้าเรื่องทำอาหาร"
เหอเซียนหลูและฮั่วฉิงกลับไปยังห้องครัว ในขณะที่จ้าวฝูเดินไปที่ทางเข้าร้านอาทิตย์อัสดง เขาเทไวน์ร้อยบุปผาทั้ง 3 ขวด และวางมันไว้บนโต๊ะที่ด้านหน้าของร้านอาหารอาทิตย์อัสดง ทำให้กลิ่นหอมอันมึนเมาฟุ้งกระจายไปตามถนน
มีผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่รอบๆ และถามว่า "เจ้านายจ้าว, นี่มันไวน์อะไรกัน? มันหอมมาก!"
จ้าวฝูยิ้มและตอบว่า "นี่เป็นไวน์ทั้งสามประเภทที่ร้านอาหารอาทิตย์อัสดงได้พัฒนาขึ้น ตอนนี้พวกมันทั้งหมดลด 50% แต่นี่จะเป็นเวลาสามวันเท่านั้น!"
"เอาล่ะเจ้านายจ้าว โปรดขายมันให้ข้าไหหนึ่งสิ!" ผู้คนนับไม่ถ้วนรุมเข้าไปในร้านอาหารอาทิตย์อัสดงเพื่อลองไวน์ทั้งสามประเภท
จ้าวฝูตั้งราคาของของไวน์กลิ่นบุปผาไว้ที่ 8 เหรียญเงิน ไวน์บุปผาจันทราที่ 30 เหรียญเงิน และไวน์บุปผาเมามายที่ 500 เหรียญเงิน
ในความเป็นจริง การบ่มไวน์ร้อยบุปผามีต้นทุนเพียงแค่ 20 เหรียญทองแดงต่อขวดเท่านั้น และผลตอบแทนของมันก็สูงมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งไวน์บุปผาเมามายซึ่งมีราคาเท่ากับ 50,000 เหรียญทองแดง ซึ่งมากกว่าราคาต้นทุนของมันถึง 2,000 เท่า ราคาของมันถ้าผู้อื่นได้รู้คงกล่าวได้ว่าจ้าวฝูกำลังกระทำการปล้นชิงกลางวันแสกๆ
อย่างไรก็ตามข้อผิดพลาดของจ้าวฝูไม่ใช่การกำหนดราคาที่สูงเกินไป คนมักไม่ได้กินอาหารเพราะรสชาติของมัน แต่เพื่อแสดงออกถึงสถานะและความมั่งคั่งของพวกเขา หากราคาไม่สูง มูลค่าไวน์ก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้ ไวน์ชนิดที่สาม ไวน์บุปผาเมามายเป็นของสังคมชั้นสูง และสำหรับพวกเขา ราคา 500 เหรียญเงินก็ไม่มากมายนัก
ข่าวของไวน์ร้อยบุปผาของร้านอาทิตย์อัสดงแพร่กระจายอย่างรวดเร็วและหลายคนก็มาเพียงเพื่อลองไวน์ ธุรกิจเริ่มดีขึ้นหลายเท่า มันทำให้หลายคนรู้สึกทั้งชื่นชมและอิจฉา
................................
ต่อจากนั้น จ้าวฝูได้ไปที่โรงหลอมและเคาะประตูก่อนที่จะเดินเข้าไป กงซุนหลินกำลังเตรียมอะไรบางอย่างอยู่ และเมื่อเธอเห็นจ้าวฝูเดินเข้ามา เธอก็ยิ้มและพูดว่า "จ้าวซิน! ข้าเสร็จสิ้นการหลอมอุปกรณ์ระดับทองทั้งสองชิ้นแล้ว ดูสิ!"
จ้าวฝูกวาดตาและเห็นโล่สีทองขนาดใหญ่ มันสู่ประมาณครึ่งตัวคนและมีรูปร่างเหมือนสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน นอกจากนี้ยังมีกระบี่ที่ยาวและบางและมีร่องตรงกลาง ใบมีดคมของมันคมอย่างเห็นได้ชัด
ในขณะที่กับจ้าวฝูกำลังจะมองไปที่ค่าสถานะ เขาก็ถามด้วยความสงสัยว่า"ทำไมพวกมันถึงไม่มีชื่อ?"
