บทที่ 27 อาลัยอาวรณ์

บทที่ 27 อาลัยอาวรณ์

"แก..." หยางเว่ยโกรธจัดกับคำสวนกลับของถังหลินจนได้แต่ถลึงตาใส่ ภายในใจของเขาเดือดดาลยิ่งนัก หากไม่ติดว่ามีคนอยู่เยอะแยะล่ะก็ เขาคงลงมือไปแล้ว จังหวะนั้นเอง สายลมระลอกหนึ่งก็พัดโชยเข้ามา สายลมสีเขียวค่อยๆ ก่อตัวกลายเป็นร่างคน เธอคือหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นของถังหลิน พอเห็นถังหลิน เธอก็รีบพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ถังหลิน มีสาวสวยระดับนางฟ้ามาหานายแน่ะ! รีบไปเร็วเข้า!"

ถังหลินได้ยินดังนั้นจึงถามขึ้น "ตอนนี้เธออยู่ไหนเหรอ?"

"ตรงสนามบาสเกตบอลน่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น ถังหลินก็รีบวิ่งออกไปทันที หลิวเมิ่งซินเห็นดังนั้นก็รีบตามเขาไปติดๆ

"สาวสวยระดับนางฟ้าเหรอ? หรือว่าจะเป็นคนสวยในโทรศัพท์ของถังหลินคนนั้น?" นักศึกษาคนหนึ่งเท้าคางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สิ้นประโยคนั้น ทุกคนก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที และพากันเดินตามไปดู

ถังหลินเดินไปพลางต่อสายโทรศัพท์ไปพลาง

"หมิงซี เธอมาถึงแล้วเหรอ?"

น้ำเสียงกลั้วหัวเราะดังมาจากปลายสาย "ใช่ค่ะ ฉันมาถึงแล้ว"

"เรานัดกันตอนเก้าโมงไม่ใช่เหรอ?"

"กะจะมาเซอร์ไพรส์คุณน่ะค่ะ ตอนนี้ไม่สะดวกเจอเหรอคะ? งั้นให้ฉันกลับไปก่อนไหม?"

"ไม่ๆๆ ไม่ใช่อย่างนั้น ตอนนี้เธออยู่ตรงไหนล่ะ?"

"ตรงนี้ค่ะ ตรงที่มีต้นแปะก๊วย"

"ฉันรู้แล้วว่าตรงไหน"

ถังหลินรีบสาวเท้าก้าวเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ใกล้ๆ นั้น

— — — —

"สวยจังเลย!"

"ว้าว ให้ตายเถอะ! นั่นนางฟ้าหรือเปล่าเนี่ย?"

"นี่มันรูปโฉมของเทพธิดาชัดๆ"

"สวยเกินไปแล้ว!"

ท่ามกลางบรรยากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงในมหาวิทยาลัย ต้นแปะก๊วยสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยใบสีทองอร่ามส่องประกายเจิดจ้าภายใต้แสงแดด ผืนดินเบื้องล่างถูกปูทับด้วยใบไม้สีทองจนเหลืองอร่ามไปทั่วบริเวณ

เด็กสาวเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วงในชุดเดรสสูทสีขาว สะพายกระเป๋าสีดำยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ใบหน้าที่งดงามของเธอดูราวกับภาพวาด

หลายคนอดใจไม่ไหวจนต้องเข้าไปทักทายพูดคุยด้วย เธอส่งยิ้มหวาน แสงแดดที่สาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของเธอทำให้เธอดูคล้ายกับเอลฟ์ที่ทั้งงดงามและบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับหลุดออกมาจากความฝัน

ระเบียงทางเดินของอาคารเรียนและหอพักที่อยู่รายรอบเต็มไปด้วยผู้คน ทุกคนต่างทอดสายตามองไปยังเด็กสาวที่ดูราวกับเอลฟ์ผู้นี้ บนทางเดินในมหาวิทยาลัยและสนามบาสเกตบอลที่อยู่ใกล้เคียง พวกผู้ชายต่างก็จ้องมองเธอตาไม่กระพริบ

"คุณมาหาถังหลินเหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ"

"คุณคงไม่ใช่แฟนของถังหลินหรอกใช่ไหมครับ?"

"ใช่ค่ะ" หมิงซียิ้มขณะมองดูผู้คนที่รายล้อมเธออยู่

คนเหล่านั้นต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงสุดขีด พระเจ้าช่วย! ไอ้หมอนั่น ถังหลินเนี่ยนะมีแฟนสวยขนาดนี้ ชาติที่แล้วมันไปกอบกู้ทางช้างเผือกมาหรือยังไง?

