บทที่ 20 เหมืองเหล็ก
บทที่ 20 เหมืองเหล็ก
บทที่ 20 เหมืองเหล็ก
เมื่อไป่ฉีและหลี่ซือได้ยินเสียงของจ้าวฝู พวกเขาก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าแปลกๆในขณะที่พวกเขาถาม "ฝ่าบาทมีอะไรหรือ?"
จ้าวฝูขมวดคิ้วและถาม "มันเกิดอะไรขึ้นกับห้องของข้า?"
หลี่ซือเข้าใจได้ในทันทีและประสานมือของเขาในขณะที่เขาตอบด้วยรอยยิ้ม "พวกเราหวังว่าฝ่าบาทจะมีทายาทในเร็ววัน"
จ้าวฝูเริ่มปวดหัวขึ้นมา และเขาได้พูดขึ้นมา "หมายความว่ายังไง?"
หลี่ซือตอบในฉับพลัน "ฝ่าบาท หลิวเหมยนั้นก็หน้าตาตี และพวกเราทุกคนก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ฝ่าบาทสนใจในตัวเธอ ในทางกลับกัน ฝ่าบาทจะได้มีนางสนม และอีกทางหนึ่ง พวกเราก็จะได้รับความภักดีของหมู่บ้านหมาป่าคลั่งมาอย่างรวดเร็ว นี่มันสมบูรณ์แบบไปเลย"
จ้าวฝูหัวเราะอย่างขมขื่นและถาม "ข้าไปสนใจเธอเมื่อไหร่กัน?"
หลี่ซือมองจ้าวฝูแปลกๆและกล่าวว่า "ไป่ฉีบอกข้า!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของไป่ฉีก็ซีดเผือด และตระหนักได้ว่าเขาเจ้าใจเจตนาของจ้าวฝูผิดไป เขารีบขออภัย แต่ก็ถูกแทรกโดยจ้าวฝู จ้าวฝูจะตำหนิพวกเขาได้อย่างไร? ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า "เอาล่ะ ช่างมันเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว พวกเขาทั้งสองสมควรไปพักผ่อนได้แล้ว"
หลี่ซือและไป่ฉีถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและขอโทษอีกครั้งก่อนจะจากไป
จ้าวฝูหันไปมองที่ห้องของเขาและส่ายหน้า ก่อนที่จะไปหาอีกห้องเพื่อบ่มเพาะพลัง จากนั้นก็หลับไป
เมื่อหลิวเหมยเห็นจ้าวฝูไม่ได้เข้ามา เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและใส่เสื้อผ้าของเธอกลับไป
......................................................
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อความมืดมิดค่อยๆจางหายไป และโลกก็ค่อยๆสว่างไสวขึ้น ท้องฟ้าสีครามปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ และนกทั้งหลายต่างพากันขับขานบทเพลงอยู่บนต้นไม้อย่างมีความสุข
จ้าวฝูตื่นขึ้นมาและเดินออกจากห้อง และเขาได้พบกับหวังเอ้อกั๋วที่ถืออ่างล้างมือคอยเขาอยู่ด้านนอกประตู ในขณะที่จ้าวฝูเดินออกมา หวังเอ้อกั๋วก็พูดขึ้นมาเพื่อพยายามประจบประแจงเขา "ฝ่าบาท ท่านตื่นแล้ว! ข้าน้อยได้นำน้ำมาให้ท่านได้ล้างหน้า"
"อืม" จ้าวฝูตอบกลับไปและหยิบผ้าเช็ดหน้าในอ่างล้างมือ
หวังเอ้อกั๋วพูดด้วยเสียงเล็กเพราะกลัวว่าจ้าวฝูจะโกรธ "ฝ่าบาท ท่านยังไม่ได้มอบยาถอนพิษให้กับข้าเลย"
เป็นเช่นนี้นี่เอง จ้าวฝูหัวเราะในขณะที่เขาตอบไปว่า "ยานั่นไม่ใช่ยาพิษ!"
"จริงหรือ?" หวังเอ้อกั๋ยวถามอย่างมีความสุข
"ใช่แล้ว" จ้าวฝูตอบ "ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสมันหลังจากที่พวกเราสร้างยาพิษได้จริงๆ"
ใบหน้าของหวังเอ้อกั๋วดูขมขื่นในขณะที่เขาวิงวอน "ฝ่าบาท ได้โปรด ไม่นะ! ข้าจะยอมมารับใช้พระองค์ทุกๆวันเลยได้เลย?"