กงซุนหลินหยิบสมุดเล่มเล็กๆออกมาและวิ่งเข้ามาพร้อมกับกล่าวว่า "ข้ายังไม่ได้คิดชื่อของพวกมันเลย จ้าวซิน ท่านคิดว่ามันควรจะชื่อว่าอะไรดี?"
จ้าวฝูคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อนจะตอบว่า "โล่วีรบุรุษและกระบี่นพเก้าเร้นลับ?"
กงซุนหลินหลินพยักหน้าอย่างมีความสุขในขณะที่เธอยิ้มและตอบว่า "จ้าวซิน เซ้นส์ในการตั้งชื่อของท่านดีกว่าข้านัก ข้าคิดเรื่องนี้อยู่นาน แต่ข้าก็ยังคิดอะไรไม่ได้เลย" หลังจากพูดเช่นนี้ กงซุนหลินก็หยิบปากกาขึ้นมาและเริ่มเขียนลงในสมุด
"เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?" จ้าวฝูถามด้วยใบหน้าอันสงสัย
กงซุนหลินตอบในขณะที่เธอเขียน "นี่เป็นประเพณีที่ยึดถือกันในตระกูลแห่งการหลอมสร้าง ทุกครั้งที่เราสร้างไอเทมที่เราพึงพอใจ เราจะบันทึกรายละเอียดไว้ นี่คือ 'รายชื่อสรรพาวุธเทพเจ้า' ของเรา และทุกคนก็มีมันเป็นของตนเอง มันบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำขึ้นในชีวิตของเรา"
'โอ้วว!' จ้าวฝูอุทานออกมาในขณะที่กงซุนหลินโบกมือของเธอ ทำให้เกิดลำแสงพวยพุ่งออกมาจากอุปกรณ์ทั้งสองชิ้น ตอนนี้ พวกมันทั้งคู่มีชื่อแล้ว
[โล่วีรบุรุษ]: ระดับ: ทอง, ค่าสถานะ: STR +10,CON +12, รายละเอียด: โล่ขนาดใหญ่ที่หลอมมาจากหินปฐพีแกร่ง มันมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งมากๆ
[กระบี่นพเก้าเร้นลับ]: ระดับ: ทอง, ค่าสถานะ: STR +8, CON +8, SGI +6, รายละเอียด: กระบี่ที่ทำจากแร่เหล็กทมิฬ มันมีความคมอันน่าเหลือเชื่อ
"ข้าจะไปแล้วนะ จ้าวซิน ไว้พบกันอีกครั้งในอนาคตถ้าพวกเรามีโอกาส!"
เมื่อจ้าวฝูกำลังมองดูอุปกรณ์ กงซุนหลินก็เขียนสมุดของเธอเสร็จแล้ว เธอเก็บมันไปในขณะที่เธอพูดกับจ้าวฝู
จ้าวฝูรู้สึกถึงความผิดหวังแปลกๆในหัวใจของเขาเมื่อเขาได้ยินว่ากงซุนหลินกำลังจะไป อย่างไรก็ตาม เขาก็เข้าใจว่าเธอแค่สร้างอุปกรณ์ให้กับเขาเท่านั้น และตอนนี้เธอก็ทำมันจนเสร็จแล้ว มันก็ได้เวลาที่เธอจะจากไป
จ้าวฝูคิดเรื่องนี้ - เนื่องจากผู้เล่นไม่สามารถออกจากป่าแห่งความพรั่นพรึงได้ในขณะนี้ ด้วยความสามารถของกงซุนหลินในการหลอมอุปกรณ์ระดับทอง จ้าวฝูก็อดชวนเธอเข้าร่วมด้วยไม่ได้
อย่างไรก็ตาม กงซุนหลินก็ส่ายหน้าเบาๆและปฏิเสธ "ขอบคุณนะจ้าวซิน แต่ข้ามาจากตระกูลหลอมสร้าง เราตระเวณไปทั่วและใช้ชีวิตของเราในการตามหาวัสดุอันยอดเยี่ยมและหลอมสร้างสรรพาวุธเทพเจ้าขึ้น ดังนั้นพวกเราจะไม่รั้งอยู่กับที่เป็นเวลานาน นอกจากนี้ยังมีสถานที่อีกมากมายที่ข้าอยากจะไปเห็น"
จ้าวฝูเข้าใจว่าเธอต้องการออกจากเมืองหลักและป่าแห่งความพรั่นพรึง และเดินทางไปยังที่อื่นๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาอายุของเธอ เธอจะสามารถเอาชีวิตรอดในสถานที่อันตรายได้จริงๆเหรอ? หมู่บ้านต้าฉินอยู่ในถิ่นฐานอันป่าเถื่อน และจ้าวฝูก็เข้าใจว่ามันอันตรายแค่ไหน ดังนั้นเขาก็อดเตือนเธอไม่ได้ "มันอันตรายมากนะ!"