"เขามาแล้วค่ะ"

หมิงซีเห็นถังหลินกำลังเดินตรงเข้ามาก็แย้มยิ้ม แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาเขา ทุกคนมองดูเด็กสาวราวกับนางฟ้าและเอลฟ์วิ่งไปหาถังหลิน แล้วจับมือเขาอย่างเป็นธรรมชาติ พวกเขาต่างก็ยืนอึ้งตาค้างจนแทบจะอ้าปากหวอ

หยางเว่ยและคนอื่นๆ ที่ตามถังหลินมาถึงกับช็อกจนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เด็กสาวผมเงินคนนี้ไม่ใช่สาวสวยในโทรศัพท์ของถังหลินหรอกเหรอ? หมอนั่นมีแฟนสวยหยดย้อยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! สวรรค์! ชาติที่แล้วมันไปกอบกู้จักรวาลมาหรือไง?

หยางเว่ยจ้องมองหมิงซีกำลังยืนคุยกับถังหลินด้วยความรู้สึกอิจฉาริษยาและเคียดแค้น การที่ดาวมหาวิทยาลัยระดับหลิวเมิ่งซินมาคอยเอาอกเอาใจหมอนั่นก็เรื่องหนึ่งแล้ว แต่นี่มันถึงขั้นมีแฟนสวยระดับนางฟ้าเลยเชียวเหรอ มันก็เป็นแค่คนไร้พลังวิเศษแท้ๆ ทำไมถึงได้โชคดีขนาดนี้นะ?

จู่ๆ ก็มีจานใบหนึ่งยื่นมาตรงหน้าหยางเว่ย หลิวเมิ่งซินฉีกยิ้มพลางเอ่ยว่า

"แทะซะสิ!"

หยางเว่ย "..."

หลิวเมิ่งซินยิ้มและพูดต่อ "กินใบนี้หมดแล้ว ในโรงอาหารยังมีอีกเพียบเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจล่ะ"

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหยางเว่ยกระตุกไปมาสองสามครั้ง เขาเอ่ยตะกุกตะกัก "ฉะ... เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดล้อเล่นน่ะ"

ยัยผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าอะไรเนี่ย? ถึงขนาดลงทุนถือจานออกมาจากโรงอาหารเลยเนี่ยนะ

หลิวเมิ่งซินแค่นเสียงขึ้นจมูกแล้วเดินตรงไปหาถังหลินและหมิงซี เมื่อเห็นหมิงซีหันมามอง นัยน์ตาสีม่วงคู่นั้นก็ใสกระจ่างราวกับผืนน้ำ เครื่องหน้าของเธองดงามวิจิตรราวกับความฝัน ขนาดตัวเธอเองที่เป็นผู้หญิงยังรู้สึกทึ่งจนแทบหยุดหายใจ เธอส่งยิ้มแล้วเอ่ยทักทาย

"สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อหลิวเมิ่งซิน เป็นเพื่อนบ้านแล้วก็เป็นรุ่นพี่ของถังหลินน่ะ"

"สวัสดีค่ะ" หมิงซียิ้มรับ "ฉันชื่อหมิงซีค่ะ"

"น้องหมิงซี ถังหลินเคยเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังตั้งนานแล้วล่ะ สมคำร่ำลือจริงๆ เธอสวยหาตัวจับยากอย่างที่เขาบอกเป๊ะเลย" หลิวเมิ่งซินพูดพลางปรายตามองถังหลิน สายตาของเธอบ่งบอกเป็นนัยๆ ว่า นายเนี่ยมันวาสนาดีจริงๆ นะ

หมิงซียิ้มและมองหลิวเมิ่งซินพลางเอ่ยตอบ

"ถังหลินก็เคยเล่าเรื่องของคุณให้ฉันฟังเหมือนกันค่ะ"

สมัยที่เธอกับถังหลินยังเป็นเพื่อนคุยกันทางอินเทอร์เน็ต ถังหลินเคยเล่าเรื่องหลิวเมิ่งซินให้เธอฟังผ่านแชต ยิ่งไปกว่านั้น หมิงซียังเคยมีปฏิสัมพันธ์กับหลิวเมิ่งซินในฐานะของซ่งฉือมาแล้ว เธอจึงรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของอีกฝ่ายกับถังหลินนั้นสนิทสนมกันก็จริงแต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น ดังนั้นเธอจึงไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร

"จริงเหรอ? เจ้าเด็กนั่นไม่ได้เอาฉันไปนินทาลับหลังใช่ไหมเนี่ย?" หลิวเมิ่งซินถามติดตลก

หมิงซียิ้มพลางส่ายหน้า "เปล่าค่ะ เปล่าเลย เขาบอกว่าคุณคอยดูแลเขาเป็นอย่างดีมาตั้งแต่เด็กๆ ต่างหาก"

หลิวเมิ่งซินได้ยินดังนั้นก็คลี่ยิ้มออกมา

เธอมองถังหลินสลับกับหมิงซีแล้วเอ่ยขึ้น "พวกเธอสองคนกำลังจะไปเดตกันใช่ไหมล่ะ? ถ้างั้นฉันไม่กวนแล้วดีกว่า บ๊ายบายจ้า~"

พูดจบเธอก็ขยิบตาให้ถังหลิน ส่งยิ้ม โบกมือลาหมิงซีอีกครั้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ถังหลินเห็นผู้คนมากมายกำลังจ้องมองและรายล้อมเขาอยู่ สายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเคียดแค้นเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกยืดอกภูมิใจอยู่ลึกๆ เขากุมมือหมิงซีแล้วจูงเธอเดินมุ่งหน้าไปยังประตูโรงเรียน

"ซีซี พวกเราไปกันเถอะ!"

