บทที่ 42 ผู้ใช้หอก
บทที่ 42 ผู้ใช้หอก
บทที่ 42 ผู้ใช้หอก
หลังจากเข้ามาใกล้หมู่บ้านโคโบลด์ จ้าวฝูก็บอกให้ทุกๆคนเตรียมพร้อมไว้ก่อน ทุกๆคนต้องปิดจมูกและปากของพวกเขาด้วยเศษผ้าเพื่อป้องกันตัวเองจากผลกระทบ
เพื่อโน้มน้าวพวกมันให้ยอมจำนน จ้าวฝูได้สั่งให้คนของเขาจับโคโบลด์มาตัวหนึ่ง หลังจากบังคับมันให้ยอมจำนนแล้ว เขาก็ได้รับทักษะภาษาโคโบลด์มา
ต่อจากนั้นเหล่าทหารก็จัดทัพและกรีธาทัพไปยังหมู่บ้านโคโบลด์
ก่อนที่พวกเขาจะได้เปิดเผยตัวตน หมู่บ้านโคโบลด์ทั้งหมดก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมาเพราะพวกโคโบลด์ตรวจพบศัตรูจำนวนมากผ่านทางจมูกของพวกมันแล้ว
ครู่ต่อมา จ้าวฝูและทหารทั้ง 900 คนของเขาก็มาถึงตรงหน้าหมู่บ้านโคโบลด์ ในขณะที่โคโบลด์ทุกตัวได้ยืนประจันอยู่ที่ทางเข้าพร้อมด้วยอาวุธของพวกมัน ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันและกัน
จ้าวฝูยังไม่เคลื่อนไหว และพวกโคโบลด์ก็กลัวเกินกว่าที่จะเคลื่อนไหวก่อน จ้าวฝูมีทหาร 900 คน ในขณะที่พวกมันมีโคโบลด์อยู่แทบจะไม่ถึง 1,000 ตัว ดังนั้นถ้าจ้าวฝูโจมตี หมู่บ้านโคโบลด์ก็คงจะล้มตายกันไปนับไม่ถ้วน
"ข้าไม่ได้ต้องการสังหารพวกเจ้า มันจะดีที่สุดถ้าพวกเจ้าจะยอมแพ้ ข้าจะปฏิบัติต่อพวกเจ้าเฉกเช่นที่ข้าปฏิบัติกับคนของตัวเอง!" จ้าวฝูตะโกนออกมาในขณะที่เขาอยู่บนหลังดำน้อย
หลังจากตะโกนออกมาแล้ว จ้าวฝูก็ทำท่าทางให้กับโคโบลด์ข้างกายเขาเพื่อให้มันแปลภาษา
"#$@%!%... "
โคโบลด์ตะโกนแปลออกไปด้วยเสียงอันดัง หลังจากนั้นก็มีโคโบลด์ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าก้าวออกมาและพูดอยู่เป็นเวลานาน จ้าวฝูไม่เข้าใจที่มันพูด ดังนั้นเขาจึงมองไปที่โคโบลด์ข้างกาย
โคโบลด์ได้แปลออกมาในทันที "เขาบอกว่า 'พวกมนุษย์ กลับไปซะ พวกเราจะไม่ยอมจำนนต่อใครง่ายๆ' "
ใบหน้าของจ้าวฝูยังคงใจเย็นเพราะเขาก็คาดการณ์ไว้แล้ว เขาไม่อดทนอีกต่อไปและออกคำสั่งให้ใช้อาวุธลับ ในขณะที่พวกผู้ใช้โล่ยกโล่ของตนขึ้นและนักธนูก็เคาะลูกศรของตัวเอง
มีกระเป๋าผ้าขนาดเล็กถูกผูกติดไว้กับลูกศรแต่ละดอก แน่นอนว่าพวกมันเต็มไปด้วยพริกป่น และแรงเสียดทานจากอากาศนั้นก็จะทำให้พริกป่นที่ว่ากระจายออกมา
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
ลูกศรแหวกผ่านอากาศและทิ้งร่องรอยสีแดงไว้ด้านหลังในขณะที่พวกมันพุ่งเข้าใส่พวกโคโบลด์ ลูกศรไม่ได้ปะทะเข้ากับพวกโคโบลด์ตัวไหน กลับกัน พวกมันบินขึ้นเหนือหัวพวกโคลโบลด์ ส่งผลให้ผงสีแดงตกลงมาบนหัวพวกมัน
ผู้นำโคโบลด์กำลังจะสั่งให้โคโบลด์ผู้ใช้หอกโจมตี แต่ในวินาทีต่อมา มันก็สูดเอาพริกป่นเข้าไป ส่งผลให้เกิดอาการระคายเคืองในจมูกของมัน โคโบลด์ทั้งหมดไอออกมาอย่างหมดท่าในขณะที่น้ำตาเริ่มรินไหลออกมา
