บทที่ 72 ฐานที่มั่นโจร
บทที่ 72 ฐานที่มั่นโจร
บทที่ 72 ฐานที่มั่นโจร
แผนการเริ่มต้นขึ้นภายในใจของจ้าวฝู แต่เขาก็ไม่ได้ยอมรับที่จะช่วยเสี่ยวเจี้ยนและคนอื่นๆในการแก้แค้นโดยทันที กลับกัน เขาถาม "มีแค่พวกเจ้าเท่านั้นเหรอที่สามารถหลบหนีมาได้?"
"ไม่นายท่าน มีพวกเราอีกกว่า 30 คนที่สามารถหลบหนีมาได้" เสี่ยวเจี้ยนตอบด้วยด้วยความสุภาพ เมื่อจ้าวฝูไม่ได้ตกลงในทันที หัวใจของเสี่ยวเจี้ยนก็ห่อเหี่ยวลง
"มีผู้ชายอยู่กี่คน?" จ้าวฝูถาม
"มีผู้ชายอีก 21 คนครับ" เสี่ยวเจี้ยนรีบตอบ
จ้าวฝูคิดอยู่สักพักก่อนที่จะกล่าวว่า "ข้าสามารถช่วยพวกเจ้าแก้แค้นได้ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้า พาผู้ชายที่เหลือมาหาข้า!"
เสี่ยวเจี้ยนมีความยินดีเป็นอย่างมากและคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง จากนั้นเขาก็วิ่งออกไปและนำผู้ชายกลับมาด้วย 21 คน ซึ่งก็ผอมและมีผิวหนังซีดเซียวเหมือนกับเขา ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากหลังจากที่หมู่บ้านของพวกเขาถูกทำลาย
ในโลกจุติสวรรค์ ผู้คนจะถือกำเนิดขึ้นที่จุดกำเนิดของหมู่บ้าน อย่างไรก็ตาม หากไม่มีหมู่บ้าน ชาวบ้านดั้งเดิมก็จะกลายเป็นผู้ลี้ภัยและจะต้องหาหมู่บ้านอื่นด้วยตัวเอง
"พวกเจ้าต้องการแก้แค้นหรือไม่?" จ้าวฝูถาม
แม้ว่าคนเหล่านี้จะมีผิวกายที่ซีดเซียวและอยู่ในสภาพอันน่าสงสาร แต่พวกเขาก็ไม่อาจปกปิดความเกลียดชังไว้ได้และพูดออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน "ขอรับ!"
จ้าวฝูพยักหน้าและกล่าวว่า "เอาดาบเหล็กให้พวกเขาให้พวกเขาคนละอัน"
ทหารที่อยู่ใกล้ๆรับคำสั่งและส่งดาบให้ชายหนุ่มแต่ละคน เสี่ยวเจี้ยนและคนอื่นๆเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น - พวกเขาจะปฏิบัติตาม และโจมตีฐานที่มั่นด้วยกันเพื่อแก้แค้น
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาก็ทำให้พวกเขาต้องพูดไม่ออก เหล่าทหารได้ปลดอุปกรณ์คุณภาพดีออกและกลิ้งตัวไปกับพื้นดิน ทหารกล้าที่ดูเหี้ยมหาญตอนนี้ได้ดูเหมือนผู้ลี้ภัยไปแล้ว และพวกเขาก็หยิบแท่งไม้ขึ้นมาเพื่อใช้เป็นอาวุธและใช้ไม้กระดานเพื่อเป็นโล่
"จางต้าหู เจ้านำคนกลุ่มนี้ไปทำตามแผน!" จ้าวฝูสั่ง
จางต้าหูตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดัง "รับทราบ!" หลังจากที่เห็นอาการตกตะลึงของเสี่ยวเจี้ยนและคนอื่นๆ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างดังก่อนจะพูดว่า "ไปกันเถอะ!"
เสี่ยวเจี้ยนยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเขาถึงไม่เอาอุปกรณ์ไปด้วย? ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้? นอกจากนี้พวกเขายังมีแค่ 700 กว่าคนเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาจะเอาชนะโจร 5,000 คน ณ ฐานที่มั่นที่ทั้งง่ายต่อการป้องกันและยากต่อการโจมตีได้อย่างไร? ดังนั้นเสี่ยวเจี้ยนจึงอดถามออกไปไม่ได้ "นายท่าน พวกเราจะไปโจมตีฐานที่มั่นเช่นนี้จริงๆหรือ?"