"ไว้มาดูกันว่าเจ้าจะทำยังไง!" จ้าวฝูพูดและเดินออกมา หวังเอ้อกั๋วรีบเทน้ำออกจากอ่างล้างมือและตามหลังจ้าวฝูไป
"ไป่ฉี! รวมพลและตามข้าไปที่หมู่บ้านตระกูลหลี่!" จ้าวฝูมองไปที่ชาวบ้านคนใหม่ ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 14 คน และมี 1 คนที่เป็นระดับ B จ้าวฝูไม่ได้จัดการเปลี่ยนพวกเขาเป็นทหาร เขาได้เลือกที่จะจัดสรรคนพวกนี้ออกไปที่ร้านตัดเสื้อ โรงหลอม และร้านยา
เมื่อหมู่บ้านต้าฉินได้รับคนมามากขึ้น การบริโภคของพวกเขาก็จะเพิ่มขึ้นด้วย ดังนั้นเขาจึงต้องจัดคนไปช่วยที่ร้านเหล่านั้น
ต่อจากนั้น ไป่ฉีก็มาถึงพร้อมกับกลุ่มทหาร จ้าวฝูทำเช่นนี้เพราะเขากลัวว่าหลี่โหย้วฉ่ายจะกลับคำพูดของเขา เนื่องจากพวกเขาตกลงกันด้วยวาจาเท่านั้น หัวใจของคนไม่อาจเชื่อถือได้ทั้งหมด - ในเวลาหนึ่งพวกเขาอาจจะมั่นใจในคำสัญญา แต่ก็อาจมีบางสิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องเปลี่ยนใจในเวลาต่อมา ดังนั้นจ้าวฝูจึงตัดสินใจที่จะเหลือแผนสำรองไว้ให้กับตัวเอง
"ฝ่าบาท ท่านจะคืนอาวุธให้กับข้าได้ไหม?" หลิวเหมยพูดหลังจากที่เธอพบกับจ้าวฝูและแสดงความเคารพต่อเขาอย่างเก้ๆกังๆ
จ้าวฝูพยักหน้า แส้ของเธอเป็นของระดับคราม และมันก็ถูกริบเมื่อเธอยอมจำนน เมื่อหลิวเหมยเห็นว่าจ้าวฝูยอมตกลงมอบมันกลับมาให้กับเธอ ใบหน้าของเธอจึงดูมีความสุขขึ้นมา เธอคิดว่าเธอจะไม่สามารถเอามันกลับคืนมาได้แล้ว
"ไปที่หมู่บ้านตระกูลหลี่กับเรา" จ้าวฝูกล่าวกับหลิวเหมยก่อนที่เขาจะเดินไปหาไป่ฉี
หลิวเหมยพยักหน้าและไปเอาแส้ของเธอกลับคืนมา
..............................
หนึ่งชั่วโมงต่อมา จ้าวฝูก็มาถึงหมู่บ้านตระกูลหลี่ เขาบอกให้ทหารซ่อนตัวไว้ในขณะที่เขาเดินเข้าไปกับไป่ฉีและหลิวเหมย
หมู่บ้านตระกูลหลี่รู้ว่าหมู่บ้านหมาป่าคลั่งได้ถูกทำลายลงแล้วและคงเหลือเพียงเศษซากเมื่อคืนนี้ เมื่อหมู่บ้านตระกูลหลี่รู้ข่าว บางคนก็รู้สึกตื่นเต้นในขณะที่บางคนก็กลับกลัว สำหรับคนที่ตื่นเต้นนั้นพวกเขาตื่นเต้นเพราะหมู่บ้านหมาป่าคลั่งที่เป็นเหมือนกับโรคร้ายได้ถูกกำจัดออกไปแล้ว ส่วนคนที่กลัวก็เป็นเพราะว่าพวกเขากลัวว่าจ้าวฝูจะทำร้ายพวกเขาด้วย
ประตูหมู่บ้านเปิดออกและหลี่โหย้วฉ่ายก็นำกลุ่มคนออกมาต้อนรับพวกเขา "นายท่าน ท่านคือวีรบุรุษที่แท้จริง ท่านทำลายหมู่บ้านหมาป่าคลั่งได้จริงๆ และได้ช่วยหมู่บ้านตระกูลหลี่เอาไว้ หมู่บ้านของพวกเราทั้งหมดตกลงที่จะเข้าร่วมกับหมู่บ้านของท่าน"
หลี่โหย้วฉ่ายเป็นชายชราที่ยังพอมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่ เมื่อเขาเห็นว่าแม้แต่นายหญิงที่สามของหมู่บ้านหมาป่าคลั่งยังต้องยอมจำนนต่อจ้าวฝู เขาก็รู้ว่าคนของหมู่บ้านหมาป่าคลั่งที่เหลืออยู่นั้นได้เข้าร่วมกับกองกำลังของจ้าวฝูแล้ว หากจ้าวฝูสามารถทำลายหมู่บ้านหมาป่าคลั่งและยังได้รับเหล่าโจรที่หลงเหลืออยู่มา หมู่บ้านตระกูลหลี่ก็ไม่อาจจะต้านทานอะไรเขาได้เลย ดังนั้น หลี่โหย้วฉ่ายจึงเลือกที่จะยอมจำนนในขณะที่เขาเองก็ยกย่องจ้าวฝู และเขาก็ค่อนข้างจริงใจและภักดี
"ประกาศจากระบบ! หมู่บ้านตระกูลหลี่ได้ยอมจำนนต่อท่าน ท่านจะยอมรับหรือไม่?"
