บทที่ 74 กบฏ
บทที่ 74 กบฏ
บทที่ 74 กบฏ
จ้าวฝูหัวเราะเบาๆและกล่าวว่า "อันที่จริง ข้าก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถรวบรวมโลกใบนี้ได้ อย่างไรก็ตาม ข้าจะทำให้มั่นใจว่าคนของข้าจะสงบสุขและปลอดภัย"
เสี่ยวเจี้ยนยิ้มและกระอักเลือดออกมาอีกคำ
จ้าวฝูลงจากดำน้ำ และพยุงเสี่ยวเจี้ยนขึ้นไป เขามอบยารักษาชั้นยอดให้กับเสี่ยวเจี้ยน ก่อนที่จะออกคำสั่งให้ทหารมาพาเขาไปและรักษาบาดแผลให้เขา
จ้าวฝูไม่เคยคิดว่าเสี่ยวเจี้ยนจะสามารถฆ่าหวังเป่า น้องชายคนที่สามได้ ในแง่ของความแข็งแกร่งนั้น เสี่ยวเจี้ยนไม่น่าจะเอาชนะหวังเป่าได้อย่างไรก็ตาม ด้วยการทุ่มสุดตัวของเขา เขาจึงสามารถระเบิดพลังออกมาได้ และทำให้หวังเป่าต้องรู้สึกถึงความกลัว ในที่สุด เสี่ยวเจี้ยนจึงเอาชนะหวังเป่าไปได้แบบฉิวเฉียด แต่เขาก็ต้องบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน
การต่อสู้ในครั้งนี้ถือว่าเป็นชัยชนะที่สมบูรณ์แบบของจ้าวฝู ฝ่ายเขาสังหารโจรได้ 3,700 คน และจับเชลยมาได้ 300 คน นอกเหนือจากคนไม่กี่คนที่ได้รับบาดเจ็บจากการเข้าไปล่อพวกโจร พวกเขาก็แทบจะไม่มีการสูญเสียใดๆเลย มีเพียงคนจากหมู่บ้านร้อยบุปผา 4 คนที่ตายลง และส่วนที่เหลือก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย
เหตุผลที่การต่อสู้ในครั้งนี้ประสบความสำเร็จก็เป็นเพราะเสี่ยวเจี้ยนและคนของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา แผนล่อพวกโจรออกมาของจ้าวฝูก็คงจะไม่ได้ผลดีเช่นนี้ บางทีการส่งพวกก็อบลินออกไปก็อาจจะได้ผล แต่มันก็จะทำให้เกิดความสงสัยขึ้น และผลที่ตามมาก็อาจจะไม่ดีเท่ากับการใช้เสี่ยวเจี้ยนและคนของเขา
พวกโจรส่วนใหญ่มีแค่อาวุธเท่านั้น และนอกเหนือจากโล่ พวกมันก็แทบจะไม่มีอุปกรณ์ป้องกันอะไรเลย ดังนั้นจ้าวฝูจึงไม่ได้รับอะไรมามาก
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สำคัญก็คือมีซากศพระดับ S อยู่ 1 ร่าง และซากศพระดับ A อีก 213 ร่าง เมื่อร่วมกับคนที่เข้าร่วมกับเขาผ่านการพิชิตและทหารที่จะได้รับจากลูกแก้วระดับ ในตอนนี้จ้าวฝูได้มีทหารระดับ A ทั้งสิ้น 724 คน และเขาจะลูกแก้วระดับ S อีกสองอันให้กับโนมส์ที่กำลังวิจัยบาริสต้า
จ้าวฝูไม่สนใจศพที่มีระดับต่ำกว่า A ทหารม้าโครงกระดูก 10 ตัวยืนอยู่เหนือซากศพและกลืนกินกลิ่นอายแห่งความตาย ส่งผลให้เพลิงวิญญาณของพวกมันเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
.....................
ภายในฐานที่มั่น พี่รองรําพึงรําพัน "เกิดอะไรขึ้น น้องสามหายตัวไปนานแล้วและยังไม่กลับมาเลย หรือว่าเขาตั้งใจที่จะไล่ล่าไอ้เด็กหมู่บ้านร้อยบุปผาให้ได้และจะไม่กลับมาจนกว่าจะฆ่ามันได้?"
