บทที่ 19 - ข้อตกลงของสืออู๋เฟิง

บทที่ 19 - ข้อตกลงของสืออู๋เฟิง

สิ้นคำพูดนี้ ทั่วทั้งลานก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

ใบหน้าของฮั่วเทียนมืดมนลงอย่างสมบูรณ์ ข้อนิ้วที่กำขวานยักษ์ไว้แน่นจนซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป

"สืออู๋เฟิง! แกคิดจะสอดมือเข้ามายุ่งจริงๆ งั้นเหรอ"

"มันฆ่าคนในกิลด์ฉันไปเป็นสิบ บัญชีเลือดพวกนี้ แกบอกจะคุ้มครองก็คุ้มครองได้ง่ายๆ งั้นสิ"

คำตอบของสืออู๋เฟิงนั้นเรียบง่ายและแข็งกร้าวราวกับโล่ของเขา

"ฝีมือสู้ไม่ได้ ตายไปก็สมควรแล้ว"

"ความแค้นในดินแดนลับ ก็ควรจะสะสางกันให้จบในนั้น การที่แกเกณฑ์คนสองร้อยคนมาปิดล้อมผู้เล่นอิสระคนเดียว มันผิดกฎมาตั้งแต่แรกแล้ว"

"ตอนนี้โดนฆ่าสวนกลับมา มันก็พิสูจน์ได้แค่ว่ากิลด์เลี่ยหั่วของแก เลี้ยงไว้แต่พวกสวะเท่านั้นแหละ"

"แก!"

หน้าอกของฮั่วเทียนกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ลำคอเปล่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก

"สืออู๋เฟิง! แกยอมแตกหักเปิดศึกเต็มรูปแบบกับกิลด์ [เลี่ยหั่ว] ของพวกเรา เพื่อไอ้เด็กเหลือขอนี่งั้นเหรอ!"

"เขาไม่ใช่เด็กเหลือขอ"

สืออู๋เฟิงเอ่ยแก้คำพูด สายตามองข้ามฮั่วเทียนไปหยุดอยู่ที่หลินผิงอีกครั้ง แววตานั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่คิดจะปิดบัง

"เขาคือมิตรที่กิลด์ [ผานสือ] ของเราหมายตาไว้"

"ใครหน้าไหนที่คิดจะแตะต้องเพื่อนของฉัน ก็ต้องถามคนทั้งกิลด์ [ผานสือ] ก่อน ว่าพวกเราจะยอมหรือเปล่า"

สิ้นเสียงคำประกาศนั้น

ยอดฝีมือระดับอีลีตของกิลด์ [ผานสือ] นับร้อยชีวิตที่อยู่เบื้องหลังเขา ก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าพร้อมกันหนึ่งก้าวเสียงดังตึง

เสียงชุดเกราะหนักกระทบกันดังฉาดฉาน อาวุธทุกชิ้นถูกชักออกจากฝัก

"สู้!"

เสียงคำรามเพียงคำเดียวที่เปล่งออกมาอย่างพร้อมเพรียง หลอมรวมกันเป็นเจตจำนงอันแข็งแกร่งดุจกระแสน้ำเหล็กกล้า ซัดสาดทำลายรังสีอำมหิตอันจอมปลอมของกิลด์ [เลี่ยหั่ว] จนแตกกระเจิงไม่เป็นท่าในพริบตา

เหนือกว่าเห็นๆ

ใบหน้าของฮั่วเทียนเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว ภายในใจกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

สู้เหรอ

กิลด์ [ผานสือ] คือพวกกระดูกแข็งอันเลื่องชื่อของเมืองหลินอัน อีกฝ่ายกำลังฮึกเหิมถึงขีดสุด ส่วนฝั่งเขากำลังใจแตกสลายไปแล้ว ขืนสู้กันจริงๆ มีแต่จะแพ้เละเทะยิ่งกว่าเดิม

ไม่สู้เหรอ

จะยอมถอยทัพหอบศพลูกน้องนับสิบกลับไปแบบหมาจนตรอกงั้นเหรอ

หน้าตาของกิลด์ [เลี่ยหั่ว] คงถูกเหยียบย่ำจมดินไปจนหมดสิ้นในวันนี้แน่!

ในจังหวะที่เขากำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความอัปยศและความโกรธแค้นแทบจะระเบิดทะลุอก เสียงของสืออู๋เฟิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นการโยนบันไดลงมาให้เขาเดินลง

"หัวหน้ากิลด์ฮั่ว เรื่องในวันนี้ ถือซะว่าไว้หน้าฉันสืออู๋เฟิงสักครั้งก็แล้วกัน"

"คนของแกที่ตายไป กิลด์ [ผานสือ] จะจ่ายเงินชดเชยให้เป็นสองเท่า"

ฮั่วเทียนรู้ดีว่านี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

ขืนดึงดันต่อไป คนที่จะต้องอับอายขายหน้าก็คือตัวเขาเอง

"ดี... ดีมากกิลด์ [ผานสือ]!"