จ้าวฝูเลือกที่จะยอมรับและได้รับรางวัลเป็นคะแนนความสำเร็จ 60 แต้ม เขามองไปที่ค่าสถานะของหมู่บ้านตระกูลหลี่และพบว่าหมู่บ้านตระกูลหลี่เป็นหมู่บ้านระดับ B ซึ่งทำให้เขาได้รับคะแนนความสำเร็จมาเพิ่มอีก 10 แต้ม
อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้จ้าวฝูก็มีหมู่บ้านรองอยู่ 4 หมู่บ้านแล้ว ดังนั้นหลังจากที่คิดถึงเรื่องนี้แล้ว จ้าวฝูจึงได้สร้างหมู่บ้านหมาป่าคลั่งขึ้นมาใหม่ในฐานะหมู่บ้านสาขาแทน
หมู่บ้านสาขาต่างจากหมู่บ้านรองตรงที่หมู่บ้านสาขาจะยังคงเป็นของหมู่บ้านต้าฉิน แต่พวกเขาจะไม่ได้รับโบนัสค่าสถานะใดๆจากหมู่บ้านต้าฉิน
ต่อจากนั้น หลี่โหย้วฉ่ายก็เชิญจ้าวฝูและผู้ติดตามของเขาเข้าไปพูดคุยรายละเอียดเกี่ยวกับการเข้าร่วมกับหมู่บ้านต้าฉิน ในขณะที่พวกเขาเดินผ่านหมู่บ้าน ชาวบ้านหลายคนก็มองมาที่หลิวเหมยด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับความชั่วร้ายของเธอ และมันก็ว่ากันว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดุร้าย อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะสวยมากขนาดนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมอง หลิวเหมยก็หันไปและถลึงตาใส่พวกเขาอย่างโหดร้าย และกล่าวว่า "พวกเจ้ามองอะไรกัน? ถ้าพวกเขายังมองอยู่ ข้าจะควักลูกตาของพวกเจ้าออกมา"
ชาวบ้านกลัวมากเพราะท่าทีที่ดุร้ายของเธอ พวกเขาจึงพากันถอยหลังกลับไปโดยไม่รู้ตัว
จ้าวฝูหันไปมองเธอและขมวดคิ้ว ทำให้หลิวเหมยต้องก้มหน้าลง หลังจากที่พูดคุยกันเป็นเวลานานแล้ว จ้าวฝูก็พาคนสองในสามของหมู่บ้านตระกูลหลี่กลับไป ภายใต้การร้องขอของหลี่โหย้วฉ่ายและหลี่เหวิ่น หลี่เหวิ่นจึงได้กลับมาที่หมู่บ้านต้าฉินพร้อมกับจ้าวฝูด้วย
หลี่โหย้วฉ่ายทำเช่นนี้เพราะหมู่บ้านตระกูลหลี่ได้เข้าร่วมกับหมู่บ้านต้าฉินแล้ว และหลังจากที่ได้ยินเรื่องเกี่ยวกับหมู่บ้านต้าฉิน เขาก็รู้สึกว่าอนาคตของมันต้องสดใสมากๆ เขาต้องการให้ลูกชายของเขาเข้าร่วมกับหมู่บ้านต้าฉินโดยเร็วที่สุด ใครจะรู้ว่าบางทีเขาอาจจะได้รับผลประโยชน์บางอย่างกลับมาก็ได้
หลังจากพาคนกลับมาที่หมู่บ้านต้าฉิน จ้าวฝูก็ไปดูกองทหารของหมู่บ้านต้าฉิน ในตอนนี้จ้าวฝูมีทหารมากกว่า 200 คน และเขาก็ทิ้งคนพวกนี้ให้อยู่ในการดูแลฝึกฝนของไป่ฉี ต่อจากนั้นจ้าวฝูก็ได้รับข่าวดี ชาวบ้านบางคนได้พบกับเหมืองเหล็กขนาดเล็กที่อยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านต้าฉินประมาณ 5 กิโลเมตร
จ้าวฝูรู้สึกยินดีมากและได้ส่งคนไปที่เหมือง เขายังได้ส่งคนไปจัดการเรื่องบันไดบริเวณรอยแตกเพิ่ม ถึงอย่างไร ด้านล่างนั้นก็มีขุมสมบัติอยู่ - การสังหารเหล่าโครงกระดูกที่อยู่ด้านล่างจะทำให้พวกเขาได้รับทักษะและไอเทมที่มีมูลค่าหลายสิบเหรียญทอง ดังนั้นจ้าวฝูจึงไม่อาจหักห้ามใจได้