บทที่ 29: มอบสายธารดาราจักรให้ถังเยว่ นายน้อยตระกูลจู่หวนคืนสู่เมืองหลวง

ถังเยว่ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ชิงอวิ๋นก็จูบปิดปากเธอโดยตรง

และพี่สาวพนักงานต้อนรับที่สนามบินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ จนหน้าแดงไปหมดแล้ว

ผ่านไปเนิ่นนาน จู่ชิงอวิ๋นถึงยอมปล่อยเธอ ในขณะที่ถังเยว่ซึ่งพยายามดิ้นรนขัดขืนในตอนแรกแต่ไม่หลุด ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดหายไป

"น้องชายตัวเหม็น"

ถังเยว่ใช้เวลานานกว่าจะสรรหาคำด่าที่ดูจืดชืดแบบนี้ออกมาได้ และในเวลานี้เอง จู่ชิงอวิ๋นก็ไม่รู้ไปเอาดกล่องเล็กๆ ที่ห่อไว้อย่างสวยงามออกมาจากไหน

"นี่เป็นของขวัญจากผมให้พี่สาวครับ พี่สาวต้องรับไว้นะ!"

พูดจบ จู่ชิงอวิ๋นก็หยุดไปครู่หนึ่ง

"ถ้าในอนาคตมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น พี่ต้องรีบแจ้งผมทันทีนะ ผมจะรีบเหาะมาหาให้เร็วที่สุดเลย"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็เริ่มออกเดินทาง

ถังเยว่มองดูเที่ยวบินที่มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง พร้อมกับความรู้สึกว่างเปล่าในใจ

ท่ามกลางความรู้สึกสับสนระคนอาลัยอาวรณ์ ถังเยว่เปิดกล่องของขวัญที่จู่ชิงอวิ๋นให้มาราวกับถูกมนต์สะกด

กล่องของขวัญมีขนาดเล็กและเบามาก การห่อก็ดูไม่ค่อยประณีตเท่าไหร่ เห็นได้ชัดว่าเขาคงเพิ่งเรียนรู้วิธีห่อมาสดๆ ร้อนๆ

แต่เมื่อเธอเปิดมันออก ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันที และในรูม่านตาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"สายธารดาราจักร..."

บนเครื่องบินที่มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง จู่ชิงอวิ๋นยังคงคิดถึงเรื่องพี่ถังเยว่ของเขา

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ อีกฝ่ายไปถึงระดับกลางขั้น 3 แล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอกลับไม่สามารถเลื่อนขั้นสู่ระดับสูงได้สักที

ดังนั้นเขาเลยขอให้คุณปู่ช่วยซื้อสายธารดาราจักรมาให้ แน่นอนว่าเขาใช้เงินจากบัตรที่คุณปู่ให้มานั่นแหละ

ท้ายที่สุดแล้ว แม้ตระกูลจู่จะมีธุรกิจใหญ่โต แต่ก็ไม่สามารถใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้

เขาให้สายธารดาราจักรกับถังเยว่ไป 2 ชิ้น ซึ่งน่าจะเพียงพอสำหรับเธอในการทะลวงระดับเวทมนตร์ธาตุไฟไปสู่ระดับสูง

เมื่อรวมกับเมล็ดพันธุ์วิญญาณเพลิงกุหลาบที่เดิมทีม่อฝานแย่งชิงไปในต้นฉบับ แต่ตอนนี้ตกเป็นของถังเยว่แล้ว

จู่ชิงอวิ๋นเชื่อว่าด้วยความแข็งแกร่งระดับนักเวทระดับสูงของเธอในเวลานั้น เธอจะไม่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างแน่นอน แม้แต่ในเหตุการณ์งูทลายสวรรค์

แน่นอน ถ้าไอ้พวกสารเลวนั่นกล้ามาก่อเรื่องจริงๆ จู่ชิงอวิ๋นก็จะไม่เกรงใจพวกมันแน่

(*￣︿￣)

เมืองหลวง จู่ชิงอวิ๋นเพิ่งเดินออกมาจากสนามบิน ก็เห็นพ่อบ้านหลี่ยืนรออยู่ที่ทางเข้า

และพ่อบ้านหลี่ ผู้ซึ่งทำงานรับใช้ตระกูลจู่ด้วยความขยันขันแข็งมาค่อนชีวิต ก็เผยความตื่นเต้นในดวงตาสีเหลืองขุ่นทันทีที่เห็นร่างของจู่ชิงอวิ๋น

"นายน้อย ท่านดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากเลยนะครับหลังจากไม่เจอกันตั้ง 3 ปี"

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา จู่ชิงอวิ๋นก็ส่งยิ้มให้

"พ่อบ้านหลี่ต่างจากผมนะ ผ่านไป 3 ปี คุณไม่เปลี่ยนไปเลย..."

คนผ่านทาง ก: ให้ตายเถอะ! นั่นใช่นายน้อยตระกูลจู่รึเปล่า?

คนผ่านทาง ข: ต้องยอมรับเลยนะว่านายน้อยตระกูลจู่นี่หล่อจริงๆ สงสัยจังว่าความแข็งแกร่งจะขนาดไหน?

คนผ่านทาง ค: ตระกูลจู่ก็คือตระกูลจู่วันยังค่ำ แม้จะเป็นหนึ่งใน 3 ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง แต่เวลาไปไหนมาไหนหรือทำอะไรก็มักจะทำตัวเรียบง่ายไม่เอิกเกริก

คนผ่านทาง ง, จ, ฉ, ช: เห็นด้วย!

เมื่อพ่อบ้านสตาร์ทรถ จู่ชิงอวิ๋นก็เริ่มมองดูตึกสูงระฟ้าที่คุ้นเคยรอบตัว

"น่าคิดถึงจริงๆ แฮะ พอไปอยู่เมืองเล็กๆ นานๆ กลับมาที่นี่แล้วรู้สึกไม่ชินนิดหน่อย"

หลังจากถอนหายใจ จู่ชิงอวิ๋นก็หันไปมองพ่อบ้านหลี่ที่กำลังขับรถอยู่

"จะว่าไป มีเรื่องสำคัญอะไรเหรอครับ คุณปู่ถึงได้รีบเรียกตัวผมกลับมาวันนี้?"

(ω`)?

"เรื่องสำคัญ? ท่านผู้นำตระกูลก็ไม่ได้บอกผมเหมือนกันครับ ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ"

"แต่ที่ผมรู้ก็คือ เมื่อ 3 ปีก่อน หลังจากที่นายน้อยเพิ่งออกจากบ้านไปได้ไม่นาน คุณหนูถิงอิงจากตระกูลมู่ก็มาตามหานายน้อย แต่ตอนนั้นนายน้อยออกจากเมืองหลวงไปแล้วครับ"