ตอนที่ 346 ขาดทุนไม่ได้เด็ดขาด

ช่วงครึ่งคืนแรก ทุกอย่างสงบราบรื่นมาตลอด

ครึ่งคืนหลัง เสิ่นเยียนสี่คนสลับเวรเฝ้ายามกับพวกเผยอู๋ซูสี่คน

ส่วนเสิ่นเยียน จูเก๋อโย่วหลิน เวินอวี้ชู และอวี๋ฉางอิงทั้งสี่คนก็รีบฉวยโอกาสนี้หลอมรวมผลึกหิน เปลี่ยนพลังปราณของมันให้กลายเป็นพลังวิญญาณในร่าง

กลุ่มเล็ก ๆ อีกหลายกลุ่มที่อยู่ไม่ไกลนัก หากไม่กำลังหลอมรวมผลึกหินก็กำลังพักผ่อน

พอฟ้าสาง กลุ่มอสูรก็ตัดสินใจออกจากป่าหินแห่งนี้

ระหว่างทางที่หาทางออก ก็มีปีศาจหินเข้ามาโจมตีพวกเขาบ้าง ซึ่งพวกเขาก็จัดการไปทีละตัว ๆ พร้อมกับเก็บรวบรวมผลึกหินของพวกมันมาด้วย

จูเก๋อโย่วหลินบีบผลึกหินก้อนหนึ่งในมือ พึมพำว่า

"พลังของผลึกหินนี่หลอมรวมยากชะมัด สู้ผลึกสัตว์อสูรก็ไม่ได้"

เวินอวี้ชูพูดต่อว่า

"หากเจ้าไม่ต้องการ ก็เอาไปขายได้นะ"

จูเก๋อโย่วหลินตาเป็นประกาย

"ข้าขายให้เจ้าได้หรือไม่?"

"ข้าก็มีเหมือนกัน"

เวินอวี้ชูเอ่ยเสียงเรียบ

จูเก๋อโย่วหลินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย จึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

จู่ ๆ ภาพป่าหินเบื้องหน้าก็เริ่มพร่ามัว ทั้งยังมีเสียงพายุพัดโหมกระหน่ำดังก้อง 'วิ้ง ๆ' ไม่หยุด ดึงดูดความสนใจของพวกเขาทันที

เจียงเสียนเยวี่ยเอ่ย

"หรือว่าพวกเรากำลังจะเข้าไปในด่านทดสอบที่สองแล้ว?"

"ด่านทดสอบที่สองคือน้ำพุมารโลหิต ด้านในจะมีพวกสัตว์มาร"

ก่อนที่เสิ่นเยียนจะเข้ามาในแดนลับ 'ทะลวงฝ่า' นางเคยตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับด่านทดสอบทั้งสิบสองด่านของแดนลับมาแล้ว หากบอกว่าระดับความอันตรายของด่านแรกคือสองดาว เช่นนั้นความอันตรายของด่านน้ำพุมารโลหิตก็ต้องอยู่ระดับสามดาวขึ้นไปอย่างแน่นอน

ตำราเคยกล่าวไว้ว่า สัตว์มารและผู้ฝึกตนนั้นเป็นปรปักษ์ต่อกัน

ดังนั้น ในแง่หนึ่ง สัตว์มารจึงสามารถสะกดข่มผู้ฝึกตนได้ในระดับหนึ่ง

"น้ำพุมารโลหิต? ฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยแฮะ"

จูเก๋อโย่วหลินจ้องมองภาพเบื้องหน้าอยู่ครู่ใหญ่

"พวกเราเข้าไปกันเถอะ"

เซียวเจ๋อชวนเอ่ย ก่อนจะเสริมด้วยสีหน้าเฉยชาว่า

"ยังไงก็ไม่ตายอยู่แล้ว"

อวี๋ฉางอิงถอนหายใจเบา ๆ

"แต่มันเจ็บนี่นา"

เสิ่นเยียนทำสัญญาณมือ ก่อนจะพาพวกเขาเข้าไปในด่านทดสอบที่สองของแดนลับด้วยกัน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบริเวณนี้ พวกเสิ่นเยียนก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างชัดเจน สองเท้าของพวกเขาจมลงไปในของเหลวเย็นเยียบ กลิ่นคาวเหม็นเน่าลอยมาปะทะหน้า

เมื่อเพ่งมองดู ก็เห็นหน้าผาสูงชันตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ทว่าของเหลวที่ค่อย ๆ ไหลรินออกมาจากโพรงน้ำพุบนหน้าผากลับเป็นสีแดงคล้ำ ราวกับเลือดสด ๆ

