บทที่ 26  ราชาหมาป่าเทา

บทที่ 26  ราชาหมาป่าเทา

จ้าวฝูส่งคนสองคนเอาวัวสีครามกลับไปที่หมู่บ้านต้าฉิน ในขณะที่คนที่เหลือเดินหน้าต่อไป ในขณะนั้นเองก็มีเสียงกรอบแกรบดังออกมาจากต้นหญ้าที่อยู่ใกล้ๆ ทำให้ทุกๆคนหยุดลง กระต่างเพลิงคลั่งตัวหนึ่งกระโดดออกมา - กระต่ายเพลิงคลั่งตัวนี้มีขนาดเล็กกว่าตัวที่พวกเขาเคยเจอ

กระต่ายเพลิงคลั่งมีนิสัยที่ฉุนเฉียวมาก และมันก็กล้าที่จะโจมตีกลุ่มคนจำนวนมากของจ้าวฝูด้วยลูกไฟที่พุ่งมายังพวกเขา

ผู้ใช้โล่ยกโล่ของเขาขึ้นและก้าวไปข้างหน้า กันการโจมตีของลูกไฟได้อย่างง่ายดาย แรงปะทะจากลูกไฟทำให้เขาถอยหลังกลับมาเพียงก้าวเดียว และเขาก็แทบจะไม่ได้รับความเสียดายใดๆเลย

ในตอนนั้นเอง จ้าวฝูก็สั่งให้นักธนูของเขาโจมตี เมื่อเผชิญหน้ากับลูกศรเป็นจำนวนมาก กระต่ายเพลิงคลั่งก็ได้พยายามหลบอย่างรวดเร็ว แต่มันก็จบลงที่การถูกยิงตาย อย่างไรก็ตาม หลังจากที่กระต่ายเพลิงคลั่งตายลง มันก็ไม่ได้ดรอปลูกแก้วสีแดงออกมา ทำให้จ้าวฝูรู้สึกผิดหวังมาก

เขาเดินหน้าต่อไปและพบกับแกะดำภูเขากว่า 30 ตัว พวกเขาใช้กับดักเพื่อจับและควบคุมพวกมันอีกครั้ง และเหตุการณ์เหล่านี้ก็ได้เกิดขึ้นอีกหลายๆครั้งตลอดสองสามวันก่อนที่พวกเขาจะกลับไป

ในท้ายที่สุด พวกเขาก็จับสัตว์ป่ามาได้มากมาย อันประกอบไปด้วย หมูป่า 36 ตัว วัวสีคราม 85 ตัว และแกะดำภูเขา 215 ตัว

พวกเขาไม่ได้รับทักษะเวทมนตร์หรือเจอม้าเลยสักตัว ในช่วงสองสามวันนี้ หวางต้าหวูได้ซ่อมแซมอาวุธทั้งหมดที่พวกเขาได้รับมาจากรอยแยกจนเสร็จและจัดการเรื่องชุดเกราะเรียบร้อย

หลังจากเปลี่ยนอุปกรณ์สวมใส่ของพวกเขาแล้ว คน 30 คนที่จ้าวฝูได้นำไปกับเขา นักธนูและผู้ใช้โล่ส่วนใหญ่ก็มีอาวุธระดับคราม ในขณะที่ทหารราบเกือบทุกคนก็มีอาวุธระดับครามใช้กัน

หลังจากที่หวางต้าหวูทำสิ่งเหล่านี้จนเสร็จ จ้าวฝูก็สั่งให้เขาสร้างอุปกรณ์สวมใส่ที่พิเศษขึ้นมา อุปกรณ์ชิ้นนี้ถูกออกแบบโดยจ้าวฝู ไป่ฉี และหลี่ซือเพื่อจัดการกับโครงกระดูกโดยเฉพาะ

จ้าวฝูได้นำคนเข้าไปยังป่าแห่งความพรั่นพรึงต่อด้วยความหวังที่ว่าจะได้เจอกับสัตว์เวทมนตร์หรือม้า

ในขณะที่จ้าวฝูกำลังเดินผ่านหุบเขาแห่งหนึ่งเขาก็ได้เจอกับหมาป่าเทาที่พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างฉับพลัน พวกมันถูกสังหารโดยนักธนูอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งนี้ก็ได้กระตุ้นความสงสัยของจ้าวฝูขึ้นมา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะสำรวจหุบเขาแห่งนี้

ใครจะคิดว่าเขาจะพบกับรังสัตว์ภายในหุบเขากัน? จ้าวฝูและทหารของเขาซ่อนตัวอยู่บนเนินเขาใกล้ๆ

ด้านล่างของพวกเขาคือหุบเขาที่มีพื้นที่ราบยาวประมาณ 3,000 เมตร มีหญ้าป่าเติบโตขึ้นอยู่รอบๆ แต่ก็มีเวทีกลมที่ทำด้วยอิฐอยู่ตรงกลาง และมันก็ดูคล้ายกับ [แหล่งกำเนิน] ของหมู่บ้านมากๆ อย่างไรก็ตาม มันก็มีรูปปั้นของหมาป่าลอยอยู่เหนือเวทีกลม