จางต้าหูฉีกยิ้มและกำลังจะอธิบายแผนการ แต่จ้าวฝูก็หยุดเขาไว้ก่อน จ้าวฝูยิ้มเล็กน้อยและกล่าวกับเสี่ยวเจี้ยนว่า "เนื่องจากเจ้าต้องการแก้แค้น จงนำความกล้าหาญและความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดของพวกเจ้าออกมา และย้อมมือของพวกเจ้าไปด้วยเลือดของศัตรู นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้พวกเจ้ามีความสุขที่สุดหรือ?"
เสี่ยวเจี้ยนคิดย้อมกลับไปถึงโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับหมู่บ้านร้อยบุปผาและรู้่สึกถึงความโกรธอันร้อนแรงภายหัวใจของเขา เขาคุกเข่าให้จ้าวฝูอีกครั้งและกล่าวว่า "ถ้าพวกเราตาย โปรดช่วยดูแลผู้สูงอายุ ผู้หญิง และเด็กด้วย พวกเราจะตอบแทนท่านในชาติหน้า!"
หลังจากพูดจบ เสี่ยวเจี้ยนได้นำผู้ชายทั้งหมดไปพร้อมกับจางต้าหูและทหาร 700 คนของเขา
………………
ภายในฐานที่มั่น
"ฉุกเฉิน! ฉุกเฉิน! มีศัตรูกำลังโจมตีฐานที่มั่นของพวกเรา!" มีคนร้องตะโกนออกมาทำให้ทุกๆคนตกใจ
ชายร่างใหญ่สามคนเดินออกมาจากห้องโถงหลัก คนเหล่านี้คือผู้นำทั้งสามของฐานที่มั่น และพวกเขาก็ได้นำพวกโจรมากมายเข้ามายังฐานที่มั่นแห่งนี้ พวกเขาเห็นว่าอีกฝ่ายมีคนน้อยกว่า 800 คน และกำลังถือดาบไม้อยู่ แต่คนพวกนั้นก็ยังกล้ามาโจมตีฐานที่มั่น ดังนั้นพวกเขาจึงอันหัวเราะออกมาไม่ได้
"หวังสง หวังหลง และหวังเป่า ข้ามาทวงคืนให้กับชาวบ้านทั้ง 800 คนของหมู่บ้านร้อยบุปผาด้วยชีวิตของพวกเจ้า!" เสี่ยวเจี้ยนพุ่งขึ้นมาด้านหน้าและจ้องไปที่ชายร่างใหญ่ทั้งสามบนกำแพงด้วยความเกลียดชังในขณะที่เขาตะโกนออกมา
เมื่อเห็นเสี่ยวเจี้ยน หนึ่งในสามชายทั้งสามคนก็กล่าวออกมา "นั่นมันไอ้เด็กจากหมู่บ้านร้อยบุปผาหนิ ครั้งล่าสุดมันรอดไปแล้ว และมันได้รวบรวมพวกผู้ลี้ภัยมาโจมตีฐานที่มั่นของพวกเรา พวกเราพยายามที่จะเอาพี่สาวของมันมารับใช้พี่ใหญ่ แต่เธอก็ไม่เต็มใจและฆ่าตัวตายไป น่าเสียดายจริงๆ"
"น้องสาวพูดถูก ถึงอย่างนั้นพวกเราก็นำผู้หญิงจากหมู่บ้านร้อยบุปผากลับมาตั้งมากมาย และพวกเธอก็ล้วนเยี่ยมยอด" ชายอีกคนหนึ่งพูดในขณะที่เขาหัวเราะออกมา
เฉพาะ 'พี่ใหญ่' เท่านั้นที่ยังแสดงความสงบนิ่งออกมาและออกคำสั่ง "ยิงธนู!"