พี่ใหญ่เองก็ขมวดคิ้วและรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ แต่เขาก็กล่าวว่า "น้องสามพาพี่น้องไป 4,000 คน และเขาก็สามารถจัดการพื้นที่ใดก็ตามภายในรัศมี 50 กิโลเมตรนี้ได้ ไม่มีใครสามารถบดขยี้กองกำลังของเขาได้ และยังไม่มีสักคนที่กลับมา บางทีพวกเราอาจจะคิดมากเกินไป"
พี่ใหญ่ค่อนข้างมั่นใจในตัวน้องสามของเขา และไม่เคยคิดว่าน้องสามของตนและพี่น้องอีก 4,000 คนจะเหลือรอดเป็นเชลยเพียงแค่ 300 คนจากฝีมือของจ้าวฝู และน้องสามของเขายังถูกสังหารโดยเสี่ยวเจี้ยน
"พี่ใหญ่ ข้าจะพาคนออกไปหาเขา น้องสามมักจะผลีผลามอยู่เสมอ และเขาก็ไม่ได้ส่งคนกลับมารายงานพวกเราเลย" พี่รองกล่าว
พี่ใหญ่พยักหน้าและตอบ "ระวังตัวด้วย และกลับมาในทันทีถ้าเจ้าเจออันตราย!"
พี่รองพยักหน้าและออกจากฐานที่มั่นไปพร้อมกันโจร 100 คน
.......................................
จ้าวฝูได้สั่งให้ทหารของเขาฝังซากศพที่เขาไม่ต้องการ ส่วนอาวุธของพวกมันนั้น มันเป็นอาวุธระดับธรรมดา 3,000 ชิ้น อาวุธระดับคราม 10 กว่าชิ้น และอาวุธระดับเงินเพียงชิ้นเดียว นอกเหนือจากอาวุธระดับเงินแล้ว อาวุธทั้งหมดสามารถขายได้ที่เมืองแสงศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งจะช่วยเสริมคลังของเขาได้อีกครั้ง
"ฝ่าบาท มีพวกโจร 100 กว่าคนกำลังมาทางนี้" ทหารคนหนึ่งเข้ามารายงาน
จ้าวฝูคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะพาทหารของเขาไปล้อมกรอบพวกโจรทั้ง 100 คนไว้
"พวกเจ้าเป็นใครกัน? ทำไมถึงมาล้อมพวกเราไว้?" พี่สองกล่าวในขณะที่เขามองไปที่กลุ่มคนที่ล้อมรอบพวกเขาไว้อยู่ด้วยความระมัดระวัง
จ้าวฝูหัวเราะเบาๆและกล่าวว่า "พวกเจ้าคิดว่าไงหล่ะ?"
เมื่อพี่รองเห็นรอยยิ้มของจ้าวฝู เขาก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ดังกล่าวค่อนข้างอันตรายสำหรับพวกเขาและได้รีบพูดออกมา "พวกเรามาจากฐานที่มั่นมังกรมหันตภัย และข้าคือรองหัวหน้า พวกเรามีพี่น้องอยู่ 5,000 คน ดังนั้นข้าหวังว่าเจ้าจะปล่อยพวกเราไป อย่าใส่ใจเรื่องของพวกเราเลย"
พี่รองรู้สึกค่อนข้างสงสัยเมื่อเขาเห็นทหารชั้นยอดเป็นจำนวนมาก แต่เขาก็ยังเอ่ยอ้างถึงตัวตนและขุมกำลังของเขาเพื่อหวังว่าเขาจะสามารถหลบหนีออกไปได้ และไปรายงานเรื่องนี้ให้กับพี่ใหญ่
"พี่น้อง 5,000 คนงั้นเหรอ? ข้ากลัวว่าพวกเจ้าจะเหลือแค่ 1,000 คนแล้ว!" จ้าวฝูตอบอย่างใจเย็น
เมื่อได้ยินเช่นนี้ พี่รองก็ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเขานึกถึงน้องสามที่ยังไม่ได้กลับมา และโจรทั้ง 4,000 คนที่เขานำได้ด้วย เขาก็โมโหขึ้นมาในทันใด อย่างไรก็ตาม เขาก็ข่มความโกรธไว้เนื่องจากสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ และเขาก็ทำได้แค่ฝืนยิ้มออกมาในขณะที่เขาถามว่า "เจ้าเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า?"
จ้าวฝูส่ายหน้าเล็กน้อย
ร่องรอยแห่งความหวังสุดท้ายภายในหัวใจของพี่รองได้ถูกทำลายลง และเขาก็ตะโกนออกมา "พี่น้อย ฝ่าออกไป!"
อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา ลูกศรไม่ต่ำกว่า 100 ดอกก็ได้ตกเข้าใส่พี่รอง เขาไม่สามารถหลบพวกมันได้ทั้งหมด และเขาก็ถูกยิงนับสิบดอก เปลี่ยนให้เขากลายเป็นหมอนเข็ม ในที่สุด เขาก็จบชีวิตลงอย่างน่าสะพรึงกลัว
โจรอีก 30 คนก็ถูกฆ่าตายคาที่เช่นกัน และเมื่อเห็นเช่นนี้ โจรที่เหลืออยู่ก็ไม่กล้าวิ่งหนีอีก พวกมันรีบคุกเข่าลงและตะโกนออกมา "นายท่าน ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ!"