ในบริเวณนั้นมีหมาป่าเทาอยู่รอบๆเวทีซึ่งกำลังเล่นและต่อสู้กันอยู่ พวกมันมีอยู่ด้วยกันราวๆ 400 - 500 ตัว และมีกระทั่งราชาหมาป่าเทาอยู่ท่ามกลางพวกมัน มันตัวใหญ่ราวกับเสือและมีขนสีเทาอ่อน สายตาของมันคมกริบ และขนบนหัวของมันก็เป็นสีเงิน

แม้ว่าพวกเขาจะไม่พบกับสัตว์เวทมนตร์หรือม้า แต่จ้าวฝูก็รู้สึกมีความสุขมากกับการค้นพบในครั้งนี้

จ้าวฝูกลับไปที่หมู่บ้านต้าฉิน รวบรวมกองกำลังของเขา และมุ่งหน้ากลับไปยังหุบเขาหมาป่าเทาพร้อมกับทหาร 326 คน

แน่นอนว่าจ้าวฝูไม่ได้โจมตีมันโดยตรง เว้นเสียว่าเขาจะได้เปรียบอย่างท่วมท้น เขาจะไม่ทำแบบนั้นแน่ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงซ่อนตัวอยู่ก่อน จากนั้นเขาก็สั่งให้ทหารเริ่มสร้างกับดักเพื่อล่อหมาป่าออกมา มันค่อนข้างง่าย พวกเขาใช้เนื้อสดและเลือดเพื่อดึงดูดพวกมัน กับดักไม่จำเป็นต้องอยู่ใกล้กับพวกหมาป่านัก เพราะพวกมันมีประสาทสัมผัสการรับกลิ่นอันยอดเยี่ยม การล่อหมาป่า 10 กว่าตัวจึงจะเพียงพอ

จ้าวฝูจับกวางป่ามาฆ่า หั่นศพของพวกมันออก และเทเลือดของพวกมันลงบนพื้นเพื่อทำให้มั่นใจว่ากับดักจะประสบความสำเร็จ บรรดาคนที่ได้รับคำสั่งพากันไปซ่อนตัวได้พากันไปกลิ้งไปมาในโคลนสักพักและใช้พริกและกระเทียมเพื่อปกปิดกลิ่นของตัวเอง

แผนการนี้ประสบความสำเร็จไปด้วยดี ในไม่ช้า หมาป่า 10 กว่าตัวก็ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของเลือดและเครื่องใน หมาป่าเทาค่อนข้างตื่นตัวและไม่ได้กระโจนเข้าหาเนื้อกวางในทันที แต่พวกมันได้ใช้ประสาทสัมผัสการรับกลิ่นของพวกมันจากระยะไกล และหลังจากไม่พบอันตรายใดๆ พวกมันก็ย่างกรายเข้ามาอย่างช้าๆ

ต่อจากนั้น หมาป่าเทาก็มาอยู่ข้างๆเนื้อกวาง แต่ไม่ได้เริ่มกินในทันที พวกมันก้มหัวลงและสูดกลิ่น เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีพิษ พวกมันก็เริ่มกินเนื้อกวาง...

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว...

ลูกศรถูกยิงออกมาจากป่าเบื้องหน้าหมาป่าเทา พวกมันตกใจมากและหันหลังวิ่งหนี แต่ก็ยังมีหลายตัวที่ถูกฆ่าตาย มีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่สามารถหลบรอดจากห่าลูกศรได้ แต่ในทันใดนั้นเองพวกมันก็จนมุมโดยทหารที่ซ่อนตัวอยู่

ในขณะนั้น หมาป่าเทาตัวหนึ่งได้หยุดลงและเงยหน้าขึ้น จ้าวฝูตระหนักได้ว่ามันกำลังจะหอนเพื่อเรียกหมาป่าเทาตัวอื่นๆเข้ามา - นี่จะทำให้แผนของเขาล้มเหลว ดังนั้นเขาจึงรีบดึงคันธนูของเขาและยิงลูกศรไปที่มัน

ลูกศรตัดผ่านอากาศ ทอประกายแสงอันเย็นเฉียบ

ปึก!

ลูกศรแทงเข้าไปในลำคอของหมาป่าเทา ทำให้มันร่วงลงไปกับพื้นและตะเกียกตะกายอย่างเงียบๆ หลังจากกระตุกอยู่สองสามครั้ง มันก็ตายคาที่ จ้าวฝูสั่งให้ฆ่าหมาป่าเทาตัวอื่นๆโดยไวเพื่อที่มันจะได้ไม่มีโอกาสในการเรียกหมาป่าตัวอื่น

คนของจ้าวฝูทำหน้าที่ได้อย่างรวดเร็ว และกำจัดหมาป่าเทาที่เหลืออยู่ทั้งหมด หลังจากนั้น พวกเขาก็ใช้วิธีการเดิมๆเพื่อล่อหมาป่าเทาออกมา แต่มันก็เริ่มระมัดระวังขึ้นเรื่องๆ

ด้วยวิธีการนี้ พวกเขาฆ่าหมาป่าเทาไปได้ 213 ตัว หลังจากมีหมาป่าเป็นจำนวนมากได้ตายไป ราชาหมาป่าเทาในหุบเขาจึงได้ตรวจพบบางสิ่งและลุกขึ้น มันเดินไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ และเงยหน้าขึ้น

“อู้วววววว~~~”

เสียงหอนดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา และหมาป่าที่กำลังเล่นหรือกินอยู่ก็ต่างพากันหยุดนิ่ง และหอนตอบกลับมา

“อู้ววววว! อู้วววว! อู้ววว...”