ของเหลวสีแดงคล้ำเหล่านี้ไหลทอดยาวลงมา ค่อย ๆ บรรจบกันจนกลายเป็นบ่อเลือด ส่งกลิ่นคาวเลือดที่ชวนให้คลื่นเหียนอาเจียน

พวกเสิ่นเยียนพบว่าพวกเขาเผลอเหยียบเข้ามาในบ่อเลือดโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว

ของเหลวในบ่อเลือดทั้งเหนียวหนืดและเย็นเฉียบ ราวกับมีชีวิต มันพันธนาการสองเท้าของพวกเขาไว้แน่น ผิวน้ำในบ่อเลือดกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นประหลาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วอากาศ ทำเอาผู้สูดดมรู้สึกวิงเวียนศีรษะเป็นระลอก

"เหม็นจัง"

เจียงเสียนเยวี่ยยกมือขึ้นปิดจมูก เผยสีหน้ารังเกียจ

จูเก๋อโย่วหลินขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงขรึม

"ข้ารู้สึกเหมือนน้ำเลือดพวกนี้กำลังดูดกลืนพลังวิญญาณของข้าเลย!"

พวกอสูรพยายามจะกระโดดขึ้นไปเกือบจะพร้อมกัน แต่กลับพบว่าสองเท้าของพวกเขาคล้ายกับถูกทากาวติดไว้ในบ่อเลือด ไม่อาจหลุดพ้นออกมาได้เลย

"น้ำเลือดนี่มันแปลก ๆ"

สีหน้าของเผยอู๋ซูเคร่งเครียดลงเล็กน้อย เขาสร้างกระบี่ยาวขึ้นมาในมือ ก่อนจะตวัดฟันลงไปในบ่อเลือด

ตู้ม!

ปราณกระบี่สาดกระจาย ผ่าของเหลวในบ่อเลือดออกเป็นสองซีก

ทว่าสิ่งที่น่าตกใจก็คือ น้ำเลือดที่ถูกผ่าแยกออกจากกันเมื่อครู่ กลับรวมตัวกันอย่างรวดเร็วและฟื้นฟูกลับสู่สภาพเดิม

และในวินาทีต่อมา เผยอู๋ซูก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งอย่างฉับไว เขาหันมองลงไปเบื้องล่าง ก็เห็นว่าน้ำเลือดที่เกาะติดสองเท้าของเขาในตอนแรกจู่ ๆ ก็ทะลักขึ้นมาด้านบน ทว่ากว่าเขาจะคิดใช้พลังวิญญาณสลัดน้ำเลือดออก ก็สายไปเสียแล้ว

กระบี่ยาวในมือเขาถูกน้ำเลือดปกคลุมจนมิด

ตอนที่เขาพยายามจะชักกระบี่ของตัวเองกลับมา ก็พบว่ากระบี่ยาวคล้ายกับถูกล็อคเอาไว้กลางอากาศ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย

เผยอู๋ซูใจหล่นวูบ เขาช้อนตาขึ้นมองพวกเสิ่นเยียน

"กระบี่ของข้าถูกล็อคไว้แล้ว"

"น้ำเลือดนี่มันตัวอะไรกันแน่เนี่ย?"

จูเก๋อโย่วหลินตกตะลึงเป็นอย่างมาก

เสิ่นเยียนมองเผยอู๋ซูแล้วถามว่า

"เรียกกระบี่ยาวกลับเข้ามิติได้หรือไม่?"

เผยอู๋ซูลองดูครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า

"ไม่ได้"

เซียวเจ๋อชวนสังเกตเห็นว่าน้ำเลือดก็ลามมาปกคลุมหลังมือของเผยอู๋ซูด้วยเช่นกัน แววตาของเขาวูบไหว ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"แล้วมือของเจ้าขยับได้หรือไม่?"

เผยอู๋ซูพยายามปล่อยมือจากกระบี่

ผลปรากฏว่า ทำได้ก็จริง แต่การเคลื่อนไหวของเขากลับเชื่องช้าและแข็งทื่อเป็นอย่างมาก

เสิ่นเยียนหันไปมองด้านหลังแวบหนึ่ง ก็พบว่าเบื้องหลังไม่มีทางถอยแล้ว

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปที่ตำแหน่งโพรงน้ำพุบนหน้าผาเบื้องหน้า โพรงน้ำพุนั้นใหญ่มาก พอที่จะจุคนได้หนึ่งคน

ทางออกจะอยู่ที่ตำแหน่งของโพรงน้ำพุหรือเปล่านะ?