จ้าวฝูยิ้มและความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเขาในขณะที่เขากล่าวว่า "ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปก็ได้ แต่พวกเจ้าต้องทำตามที่ข้าบอกไป่ฉี เอายาสามพิษให้พวกมันทุกคน"
ไป่ฉีหยิบยารักษาทั่วไปออกมาและเอาให้พวกโจรแต่ละคนกินคนละเม็ด หวังเอ้อกั๋วที่อยู่ข้างๆจ้าวฝูได้กลั้นรอยยิ้มไว้เมื่อเขามองไปที่พวกโจรซึ่งได้กลืนยาเม็ดลงไปด้วยใบหน้าอันขมขื่น
"ตอนนี้พวกเจ้าทุกคนน่าจะตระหนักได้แล้วว่าฐานที่มั่นของพวกเขาจะต้องพ่ายแพ้แน่ๆและไม่สามารถหยุดพวกเราได้ พวกเราได้สังหารพี่น้องทั้ง 4,000 คนของพวกเจ้าแล้ว - ถ้าพวกเจ้าไม่เชื่อข้า พวกเจ้าจะลองไปดูด้วยตัวเองก็ได้"
หลังจากพูดจบ จ้าวฝูและทหารของเขาก็พาพวกโจรไปยังสนามรบที่ย้อมไปด้วยเลือด พื้นดินยังคงอาบย้อมไปด้วยโลหิต และซากศพก็ยังกองอยู่บนพื้น บางคนถูกยิงตายโดยลูกธนู บางคนถูกตอกลงกับพื้นด้วยสลักเกลียวบาริสต้า และบางคนก็ถูกแทงจนตายหรือไม่ก็ถูกเหยียบโดยทหารม้า ก่อนที่พวกมันจะตาย พวกมันทุกคนได้แสดงออกถึงความหวาดหลัวและความเจ็บปวด"
"นายท่าน ไว้ชีวิตพวกเราด้วย ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ!" พวกโจรกลัวสุดขีด และพวกมันก็คุกเข่าลงกับพื้นเพื่อร้องขอความเมตตา
รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจ้าวฝู และเขาได้เริ่มเล่าแผนการของตน "เนื่องจากพวกเจ้าเข้าใจแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเจ้าจะชนะ พวกเจ้าควรรู้นะว่าต้องทำยังไงหลังจากกลับไปที่ฐานที่มั่น ข้าได้ให้พวกเจ้ากินยาพิษแล้ว ถ้าพวกเจ้าไม่อยากตาย ทำตามที่ข้าบอก และไม่เพียงแต่ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่พวกเจ้ายังจะได้รับรางวัลเป็นอันมากอีกด้วย"
โจรที่เหลืออยู่ 70 คนตัวสั่นและพยักหน้า จากนั้นพวกมันก็กลับไปที่ฐานที่มั่น และจ้าวฝูก็ได้นำทหารของตนไปซ่อนตัวไว้รอบๆ
ผลลัพธ์ย่อมถูกตัดสินแล้ว และถ้าทุกๆสิ่งดำเนินไปตามแผน จ้าวฝูจะประสบความสำเร็จแน่ๆ เขาไม่ต้องกังวลว่าโจรทั้ง 70 คนนั้นจะเปลี่ยนใจ - ถึงอย่างไร พวกโจรก็ยังเป็นโจรและไม่ได้มีความจงรักภักดีสูงนัก และพวกมันก็โอนอ่อนต่อเรื่องการทรยศอยู่เสมอ นอกจากนี้ ในตอนนี้พวกมันก็ยังหวาดกลัวและได้กิน 'ยาพิษ' เข้าไป ดังนั้นจึงมีโอกาสน้อยมากที่พวกมันจะทรยศต่อจ้าวฝู
แม้ว่าพวกมันจะทรยศต่อจ้าวฝู แต่ทหารของเขาก็แค่ต้องฆ่าคนเพิ่มอีกสักหน่อย บางทีถ้าพวกมันไปรายงานถึงสิ่งที่เกิดขึ้น มันก็อาจจะแค่มีการป้องกันที่รัดกุมขึ้น อย่างไรก็ตาม ฐานที่มั่นก็ได้ส่งกลุ่มคนออกมาสองกลุ่มแล้ว และในตอนนี้ก็ไม่ได้มีสักกลุ่มที่กลับไปเหมือนเดิม ดังนั้นแม้แต่คนโง่ก็อาจคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น