ฮั่วเทียนเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาจากไรฟัน สายตาอาฆาตแค้นจ้องเขม็งไปที่หลินผิงราวกับจะสลักใบหน้าที่แสนสงบนิ่งนี้เอาไว้ในกระดูกดำ

"สืออู๋เฟิง หน้าของแกครั้งนี้ ฉันจะยอมให้!"

"แต่แกฟังเอาไว้ให้ดี!" เขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ชี้หน้านิ้วแทบจะทิ่มหน้าหลินผิง "ไอ้หนู อย่าคิดนะว่ามีกิลด์ [ผานสือ] หนุนหลังแล้วจะรอดตัวไปได้! บัญชีแค้นในวันนี้ ฉันจดเอาไว้แล้ว! ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

พูดจบเขาก็สะบัดมืออย่างแรง

"พวกเรากลับ!"

คนของกิลด์ [เลี่ยหั่ว] สองร้อยกว่าชีวิต ตอนมาแผ่รังสีอำมหิตเทียมฟ้า แต่ตอนกลับกลับต้องแบกศพอันเย็นชืดเดินคอตกเหมือนไก่ชนที่แพ้ยับเยิน ล่าถอยออกจากบึงคางคกไปท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน

มหาสงครามที่มากพอจะสะเทือนเมืองหลินอัน กลับปิดฉากลงอย่างลวกๆ ด้วยวิธีการที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

ริมบึงน้ำกลับคืนสู่ความเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ผู้เล่นที่มุงดูเหตุการณ์ต่างมองฉากดราม่านี้ด้วยสมองที่ว่างเปล่า ยังไม่ทันได้ดึงสติกลับมาจากข้อมูลมหาศาลที่ได้รับ

สืออู๋เฟิงไม่สนใจสายตารอบข้าง เขาส่งสัญญาณให้สมาชิกกิลด์ยืนสแตนด์บายอยู่ที่เดิม ส่วนตัวเองเดินเข้าไปหาหลินผิง

"น้องหลินผิง ฉันชื่อสืออู๋เฟิง เป็นพ่อของสือเหล่ย"

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นทรงพลัง แฝงไว้ด้วยความเป็นมิตรในแบบฉบับของผู้มีอำนาจ

"ที่ป่าทึบเร้นลับ ขอบใจมากที่ยื่นมือเข้าช่วย รอดชีวิตลูกชายฉันกับลูกทีมเอาไว้"

หลินผิงมองเขา ความเย็นชาในแววตาละลายลงไปเล็กน้อย

"แค่เรื่องเล็กน้อย"

"สำหรับนายอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับพวกเขา มันคือบุญคุณช่วยชีวิต" สืออู๋เฟิงยิ้ม "วันนี้ช่วยแก้สถาณการณ์ให้ ก็ถือซะว่าตอบแทนบุญคุณนั้นก็แล้วกัน แต่นอกเหนือจากนี้ ฉันยังมีคำขอร้องที่อาจจะดูเอาแต่ใจไปสักหน่อยอยู่อีกเรื่อง"

"ว่ามา" หลินผิงตอบสั้นๆ ได้ใจความ

"ฉันดูออกนะ" สายตาของสืออู๋เฟิงกวาดมองซากศพคางคกกองพะเนินเทินทึกแทบเท้าหลินผิง "นายต้องการสถานที่ที่สามารถฟาร์มมอนสเตอร์ได้อย่างสงบโดยไม่มีใครมากวนใจ"

เขาไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงถึงความลับของหลินผิง แต่เลือกที่จะยื่นกิ่งมะกอกให้โดยตรง

"ฉันขอเชิญนายเข้าร่วมกิลด์ [ผานสือ] ของเราเป็นการชั่วคราว ตำแหน่งคือ 'ผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์' ไม่ต้องอยู่ภายใต้กฎระเบียบของกิลด์ ไปมาได้อย่างอิสระ"

"เพื่อแสดงความจริงใจ เขตฟาร์มมอนสเตอร์ทั้งหมดภายใต้ชื่อกิลด์ [ผานสือ] ตั้งแต่ 'เหมืองก๊อบลิน' เลเวล 10 ไปจนถึง 'สุสานอันเดด' เลเวล 30 จะเปิดให้นายเข้าไปใช้งานได้อย่างไม่มีเงื่อนไข ฉันรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีใครเข้าไปรบกวนนายเด็ดขาด"