หมิงซียิ้มรับ "ค่ะ"

ฝูงชนในมหาวิทยาลัยลั่วมองดูถังหลินและหมิงซีเดินจากไป ก่อนที่เสียงโอดครวญจะดังระงมขึ้นพร้อมกัน

"ทำไมผู้หญิงสวยขนาดนั้นถึงได้ไปตกหลุมรักคนไร้พลังวิเศษได้ล่ะเนี่ย?"

"ไอ้ถังหลินมันใช้วิธีไหนจีบสาวกันวะ? หรือว่ามันจะเล่นของทำคุณไสย?"

"สวรรค์! ทำไมขนาดคนไร้พลังวิเศษยังมีแฟนแล้ว แต่ฉันยังต้องมานั่งนกอยู่อีกเนี่ย?!"

"ฉันก็อยากได้แฟนเป็นสาวเอลฟ์แสนสวยบ้างโว้ย!!"

— — — —

ถังหลินและหมิงซีเดินเคียงคู่กันไปตามท้องถนน ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวมองพวกเขาด้วยความชื่นชม

บริเวณใกล้เคียงกับมหาวิทยาลัยลั่วมีถนนคนเดินและย่านของกินอยู่มากมาย

ถังหลินกับหมิงซีเดินทอดน่องไปตามถนนคนเดิน ซื้อของกระจุกกระจิกน่ารักน่าสนใจที่บังเอิญเจอ ก่อนจะแวะไปที่ย่านของกินเพื่อตระเวนชิมอาหารหลากหลายเมนู ไม่นานนัก เวลาทั้งวันก็ล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อทั้งคู่ออกมาจากโรงภาพยนตร์ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

หมิงซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นข้อความจากแอนนา: อย่าลืมนะคะ คืนนี้คุณหนูมีเรียน

คลาสเรียนของถังซือตอนกลางคืน เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

เมื่อเห็นข้อความ หมิงซีก็มองไปทางลานกว้าง และเธอก็ได้เห็นรถยนต์คันคุ้นตาจอดอยู่ริมถนนจริงๆ

"ฉันคงต้องกลับแล้วล่ะค่ะ" หมิงซีหันไปบอกถังหลินที่อยู่ข้างๆ

ถังหลินจับมือเธอไว้อย่างอาลัยอาวรณ์พลางเอ่ยถาม "คนขับรถของเธอมาแล้วเหรอ?"

"ใช่ค่ะ" หมิงซีพยักหน้า

"งั้นก็โอเค! เดี๋ยวฉันเดินไปส่งนะ"

ถังหลินพูด

ถังหลินช่วยหอบหิ้วข้าวของกระจุกกระจิกต่างๆ ที่พวกเขาซื้อมาตอนไปเดินเล่น ก่อนจะเดินไปส่งหมิงซีที่รถ ฝากระโปรงท้ายรถเปิดออก เขาจึงนำของทั้งหมดที่ถือมาไปเก็บไว้ข้างใน สายตาของถังหลินมีเพียงหมิงซีเท่านั้น และเมื่อบวกกับแสงไฟยามค่ำคืนและกระจกรถ เขาก็เลยมองไม่เห็นใบหน้าของแอนนาชัดๆ อีกตามเคย

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ในวินาทีนั้น เขาไม่ได้ให้ความสนใจอะไรอย่างอื่นเลยต่างหาก

แอนนามองผ่านกระจกมองหลัง ดูคุณหนูของเธอกับแฟนหนุ่มจ้องตากันลึกซึ้งชนิดที่ไม่ยอมกะพริบตา แล้วเธอก็ได้แต่ละเหี่ยใจจนต้องกรอกตามองบน

คนคลั่งรักสองคนนี้คงคิดว่าสิ่งรอบข้างกลายเป็นอากาศธาตุไปหมดแล้วล่ะมั้ง

หมิงซีเอ่ยขึ้น

"ฉัน... ฉันไปก่อนนะคะ"

ถังหลินพยักหน้ารับ

"อื้ม"

เขาพูดเสริม

"กลับถึงบ้านแล้ว อย่าลืมทักมาหาฉันด้วยล่ะ"

"ได้เลยค่ะ"