บทที่ 28 จุมพิตอำลา

บทที่ 28 จุมพิตอำลา

หมิงซีบอกว่าจะกลับ แต่เธอกลับไม่ขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่นิ้วเดียว ทั้งสองยังคงเอาแต่จ้องมองกันและกัน

มือของแอนนาวางอยู่บนพวงมาลัย คันไม้คันมืออยากจะบีบแตรใจจะขาด

หญิงสาวแสนสวยเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วงเอ่ยอย่างขวยเขิน "วันนี้... วันนี้ฉันมีความสุขมากเลยนะ"

ถังหลินยิ้มตอบ "ฉันก็เหมือนกัน"

พวงแก้มของหมิงซีแดงระเรื่อขณะมองถังหลินแล้วพูดว่า "ขอบใจนะที่มาอยู่เป็นเพื่อนฉันวันนี้"

ภายใต้สายตาของเธอ ใบหน้าของถังหลินก็เห่อร้อนขึ้นมาเช่นกัน "ไม่เป็นไรหรอก"

"งั้น งั้นฉันกลับจริงๆ แล้วนะ"

หมิงซีส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ให้ถังหลินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

ถังหลินพยักหน้ารับ

หมิงซีหันหลังกลับ ทันใดนั้นถังหลินก็ร้องเรียกเธอไว้ "ซีซี"

หมิงซีชะงักเท้าแล้วหันกลับมาทันที

ถังหลินโพล่งถามออกไป "เรา... เรากำลังคบกันอยู่ใช่ไหม?"

หมิงซี "หา?"

เขาหมายความว่ายังไงน่ะ?

เธอเบิกตากลมโตเป็นประกายแล้วถามกลับ "นี่นายคิดว่าจนถึงตอนนี้เราเป็นแค่เพื่อนธรรมดากันงั้นเหรอ?"

พอได้ยินแบบนั้น หัวใจของถังหลินก็พองโตด้วยความดีใจ

หมิงซีถลึงตาใส่เขาพลางพองแก้มป่องด้วยความงอน

ไม่นานความขุ่นเคืองของหมิงซีก็มลายหายไป ถังหลินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็ยื่นมือออกมารวบตัวเธอเข้าไปกอด พร้อมกับประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ

หมิงซีถึงกับยืนอึ้ง

"รีบกลับเถอะ!" ถังหลินผละออกพร้อมรอยยิ้ม

เขาเปิดประตูรถให้หมิงซี เธอก้าวขึ้นรถไปด้วยความมึนงง ฟังเสียงประตูรถปิดลง แล้วมองผ่านหน้าต่างรถด้วยสายตาเลื่อนลอย เห็นถังหลินกำลังยิ้มและโบกมือลา ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไป

จนกระทั่งรถแล่นออกไปได้กว่าร้อยเมตร เธอก็หวีดร้องออกมาเสียงหลง สองมือกุมพวงแก้มที่ร้อนผ่าวเอาไว้แน่น

แอนนาที่กำลังขับรถอยู่ถึงกับส่ายหน้าพูดไม่ออก "คุณหนูคะ มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

"เธอไม่เข้าใจหรอก" หมิงซีเถียง

นี่เป็นครั้งแรกที่ถังหลินจูบเธอเลยนะ คราวที่แล้วจูบนั่นมันไม่นับสิ!

แอนนาพูดต่อ "เรื่องพรรค์นี้ฉันมีประสบการณ์มากกว่าคุณหนูเยอะค่ะ"

พอได้ยินดังนั้น หมิงซีก็หูผึ่งขึ้นมาทันที "เธอเคยมีแฟนมาเยอะแล้วเหรอ?"

แอนนาตอบหน้าตาย "ก็สักสิบเจ็ดสิบแปดคนได้มั้งคะ"

หมิงซีร้องอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะเร่งเร้าอย่างตื่นเต้น "เล่าให้ฟังหน่อยสิ เล่าให้ฟังหน่อย"

แอนนาปฏิเสธเสียงแข็ง "ไม่ค่ะ"

หมิงซี "..."