เผยอู๋ซูกวาดตามองรอบด้าน พิจารณาดูครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างสงสัย

"เหตุใดในแดนลับแห่งนี้ถึงมีของชั่วร้ายแบบนี้ได้?"

จูเก๋อโย่วหลินยักไหล่ สีหน้าฉงน

"ใครจะไปรู้ล่ะ"

"เมื่อครู่ข้าลองดูแล้ว ในบ่อเลือดนี้สามารถขยับเท้าได้ นั่นก็หมายความว่าพวกเรายังเดินได้"

นัยน์ตาของเวินอวี้ชูเรียบเฉย เขาเอ่ยเสนอว่า

"มิสู้พวกเราลองดูรอบ ๆ ก่อนดีหรือไม่ว่ามีทางออกหรือเปล่า?"

รอบด้านนี้ นอกจากหน้าผาเบื้องหน้าแล้ว ภาพอีกสามด้านล้วนพร่ามัว คล้ายกับม่านพลังอาคม

หากต้องการไปจากที่นี่ ก็ต้องหาทางออกให้เจอก่อน

เสิ่นเยียนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเตือน

"อย่าลืมสิว่าที่นี่น่าจะมีพวกสัตว์มาร อย่าได้ประมาทเด็ดขาด"

พวกอสูรรับคำ

เมื่อพวกเขาเริ่มก้าวเดิน ก็พบว่าแต่ละก้าวนั้นช่างยากลำบากเหลือเกิน ของเหลวในบ่อเลือดกำลังกัดกินพลังวิญญาณของพวกเขา ทำให้การเคลื่อนไหวของพวกเขาเชื่องช้าและหนักอึ้ง

ยิ่งเดิน พลังวิญญาณก็จะยิ่งถูกดูดกลืนเร็วขึ้น

"น้ำเลือดนี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย?"

จูเก๋อโย่วหลินพบว่าพลังวิญญาณของตนกำลังรั่วไหลอย่างรวดเร็ว ภายในใจของเขาก็หนักอึ้งขึ้นมาหลายส่วน ทว่า จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าพวกเขาจะไม่มีทางตายในแดนลับ 'ทะลวงฝ่า' แห่งนี้ ความตึงเครียดในใจจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เจียงเสียนเยวี่ยราวกับมองทะลุความคิดของเขา จึงกล่าวว่า

"พวกเราไม่ตายก็จริง แต่อย่าลืมนะว่า ทันทีที่พวกเราสูญเสียพลังวิญญาณจนหมด ก็จะถูกดีดออกจากแดนลับ 'ทะลวงฝ่า'"

หากได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงชีวิต จะไม่ถูกดีดออกจากแดนลับ

แต่หากสูญเสียพลังวิญญาณจนหมด จะถูกดีดออกจากแดนลับ

คิ้วและดวงตาของเวินอวี้ชูแฝงความจริงจังขึ้นมา

"ถ้าพวกเราผ่านด่านนี้ไปไม่ได้ มิเท่ากับว่าขาดทุนไปตั้งล้านกว่าคะแนนเลยหรือ?"

จูเก๋อโย่วหลินได้ยินดังนั้น ก็ขบกรามแน่น

"พวกเราขาดทุนไม่ได้เด็ดขาด!"

ทันใดนั้น เสียง 'ฟึ่บ' ก็ดังขึ้น เถาวัลย์สีดำเส้นหนึ่งทะลวงผ่านหน้าท้องของจูเก๋อโย่วหลินอย่างรวดเร็ว เลือดสด ๆ พลันซึมทะลักออกมาในพริบตา

"โย่วหลิน!"

พวกเขาร้องอุทานออกมาพร้อมกัน

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ ก็ถูกเถาวัลย์สีดำหลายเส้นโจมตีเข้าใส่ รูม่านตาของพวกเขาหดเกร็งลงเล็กน้อย เพราะพวกเขาจำได้ว่านี่คือเถาวัลย์ของฉือเยวี่ย พวกเขาจึงรีบป้องกันตัวอย่างรวดเร็ว

เสิ่นเยียนซัดฝ่ามือกระแทกเถาวัลย์สีดำกระเด็นออกไป

จากนั้น เสิ่นเยียนก็หันขวับไปมองทางทิศที่ฉือเยวี่ยอยู่ ก็เห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มกำลังเปล่งแสงสีเขียว สีหน้าราวกับไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ทั่วร่างของเขามีหมอกเลือดจาง ๆ ลอยวนเวียนอยู่

"ฉือเยวี่ยอาการกำเริบแล้ว!"