แม้กระทั่งคนปกติก็ยังดูไม่ได้เมื่อพวกเขาสูดพริกป่นเข้าไปมากขนาดนี้ ดังนั้นจ้าวฝูจึงได้สั่งให้ทหารของเขาปิดจมูกและปากของตัวเองไว้ เพราะเหตุนี้จ้าวฝูจึงไม่ได้นำเทาน้อยมาด้วยในครั้งนี้
จ้าวฝูไม่ได้หยุด และเขาก็ออกคำสั่งให้ยิงลูกศรพริกป่นไปยังหมู่บ้านโคโบลด์อีกครั้ง พริกป่นตกลงมาจากอากาศอีกครา ทำให้มันดูราวกับว่ามีหมอกแดงอยู่รอบๆพวกโคโบลด์
ภายในหมู่บ้านโคโบลด์ ไม่มีใครสามารถยืนอยู่ได้ พวกมันทุกตัวปิดจมูกของตัวเองและโหยหวนอยู่บนพื้น น้ำตาไหลอาบลงมาจากใบหน้าของพวกมันราวกับว่าพวกมันได้รับผลกระทบจากอาวุธชีวภาพ จากนั้น พริกป่นก็เป็นดั่งอาวุธชีวภาพสำหรับพวกโคโบลด์
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจ้าวฝูในขณะที่เขาส่งให้จับตัวโคโบลด์ที่ไม่อาจต้านทานอะไรได้ในตอนนี้
ในท้ายที่สุด ไป่ฉีและจางต้าหูก็พาตัวผู้นำโคโบลด์มาให้จ้าวฝู หลังจากที่เทน้ำเย็นลงไปบนหัวของมัน มันก็สามารถฟื้นตัวขึ้นมาได้บ้าง และมันก็จ้องมองมาที่จ้าวฝูด้วยความเกลียดชังในขณะที่มันโวยวายอย่างรวดเร็วด้วยภาษาของตัวเอง
ในตอนนี้จ้าวฝูกำลังขี่ดำน้อยและมองลงมาที่ผู้นำโคโบลด์ เขาไม่เข้าใจว่ามันกำลังพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงมองไปที่โคโบลด์ข้างกาย
โคโบลด์แปลด้วยท่าทางที่ค่อนข้างหวาดกลัว "นายท่าน! ผู้นำกล่าวว่าท่านต่ำทรามเกินไปและท่านไม่กล้าต่อสู้กับพวกเขาตรงๆ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ท่านใช้กลยุทธ์ที่ไร้ยางอายเช่นนี้ เขารู้สึกอับอายแทนท่าน"
จ้าวฝูอดยิ้มออกมาไม่ได้
แม้ว่าจะไม่มีใครเข้าใจว่าผู้นำของโคโบลด์กำลังพูดอะไรอยู่ แต่ทุกๆคนก็สามารถบอกได้ว่ามันกำลังก่นด่าจ้าวฝู หลิวเหมยที่ชอบการทรมานผู้อื่นได้ควบม้าเขามาและพูดกับจ้าวฝู "ฝ่าบาท! ให้ข้าสอนบทเรียนให้กับมันเอง"
จ้าวฝูพยักหน้าตอบก่อนจะควบดำน้อยไปยังหมู่บ้านโคโบลด์
หลิวเหมยฉีกยิ้มและค่อยหยิบแส้ของเธอออกมาในขณะที่เธอมองไปที่ผู้นำโคโบลด์
[นักรบโคโบลด์]: ทหารระดับ F รายละเอียด: นักรบหมู่โคโบลด์ ผล: ได้รับ [เคล็ดวิชากระบี่โคโบลด์]
[โคโบลด์ผู้ใช้หอก]: ทหารระดับ F+ รายละเอียด: ผู้ใช้หอกในหมู่โคโบลด์ ผล: ได้รับ [ขว้างหอก]
สิ่งที่ทำให้จ้าวฝูประหลาดใจก็คืออาชีพผู้ใช้หอกไม่ใช่อาชีพทางทหารที่พิเศษ และไม่มีขีดจำกัดจำนวนคนที่สามารถรับอาชีพนี้ได้
หลังจากมองไปที่ค่ายทหารแล้ว จ้าวฝูก็ไปดูสถานที่อื่นๆและไม่ได้พบอะไรนัก อย่างไรก็ตาม ผู้นำโคโบลด์ก็ไม่สามารถทนรับการลงโทษของหลิวเหมยได้อีกและเลือกที่จะยอมจำนนต่อจ้าวฝู
"ประกาศจากระบบ! หมู่บ้านโดเก้ยอมจำนนต่อท่านแล้ว ท่านจะยอมรับหรือไม่?"
