บทที่ 18 คุณหนูจอมโกหก

บทที่ 18 คุณหนูจอมโกหก

ถังหลินลุกขึ้นยืนและมองเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

คนที่เดินนำหน้าสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมสีสันฉูดฉาดและมีดวงตารูปสามเหลี่ยม

หลี่เหวินเจี๋ยกับลูกน้องกำลังเดินผ่านมาระแวกนั้นพอดี

ทันทีที่พวกลูกน้องเห็นถังหลิน ก็รีบหันไปพูดกับลูกพี่ทันที

"นายน้อยหลี่ ดูนั่นสิครับ ไอ้ขยะถังหลินนี่นา"

"แถวนี้คนน้อยด้วย เราไปรุมกระทืบมันตรงนี้เลยดีไหมครับ?"

ทว่าปฏิกิริยาของหลี่เหวินเจี๋ยกลับผิดคาด ทันทีที่เห็นถังหลิน เขากลับหันหลังเดินหนีไปดื้อๆ

"นายน้อยหลี่? นายน้อยหลี่ครับ?"

"เป็นอะไรไปครับนายน้อยหลี่?"

"เราจะไม่ไปอัดไอ้ถังหลินแล้วเหรอครับ?"

"หุบปากไปเลย!"

หลี่เหวินเจี๋ยตวาดลั่นใส่ลูกน้อง

ไอ้หน้าจืดถังหลินนั่นดันมีเส้นสายเกี่ยวข้องกับถังซือ บ้าเอ๊ย! แค่นึกถึงถังซือ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัวแถมยังอิจฉาตาร้อนสุดๆ

ทั้งที่มันเป็นแค่ไอ้ขยะอ่อนแอแท้ๆ แต่กลับไปเกี่ยวข้องกับถังซือได้

ถังหลินยืนอยู่หน้าม้านั่ง มองดูหลี่เหวินเจี๋ยเดินจากไปพลางคิดในใจ: อ้าว หมอนั่นเดินหนีไปจริงๆ แฮะ

เห็นแบบนั้น ถังหลินก็เดาว่าหลี่เหวินเจี๋ยคงไม่กล้าไปวุ่นวายกับพี่เมิ่งซินอีกแล้วล่ะมั้ง

ตราบใดที่หลี่เหวินเจี๋ยไม่มารอนหาที่ตายอีก ถังหลินก็ขี้เกียจจะไปลดตัวใส่ใจ

เดต! นัดเดตตอนบ่ายสามครึ่ง แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว!

ริมฝีปากของถังหลินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

หลังจากหมิงซีนำวิทยานิพนธ์ของถังหลินไปส่งให้ศาสตราจารย์หลัว เธอก็ออกจากมหาวิทยาลัยลั่วและมุ่งหน้าไปยังบริษัท SR Technology

เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนเลยมัวแต่คิดทบทวนว่าถังซือมีเจตนาอะไรกันแน่

พ่อแม่ของเธอก็รู้เรื่องที่เธอถูกถังซือเล่นงานแล้วและเป็นกังวลอย่างหนัก

ภูมิหลังของถังซือนั้นลึกลับ ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไปของเธอเลย

ยามที่เธอไม่ได้ปรากฏตัวออกมาเอง เธอก็เปรียบเสมือนวิญญาณที่ไร้ร่องรอยให้ติดตาม

เส้นสายเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับโลกภายนอกคือผู้ช่วยของเธอ ทว่าก่อนหน้าที่จะมาเป็นซูเสี่ยวเสี่ยว เธอก็เปลี่ยนผู้ช่วยมาแล้วถึงสามคน

ลือกันว่าผู้ช่วยทั้งสามคนนั้นล้วนถูกเธอจัดการไปแล้วทั้งสิ้น

มีการคาดเดากันว่าพลังวิเศษของถังซืออาจมีมากกว่ายี่สิบชนิด และเธอน่าจะครอบครองพลังวิเศษระดับซูเปอร์ระดับคลาส S มากกว่าหนึ่งชนิดด้วยซ้ำ

การถูกคนระดับนี้หมายหัวถือเป็นประสบการณ์ที่ทรมานจิตใจสุดๆ

ทำไมจู่ๆ คนๆ นี้ถึงมาทำร้ายเธอกันล่ะ?

ใครๆ ก็บอกว่าถังซือเป็นคนรักความยุติธรรม หรือว่าซ่งกรุ๊ปจะไปทำเรื่องเลวร้ายอุกฉกรรจ์อะไรเข้าจริงๆ?