รูม่านตาของหลินผิงหดเล็กลงเล็กน้อย

ข้อเสนอนี้เย้ายวนใจมาก

เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การให้ที่พักพิง แต่มันคือการผูกมัด ทว่าอิสระและทรัพยากรที่อีกฝ่ายมอบให้นั้น คือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้พอดี

"แล้วข้อแลกเปลี่ยนล่ะ" หลินผิงเอ่ยถาม

"อีกสามวัน ดินแดนลับแห่งใหม่เลเวล 20 [คุกน้ำแข็ง] จะเปิดให้ใช้งาน" แววตาของสืออู๋เฟิงทอประกายเฉียบคม "ฉันต้องการให้นาย นำปาร์ตี้ไปคว้าเฟิสต์คิลระดับนรกมาให้ได้ในฐานะผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์ของกิลด์ [ผานสือ]"

เขาพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค "ของรางวัลจากการคว้าเฟิสต์คิล นอกเหนือจากค่าชื่อเสียงของกิลด์แล้ว ไอเทมที่เหลือทั้งหมดตกเป็นของนายแต่เพียงผู้เดียว พวกเราต้องการแค่ชื่อเสียงเท่านั้น"

นี่ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนอีกต่อไป แต่มันคือการเดิมพันครั้งใหญ่ สืออู๋เฟิงยอมเอาทรัพยากรและชื่อเสียงของกิลด์มาเดิมพัน เพื่อแลกกับการได้ครอบครองสุดยอดพลังรบอย่างหลินผิงไว้ชั่วคราว

ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย

"ตกลง" หลินผิงพยักหน้ารับแทบจะในทันทีโดยไม่ต้องคิด

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นถูกจังหวะพอดี

[ผู้เล่น 'สืออู๋เฟิง' เชิญคุณเข้าร่วมกิลด์ 'ผานสือ' ตำแหน่ง: สมาชิกกิลด์ดีเด่น ยอมรับหรือไม่]

หลินผิงเลือก "ใช่"

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี คุณได้เป็นสมาชิกกิลด์ดีเด่นของ 'ผานสือ' แล้ว!]

"ยินดีต้อนรับ"

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสืออู๋เฟิง เขาหยิบป้ายคำสั่งหินสลักลวดลายโบราณออกมาจากช่องเก็บของแล้วยื่นส่งให้หลินผิง "นี่คือป้ายประจำตัวของนาย [ป้ายผานสือ] เมื่อมีป้ายนี้ นายจะสามารถเข้าออกพื้นที่ทุกส่วนของกิลด์ได้อย่างอิสระ เดี๋ยวฉันจะให้สือเหล่ยส่งพิกัดแผนที่ของเขตฟาร์มมอนสเตอร์ไปให้นะ"

หลินผิงรับป้ายคำสั่งมา สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่หน่วงมือเล็กน้อย

เขารู้ดีว่านับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว

แม้จะเป็นเพียงชั่วคราว แต่ป้ายชื่อของกิลด์ [ผานสือ] จะช่วยปัดเป่าปัญหาจุกจิกกวนใจออกไปจากเขาได้อีกเยอะ

"งั้นก็ เจอกันอีกสามวัน"

สืออู๋เฟิงประสานมือคารวะ ก่อนจะนำพากองกำลังร้อยชีวิตของกิลด์ [ผานสือ] เดินทางกลับไปอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร

บึงน้ำกลับคืนสู่ความเงียบสงบโดยสมบูรณ์

เหลือเพียงหลินผิงเพียงคนเดียว กับซากศพคางคกที่เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น

เขาก้มลงมอง [ป้ายผานสือ] ในมือ สลับกับมองดูยอดการสังหารบนหน้าต่าง [ประกาศิตผนึกเวท] ที่เพิ่งจะทะลุสามหมื่นไปหมาดๆ

เข้าใกล้เป้าหมายหนึ่งแสนเข้าไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

หลินเฮ่า หลิ่วเยวี่ยเหยา...

งานเลี้ยงฉลองของพวกแก น่าจะจบลงแล้วสินะ

มุมปากของหลินผิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

เขาเก็บป้ายคำสั่งลงไป ก่อนจะง้างคันธนูขึ้นมาอีกครั้ง

เฟี้ยว!

ลูกศรเหล็กพุ่งแหวกลมออกไป ตรึงร่างคางคกอัปลักษณ์ที่เพิ่งเกิดใหม่จนตายคาที่อย่างแม่นยำ

ส่วนลึกของบึงน้ำ เสียงสายธนูอันแสนจำเจทว่าปลิดชีพดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้ ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าไปใกล้แม้แต่นิดเดียว

[จบแล้ว]