คุณหนูคนสวยกอดอกแล้วบ่นอุบอิบ "งกจัง"

แสงสีขาวเงินอาบไล้ไปทั่วร่างของหมิงซี ท่ามกลางประกายแสงนั้น สรีระของเธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป

หญิงสาวแสนสวยเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วง กลายร่างกลับเป็นเด็กหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วง

เด็กหนุ่มรูปงามเอนหลังพิงเบาะรถ ทอดสายตามองทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่าง พลางหวนนึกถึงจุมพิตของถังหลินเมื่อครู่ ริมฝีปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

ในขณะเดียวกัน ถังหลินที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมก็ก้มมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์

ใกล้ถึงเวลาที่เขาต้องไปสั่งสอนไอ้หมอซ่งฉือนั่นแล้วสินะ

ได้เงินชั่วโมงละร้อยล้าน แถมยังได้อัดซ่งฉืออีก ดีลนี้มีแต่ได้กับได้อย่างเห็นๆ

ว่าแต่ ทำไมเขาถึงได้ตื่นเต้นที่จะได้ซ้อมซ่งฉือขนาดนี้นะ?

หรือว่าลึกๆ แล้วเขาจะมีรสนิยมซาดิสม์ชอบรังแกหนุ่มหล่อกันแน่?

ถังหลินเดินไปที่มุมลับตาคน เขาเทเลพอร์ตกลับไปที่โรงเรียนก่อน แวะกินข้าวมื้อเย็นที่โรงอาหารให้เรียบร้อย จากนั้นก็แปลงโฉมเป็นถังซือแล้วไปปรากฏตัวที่คฤหาสน์ของซ่งฉือ

— — — —

ภายในโถงกว้างที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แชนเดอเลียร์คริสตัลขนาดใหญ่ส่องประกายระยิบระยับ

ที่มุมหนึ่งของห้องโถงมีแกรนด์เปียโนสีดำหลังใหญ่ตั้งอยู่ เด็กหนุ่มรูปงามไร้ที่ติในชุดสีขาวกำลังนั่งบรรเลงเพลง "Canon in D Major" อยู่หน้าเปียโนหลังนั้น

เรียวนิ้วขาวผ่องพลิ้วไหวไปบนคีย์เปียโนขาวดำ ท่วงทำนองอันแสนนุ่มนวลและชวนฝันหลั่งไหลออกมาจากปลายนิ้ว ดังกังวานไปทั่วทั้งคฤหาสน์และล่องลอยออกไปสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน

แสงไฟ เปียโน เสียงดนตรี และเด็กหนุ่มรูปงาม หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างกลมกลืนไร้ที่ติ ชวนให้จินตนาการบรรเจิดไปไกลแสนไกล

หญิงสาวผู้เย็นชาและงดงามในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาจากด้านนอก เมื่อเห็นภาพตรงหน้า แววตาชื่นชมก็ฉายวาบขึ้นในนัยน์ตาสีแดงชาดชั่วขณะ

เธอหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ยืนฟังเด็กหนุ่มบรรเลงท่อนสุดท้ายจนจบ

เด็กหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงินบรรเลงโน้ตตัวสุดท้ายเสร็จ เขาลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับหญิงสาวเรือนผมสีดำ นัยน์ตาสีแดงเล็กน้อย ราวกับขุนนางในยุคกลาง

"อาจารย์"

ถังซือมองซ่งฉือแล้วถามโพล่งขึ้นมา "พร้อมหรือยัง?"

ซ่งฉือสบตาถังซือพร้อมกับแย้มยิ้ม "พร้อมแล้วครับ"

สิ้นเสียงของเขา ถังซือก็คว้าตัวเขาแล้วเหวี่ยงเข้าไปในมิติอื่นทันที

ท้องฟ้าสีเลือดที่คุ้นเคย ดวงจันทร์ดวงโตราวกับดวงตายักษ์ที่คุ้นตา และเมืองร้างขนาดมหึมาที่คุ้นเคย

ซ่งฉือยืนอยู่บนพื้น ฟังน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ของถังซือที่เอ่ยขึ้น "การฝึกวันนี้จะเน้นไปที่ความเร็วในการตอบสนอง ความเร็วในการเรียกใช้พลังวิเศษของนายมันช้าเกินไป"

ถังซือคว้าจับอากาศว่างเปล่า ทันใดนั้นดาบยาวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือเธอ

ซ่งฉือเบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายดาบสว่างวาบ เลือดสาดกระเซ็น พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นปลาบเข้ามาที่หน้าอก รอยแผลปรากฏขึ้นบนแผงอกของเขา

ถังซือออมมือไว้ รอยแผลนั้นจึงแค่บาดลึกเข้าที่ผิวหนังชั้นนอกเท่านั้น

เธอรู้ดีว่าด้วยพลังเยียวยาตัวเองอันรวดเร็วของซ่งฉือ บาดแผลแค่นี้ใช้เวลาไม่กี่วินาทีก็สมานตัวจนหายสนิท

"มัวทำอะไรอยู่? นายคิดว่าศัตรูจะมานั่งนับหนึ่งสองสามก่อนโจมตีนายหรือไง? ตั้งแต่วินาทีที่นายเหยียบเข้ามาในมิตินี้ นายต้องเตรียมพร้อมรับการโจมตีจากฉันได้ทุกเมื่อ" ถังหลินกล่าวเสียงเย็นชา

บาดแผลของซ่งฉือสมานตัวเรียบร้อยแล้ว เขาจ้องมองถังซือเขม็งแล้วตอบรับ "ครับ อาจารย์"

ฟุ่บ!

ประกายดาบสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง รอยเลือดปรากฏขึ้นบนร่างของเขาอีกรอย พร้อมกับรอยดาบยาวกว่าสิบเมตรที่พาดผ่านพื้นดิน

หญิงสาวแสนสวยในชุดสูทตวัดดาบอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ประกายดาบสว่างวาบ รอยเลือดก็จะเพิ่มขึ้นบนร่างของเด็กหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงิน

ซ่งฉือกัดฟันกรอด แม้เขาจะตั้งสมาธิจดจ่ออย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ยังมองตามไม่ทันอยู่ดี

เร็วมาก!

ความเร็วในการใช้ดาบของถังซือนั้นรวดเร็วเกินไป

กว่าเขาจะรู้ตัวว่าเธอลงดาบ ก็ตอนที่รอยเลือดปรากฏขึ้นบนร่างของเขาแล้ว

หลังจากรับดาบที่ 991 เข้าไป ในที่สุดเขาก็มองเห็นปราณดาบที่พุ่งเข้ามา ที่แท้เขาก็บาดเจ็บเพราะปราณดาบนี่เอง

เขาแค่มองเห็น แต่มันก็หลบไม่พ้นอยู่ดี

การฝึกความเร็วในการเรียกใช้พลังวิเศษ ตอนนี้บททดสอบของจริงได้เริ่มขึ้นแล้ว

ภายใต้แสงจันทร์สีเลือด ประกายดาบยังคงสว่างวาบอย่างต่อเนื่อง

ประกายสายฟ้าสีทองพันเกี่ยวรอบตัวเด็กหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงิน ความเร็วในการเทเลพอร์ตของเขาจัดว่ารวดเร็วมาก แต่ก็ยังเร็วกว่าปราณดาบที่พุ่งเข้ามาไม่ได้อยู่ดี

ฟุ่บ!

วินาทีที่ประกายดาบสว่างวาบ ซ่งฉือก็กลายร่างเป็นสายฟ้าสีทองพุ่งถอยร่นอย่างรวดเร็ว แต่หลังจากถอยไปได้ร้อยเมตร เขาก็พบว่าตัวเองโดนฟันเข้าเสียแล้ว

รอยแผลตื้นๆ ปรากฏขึ้นบนลำคอ เลือดสีสดไหลซึมออกมา ก่อนจะสมานตัวอย่างรวดเร็ว

นี่คือผลจากการที่ถังซือจงใจออมแรง ไม่อย่างนั้นหัวของเขาคงหลุดออกจากบ่าไปแล้ว

เวลาหนึ่งชั่วโมงของการฝึกผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว จนกระทั่งจบการฝึกในวันนี้ ซ่งฉือก็ยังไม่สามารถหลบการโจมตีของถังซือได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ทันทีที่ถังซือจากไป ซ่งฉือก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงกว้างอย่างหมดสภาพ พร้อมกับส่งเสียงโอดครวญ "เหนื่อยชะมัด!"

ซ่งฉือไม่อยากจะขยับตัวแม้แต่น้อย พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง เขาก็พูดอย่างเกียจคร้าน "แอนนา หยิบมาให้หน่อยสิ"

แอนนาหยิบโทรศัพท์ของซ่งฉือขึ้นมาดูรายชื่อสายเรียกเข้าแล้วบอก "ถังหลินโทรมาค่ะ"

พอได้ยินว่าเป็นถังหลิน ซ่งฉือที่อยู่ในสภาพ 'เลือดแดง' ก็ 'ฟื้นฟูพลังเต็มร้อย' ทันที

เขาคว้าโทรศัพท์มากดรับสาย กำลังจะอ้าปากพูด แต่แอนนากลับเอามือตะครุบปากเขาไว้เสียก่อน

ซ่งฉือ "อื้อ..."

ถังหลิน "...???"

ซ่งฉือมองแอนนาที่เอามือปิดปากเขาไว้ด้วยความงุนงง

แอนนากวาดสายตามองไปทั่วร่างของเขา เด็กหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงินจึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขายังอยู่ในร่างของซ่งฉือนี่นา