หมิงซีเข้ามามีส่วนร่วมในกิจการหลักของตระกูลตั้งแต่ยังเด็ก

เธอเชื่อว่าแม้จุดยืนของตระกูลซ่งจะไม่ได้ขาวสะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่ตระกูลของเธอก็มีเส้นแบ่งความพอดีเสมอ

หากเทียบกับตระกูลอื่นๆ เธอรู้สึกว่าตระกูลของตัวเองแทบจะเรียกได้ว่าไร้รอยด่างพร้อยเลยด้วยซ้ำ

ส่วนเรื่องราวในยุคมืด... นั่นมันก็ผ่านมาเป็นร้อยปีแล้วนะ

การจะมาขุดคุ้ยบัญชีแค้นเก่าๆ จากยุคนั้นมันออกจะไร้เหตุผลไปหน่อยมั้ง!

หมิงซีนอนคิดมาทั้งคืนและสรุปได้ว่าเหตุผลที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดน่าจะเกี่ยวข้องกับอสูรกลายพันธุ์ในเขต 16

ดังนั้น เธอจึงวางแผนที่จะไปเยือน SR Technology

เวลาบ่ายสามโมงห้านาที ถังหลินมาถึงสวนสาธารณะลั่วสุ่ยก่อนเวลานัด

เขานั่งลงบนม้านั่งในป่าต้นเบิร์ชของสวนลั่วสุ่ย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

ยังมีเวลาเหลืออีกถมเถ

บรรยากาศเงียบสงบมาก เมื่อมองตรงไปข้างหน้า เขาสามารถมองเห็นผิวน้ำในแม่น้ำอันกว้างใหญ่ เรือที่แล่นเอื่อยๆ และเมฆสีขาวที่ลอยล่องอยู่ไกลลิบ

ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง สีสันของต้นไม้หลายต้นในสวนกำลังค่อยๆ ผลัดเปลี่ยนอย่างงดงาม

เขานั่งรออยู่เพียงไม่กี่นาที หางตาก็เหลือบไปเห็นร่างๆ หนึ่ง

เขาหันขวับไปมองและพบว่าเป็นหมิงซีที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา

สาวงามเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสไตล์วินเทจประดับด้วยลูกไม้และกระดุมฝังคริสตัล ทับด้วยชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์สายเดี่ยวสีฟ้า

ชายกระโปรงยาวคลุมเข่าพอดี เผยให้เห็นน่องเรียวขาวเนียน

เธอสวมหมวกสีน้ำตาลประดับด้วยริบบิ้นสีแดงผูกเป็นโบ ในมือถือถุงกระดาษใบหนึ่ง

ท่ามกลางป่าฤดูใบไม้ร่วง เธอเดินทอดน่องรับแสงตะวัน ผิวพรรณดูขาวผ่องโปร่งแสงภายใต้แสงแดด นัยน์ตาสีม่วงเป็นประกายระยิบระยับราวกับเพชรสีม่วง รอยยิ้มของเธอสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ที่พร้อมจะสาดส่องไปทั่วทั้งโลก

"ซีซี..."

ทันทีที่เห็นเธอ ถังหลินก็รีบลุกพรวดและเดินเข้าไปหาทันที

"รอนานไหมคะ?" หมิงซีเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

ถังหลินรีบตอบ "ไม่เลยๆ ฉันก็เพิ่งมาถึงนี่แหละ มาก่อนเวลานิดหน่อยน่ะ"

ทั้งสองนั่งลงบนม้านั่งด้วยกัน

หมิงซีวางถุงที่ถือมาลงบนเก้าอี้

ภายในถุงมีกล่องโปร่งแสงใบหนึ่ง ทันทีที่เปิดกล่อง กลิ่นหอมนมเนยเย้ายวนใจก็ลอยเตะจมูก

มันคือคุกกี้ ภายในกล่องอัดแน่นไปด้วยชอร์ตเบรดคุกกี้หลากหลายรสชาติ

"ลองชิมดูสิคะ ฉันทำเองเลยนะ" หมิงซีบอกด้วยรอยยิ้ม

"เธอทำขนมอบเป็นด้วยเหรอ? เก่งจังเลย!" ถังหลินเอ่ยชม

"ลองชิมดูสักชิ้นสิคะ เร็วเข้า ลองชิมดูนะ" หมิงซีคะยั้นคะยอ

สาวงามเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วงประคองกล่องคุกกี้ด้วยสองมือแล้วยื่นให้ถังหลิน

เพียงแค่มองใบหน้าอันงดงามราวกับลูกรักพระเจ้าของเธอ เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองละลายไปครึ่งตัวแล้วตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มกิน

ถังหลินหยิบชอร์ตเบรดคุกกี้รสเนยขึ้นมาหนึ่งชิ้น และหลังจากลิ้มรส เขาก็เอ่ยปากชมเปาะทันที

"อร่อยมาก! นี่เป็นชอร์ตเบรดคุกกี้ที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย เธอทำได้ยังไงเนี่ย?"