ลูกธนูแหวกผ่านอากาศเข้าใส่เสี่ยวเจี้ยน แต่ส่วนใหญ่ก็ถูกกันไว้โดยโล่ไม้ มีบางคนเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บ และผู้ลี้ภัยเป็นจำนวนมากก็ดูเหมือนจะวิ่งหนีไปด้วยความหวาดกลัว
คนราวๆ 500 คนยังคงพุ่งไปข้างหน้าต่อ ลูกศรอีกห่าหนึ่งได้สาดเทลงมาและหลายๆคนก็ได้รับบาดเจ็บ ทำให้ผู้คนเริ่มหนีไปอีกครา
หลังจากลูกศรห่าที่สามตกลงมา มันก็มีน้อยกว่า 200 คนที่ยังเหลืออยู่
บนกำแพง 'น้องสาม' หัวเราะเยาะ "ช่วงเป็นกลุ่มคนที่ไร้ระเบียบซะจริงๆ พวกเราไม่ได้ทำอะไรมากเลยและพวกมันส่วนใหญ่ก็วิ่งหนีไปแล้ว"
'พี่รอง' เห็นด้วย "ใช่แล้ว! ไอ้เด็กจากหมู่บ้านร้อยบุปผาคงจะทำอะไรบางอย่างถึงรวมคนมาได้มากขนาดนี้ แต่หลังจากเห็นพลังของฐานที่มั่นพวกเรา พวกมันก็กลัวจนหางจุกตูด"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" 'น้องสาม' หัวเราะออกมาเสียงดังก่อนที่จะกล่าวว่า "พี่ พวกเราไม่ควรปล่อยไอ้เด็กนั่นไป ข้าจะนำพี่น้องของเรา 3,000 คนไปบดขยี้พวกมัน!"
พี่ใหญ่คิดอยู่สักครู่ก่อนและพยักหน้า แต่เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาว่าฐานที่มั่นของพวกมันได้รุกรานฝ่ายต่างๆไปมากมาย มันก็ไม่แปลกเกินไปที่จะมีคนมาแก้แค้น แต่เพื่อความปลอดภัย มันจึงหันไปกล่าวว่า "น้องสาม เอาคนไป 4,000 คนเลย และระวังตัวด้วย!"
น้องสามยิ้มและกล่าวว่า "ขอบคุณมากสำหรับความเป็นห่วง พี่ใหญ่" ต่อจากนั้น โจร 4,000 คนก็ได้หลั่งไหลออกจากจากทางเข้าหลักและไล่ตามเสี่ยวเจี้ยนไป
เสี่ยวเจี้ยนและคนอื่นๆเริ่มวิ่งไปยังสถานที่ที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ก่อนหน้านี้ เสี่ยวเจี้ยนได้คิดว่าจ้าวฝูจะให้พวกเขาเป็นหน่วยกล้าตาย แต่หลังจากที่ได้ยินแผนการจากจางต้าหู เขาก็ตระหนักได้ว่าเรื่องมันจะดำเนินไปอย่างไร
ระหว่างทาง เสี่ยวเจี้ยนถามจางต้าหูว่า "นายท่านเป็นคนแบบไหนกัน?"
จางต้าหูคิดอยู่สักพักและไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไง ในที่สุดเขาก็ตอบไปว่า "ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเขาเป็นคนแบบไหน อย่างไรก็ตาม ฝ่าบาทได้ปฏิบัติต่อพวกเราดีมาก และเขาก็เป็นคนที่ทรงพลังมากๆ เขามักจะคิดถึงกลยุทธ์อันยอดเยี่ยมในการเอาชัยเหนือศัตรูอยู่เสมอ ฝ่าบาทคือผู้มีพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ และข้ามั่นใจว่าเขาจะเป็นคนที่สร้างสถานที่ปลอดภัยให้กับพวกเราในโลกที่สับสนวุ่นวายเช่นนี้"
"ฝ่าบาท?" เสี่ยวเจี้ยนตระหนักได้ว่าชายหนุ่มที่ดูอ่อนเยาว์กว่าเขานั้นมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาเอาซะเลย
จางต้าหูไม่ใส่ใจที่ได้เผยอะไรออกไปมากเพราะคนของเสี่ยวเจี้ยนไม่มีที่ให้ไปแล้ว ฝ่าบาทย่อมยอมรับคนพวกนี้ในตอนท้าย ดังน้ันเขาจึงเริ่มปฏิบัติต่อคนพวกนี้ในฐานะพันธมิตร
เสี่ยวเจี้ยนและคนอื่นๆรีบวิ่งในขณะที่น้องสามได้นำโจร 4,000 คนออกมาและไล่ตามพวกเขาด้วยความคึกคะนอง เช่นเดียวกับที่จ้าวฝูได้วางแผนไว้ พวกเขาสามารถล่อพวกโจรให้เข้ามาสู่วงล้อมได้