จ้าวฝูเลือกยอมรับก่อนจะเดินไปที่โถงหมู่บ้าน เขาเลือกพิชิตหมู่บ้านและได้รับคะแนนความสำเร็จมา 100 แต้ม ในตอนนี้จ้าวฝูได้เลื่อนระดับขึ้นเป็นผู้รับใช้อัศวินแล้ว เขาต้องการคะแนนความสำเร็จอีก 1,000 แต้มเพื่อยกระดับจากผู้รับใช้อัศวินไปเป็นบารอนลำดับที่สาม
จ้าวฝูมองดูค่าสถานะของหมู่บ้านโคโบลด์
ชื่อหมู่บ้าน: หมู่บ้านโดเก้ (คราม)
ระดับ: กลาง (400/30,000)
พื้นที่หมู่บ้าน: 3 ตารางกิโลเมตร
อาณาเขตหมู่บ้าน: 15 ตารางกิโลเมตร
ผู้อยู่อาศัย: 1,002/2,040
ทหาร: 618/618
การสนับสนุนด้านประชากร: 78
ค่าสถานะพิเศษของหมู่บ้าน: ผลผลิตพืชไร่ในดินแดน+8%, ระยะเวลาการเติบโตของผลผลิตในดินแดน-8%, ขีดจำกัดประชากร+2%, ขีดจำกัดทหาร+2%
ขีดจำกัดของหมู่บ้านรอง: 2
ในแง่ของค่าสถานะ มันดีกว่าหมู่บ้านธรรมดามาก แต่มันก็ไม่สามารถเทียบกับหมู่บ้านต้าฉินได้ จ้าวฝูตัดสินใจที่จะ [ย้าย] และได้รับค่าประสบการณ์ 540 แต้ม (เนื่องจากมันใช้ค่าประสบการณ์ 5,000 แต้มเพื่อเลื่อนระดับจากหมู่บ้านระดับเริ่มต้นไปยังหมู่บ้านระดับกลาง จ้าวฝูจึงได้รับค่าประสบการณ์ 540 แต้มไม่ใช่แค่ 40 แต้ม)
คราวนี้เขาได้รับอุปกรณ์สวมใส่ทั่วไปมามากกว่า 1,000 ชิ้น และได้รับเงินกว่า 8,000 เหรียญทองแดง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาได้รับชาวบ้านมากว่า 1,000 คน
ตอนนี้โคโบลด์ 1,000 ตัวได้เข้าร่วมกับเขา ทำให้หมู่บ้านต้าฉินมีความแข็งแกร่งในการเริ่มต้นป้องกันตัวเองจากพวกออร์ค 5,000 ตัวแล้ว - ซึ่งนี่คือตัวแปรที่สำคัญ จากโคโบลด์ 1,000 ตัว จ้าวฝูได้เลือกโคโบลด์ 500 ตัวให้เข้าร่วมกองทัพของเขา ซึ่งเป็นนักรบโคโบลด์ 300 ตัว และโคโบลด์ผู้ใช้หอก 200 ตัว
ตอนนี้กองทัพของหมู่บ้านต้าฉินมีจำนวนทหาร 1,400 คนแล้ว และมันก็ทรงพลังขึ้นมาก นี่เป็นยุทธศาสตร์ใหม่ของจ้าวฝู แม้ว่ามันจะต้องใช้เวลามาก เขาก็อยากจะได้รับชาวบ้านให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ สิ่งที่กองกำลังทั้งหลายมักจะขาดไปอยู่เสมอนั่นก็คือผู้คน