"อืมม ข้ารู้" กงซุนหลินตอบในขณะที่เธอยิ้มเล็กน้อย
เมื่อเห็นว่าเธอกล้าหาญมากแค่ไหน จ้าวฝูก็อดถามไม่ได้ "การหลอมสร้างสำคัญกับเจ้ามากจริงๆเหรอ?"
“อื้ม!”
กงซุนหลินดูเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุของเธอในขณะที่เธอกล่าวว่า "พวกเรามีชีวิตอยู่เพื่อการหลอมสร้างและตายเพื่อการหลอมสร้าง บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาของตระกูลหลอมสร้าง!"
จ้าวฝูเงียบไป และกงซุนหลินก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเก็บของและมองมาที่จ้าวฝู ก่อนที่จะฝืนยิ้มออกมาและกล่าวว่า "ไว้พบกันอีกนะจ้าวซิน!"
จ้าวฝูถอนหายใจและกล่าวว่า "รอเดี๋ยว!"
กงซุนหลินพยักหน้าด้วยใบหน้าอันสงสัย
จ้าวฝูออกจากโรงหลอมและกลับมาหลังจากนั้นสักครู่ เขาวางแหวนไว้ในมือของเธอ
แหวนวงนี้สามารถจัดเก็บสิ่งมีชีวิตได้ และมีมูลค่ามากกว่าแหวนมิติปกติถึง 10 เท่า แต่มันก็มีขนาดเล็กกว่าแหวนมิติทั่วไปเพราะมันมีพื้นที่ประมาณหกตารางเมตรเท่านั้น ภายในนั้นมีม้าพงไพรทมิฬคุณภาพดีอยู่
เมืองหลักนั้นยังไม่ขายม้าและคนปกติก็ใช้ม้าสีน้ำตาลธรรมดา ใครก็ตามที่เห็นม้าพงไพรทมิฬของจ้าวฝูจะตกใจอย่างมาก จ้าวฝูให้ม้าพงไพรทมิฬตัวนี้แก่กงซุนหลินเพื่อหวังว่าเธอจะสามารถหลบหนีได้หากมีอันตราย ม้าพงไพรทมิฬมีประสิทธิภาพเป็นอย่างมากเมื่อต้องข้าวผ่านอุปสรรคต่างๆ และมันก็สามารถวิ่งหนีได้เกือบทุกอย่าง
"ขอบคุณนะจ้าวซิน!" กงซุนหลินกล่าวอย่างมีความสุขกับจ้าวฝู
"ไม่เป็นไร; ข้าเองก็ไม่มีอะไรมาขอบคุณเจ้าสำหรับการสร้างอุปกรณ์ทั้งสองนั้น"
"ไม่เลย พวกเราช่วยเหลือกันและกัน - ข้าต้องการวัสดุที่มีคุณภาพสูงเพื่อพัฒนาความสามารถของข้า"
หลังจากนั้นทั้งสองก็บอกลากัน จ้าวฝูเฝ้าดูกงซุนหลินที่ค่อยๆเลือนหายไปในระยะไกล และถอนหายใจ ก่อนจะกลับไปที่หมู่บ้านต้าฉิน