หมาป่าจากทั่วทั้งหุบเขาหอนออกมา ทำให้เกิดกลิ่นอายที่น่าหวาดกลัวและส่งผลให้นกจำนวนนับไม่ถ้วนได้บินหนีออกไปจากหุบเขาแห่งนี้

ตอนนี้จ้าวฝูและทหารของเขาได้กลับมาที่หุบเขาและตั้งขบวนทัพแล้ว พวกเขาเดินด้วยฝีเท้าที่หนักหน่วง ส่งผลให้เกิดบรรยากาศของกองทัพที่ยิ่งใหญ่ในขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในหุบเขา

ราชาหมาป่าเทาขึ้นไปบนก้อนหินขนาดใหญ่ในทันทีที่เห็นจ้าวฝูและทหารของเขา จากนั้นมันก็หอนออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด บรรดาหมาป่าเทาเริ่มพุ่งเข้าใส่ทหารของจ้าวฝูโดยไม่คำนึงถึงชีวิตของพวกมัน และในไม่ช้า หมาป่าเทา 300 ตัวก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาราวกับคลื่นสีเทา

"ประจำตำแหน่ง!" จ้าวฝูคำรามเสียงดังลั่น

ทหารหอกและโล่ก้าวไปข้างหน้าสามก้าว และชี้หอกของพวกเขาไปที่หมาป่าเทา พลธนูเองก็รั้งคันธนูของพวกเขาในขณะที่โนมส์ได้ยกหน้าไม้ของตัวเองขึ้นมา

"ยิง!" จ้าวฝูตะโกนเสียงดังเมื่อหมาป่าเทาเข้ามาในระยะโจมตีของพวกเขา

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว...

เสียงอากาศถูกฉีกกระชากดังออกมาอย่างต่อเนื่องในขณะที่ลูกศรและสลักหน้าไม้พุ่งผ่านอากาศออกไป และสาดเทเข้าใส่พวกหมาป่าเทา

แคว๊ก! แคว๊ก! แคว๊ก...

ในขณะที่ห่าลูกศรและสลักหน้าไม้ล่วงหล่นลงมา บรรดาหมาป่าเทาก็พากันล้มลงกับพื้น แต่ก็ยังมีพวกมันที่วิ่งต่อไปได้อยู่

"ยิง!" จ้าวฝูคำรามออกมาอีกครั้ง

ลูกธนูและสลักหน้าไม้พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง และปกคลุมฝูงหมาป่าเทา ก่อนจะสังหารพวกมันไปมากมาย

ตอนนี้หมาป่าเทาที่เหลือรอดมาได้ก็มาถึงกองกำลังของจ้าวฝู และพวกมันก็กระโจนใส่พวกเขา อย่างไรก็ตาม ผู้ใช้โล่ตรงหน้าได้แทงหอกของตัวเองออกไป

แคว๊ก! แคว๊ก! แคว๊ก...

โลหิตสาดซัดไปทุกหนทุกแห่งในขณะที่หมาป่าเทาหลายตัวถูกแทงด้วยหอก หมาป่าไม่ได้แข็งแกร่งนักเพียงลำพัง และจะทรงพลังเมื่อพวกมันอยู่เป็นฝูงเท่านั้น หลังจากผ่านห่าลูกศรและสลักหน้าไม้มาสองรอบ พวกมันก็เหลือรอดอยู่เพียงแค่ 150 กว่าตัวจากเดิม 300 ตัว แม้ว่าพวกมันจะยังมีจำนวนมากอยู่ แต่กองกำลังของจ้าวฝูก็มีมากกว่าถึงสองเท่าและได้ตั้งขบวนพร้อมอยู่แล้ว ทำให้เกิดเป็นกำแพงที่ไม่อาจทลายได้ การต่อสู้เข้าทางฝ่ายจ้าวฝูไปซะทั้งหมด

ราชาหมาป่าเทาไม่สามารถเฝ้ามองได้อีกต่อไป ร่างกายของมันเปลี่ยนเป็นภาพเงาสีดำในขณะที่มันพุ่งเข้าใส่ทหารของจ้าวฝู

ประกาศครับ นิยายเรื่องนี้มีกลุ่มลับแล้ว อัตราการลงจะเร็วกว่าที่เว็บและราคาจะถูกกว่าซื้อแยกเป็นตอนๆ

ใครที่สนเข้ามาดูรายละเอียดที่เพจได้เลย The Lord's Empire - นิยายแปล