"ฉันก็แค่ดูคลิปสอนทำในเน็ตแล้วลองทำตามดูน่ะค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะออกมาดีตั้งแต่ครั้งแรก" หมิงซียิ้มรับ

ทว่าความจริงแล้ว:

สาวงามเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วงกำลังถือถ้วยชาดำและสั่งการบอดี้การ์ดสาวข้างกายว่า:

"แอนนา ฉันอยากกินชอร์ตเบรดคุกกี้ฝีมือเธอ ขอหลายๆ รสเลยนะ เตรียมให้เสร็จก่อนบ่ายสามโมงล่ะ ฉันจะเอาไปให้ถังหลิน"

"คุณหนูคะ นี่คุณหนูกะจะเอาคุกกี้ที่ฉันทำไปแอบอ้างว่าเป็นฝีมือตัวเองเหรอคะ? แบบนั้นมันโกหกกันชัดๆ ไม่สง่างามเอาซะเลยนะคะ"

ประกายความเย็นชาพาดผ่านดวงตาของหญิงสาวผู้งดงาม:

"เธอยังอยากได้โบนัสปลายปีอยู่ไหมฮึ?"

"ฉันจะรีบไปทำเดี๋ยวนี้เลยค่ะคุณหนู"

คุณหนูซ่งหมิงซีไม่เคยแม้แต่จะย่างกรายเข้าครัวเลยด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการทำคุกกี้

และตอนนี้ เธอกำลังเอามือเท้าคางข้างหนึ่ง โกหกถังหลินหน้าตาเฉยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานโดยที่หน้าไม่แดงเลยสักนิด:

"ไม่คิดเลยนะคะว่าตัวเองจะมีพรสวรรค์ด้านการทำขนม วันหลังฉันอาจจะลองทำอย่างอื่นดูบ้าง"

"ทำสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรกนี่เก่งจริงๆ นะ เมื่อก่อนฉันเคยลองหัดทำขนมปังปิ้งดูเหมือนกัน แต่พอลองทำไปสองสามครั้งก็ยอมแพ้ มันยากเกินไปน่ะ" ถังหลินพูดไปพลาง สวาปามชอร์ตเบรดคุกกี้รวดเดียวห้าชิ้นไปพลาง

ขนมปังปิ้งงั้นเหรอ?

ถังหลินชอบกินขนมปังปิ้งสินะ

หมิงซีจดจำข้อมูลนั้นไว้ในใจทันที

"ทำไมจู่ๆ ถึงนึกอยากทำชอร์ตเบรดคุกกี้ขึ้นมาล่ะ?" ถังหลินถามยิ้มๆ

"ก็คุณเคยบอกว่าชอบกินคุกกี้นี่คะ" หมิงซีตอบ

พวกเขาเป็นเพื่อนออนไลน์กันมาตั้งห้าปีแล้ว และเคยคุยกันเรื่องสัพเพเหระมากมาย

เอาเข้าจริง ถังหลินก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองเคยไปบอกเธอตอนไหนว่าชอบกินชอร์ตเบรดคุกกี้ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก

สิ่งสำคัญคือ หมิงซีจำของที่เขาชอบได้ต่างหาก

เธอจำได้จริงๆ ว่าเขาชอบชอร์ตเบรดคุกกี้ แถมยังลงมือทำมาให้เขาด้วยตัวเองอีก

เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกโยนลงไปในโหลน้ำผึ้งที่เขียนป้ายแปะไว้ว่า 'ความสุข' มันมีความสุขเสียจนรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะระเบิดออกเป็นพลุไฟ

เขามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตแสนสวยของหญิงสาว ใบหูของเขาค่อยๆ ซับสีเลือดขึ้นมา

เขาประคองกล่องคุกกี้ไว้ในมือ พลางคิดในใจว่าชาติที่แล้วเขาคงเคยกอบกู้ทางช้างเผือกเอาไว้แน่ๆ ชาตินี้ถึงได้มีวาสนาปานนี้