บทที่ 17: กล้ากินขนมของฉันแต่ไม่ยอมรับงั้นเหรอ?

บทที่ 17: กล้ากินขนมของฉันแต่ไม่ยอมรับงั้นเหรอ?

ท้ายที่สุด หลี่เหมียนกับเถียนเถียนก็วิ่งไม่ครบระยะทาง

พวกเขาล้มพับลงไปตอนที่วิ่งได้สองในสามของรอบที่สอง และถูกกิ่งของเถาวัลย์น้อยหิ้วกลับมา

นักเรียนคนอื่นๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก

แต่สิ่งที่ทำให้หลี่เหมียนนับถือที่สุดก็คือพ่อหนุ่มสายเปย์อย่างเซียวเฉิน

เขาสามารถวิ่งตามสัตว์พันธสัญญาของตัวเองจนครบระยะทางได้จริงๆ

แม้แต่เฉินเย่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะปรายตามองเขาถึงสองครั้ง พร้อมกับเอ่ยชมต่อหน้าทุกคนว่า "ไม่เลว"

เซียวเฉินนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นและส่งยิ้มแหยให้เฉินเย่

แต่ในความเป็นจริง เขาถูกอาอวี่ลากกลับมาต่างหาก

วีรบุรุษตัวจริงอย่างอาอวี่เหนื่อยหอบจนดูเหมือนหมาใกล้ตาย มันนอนหมอบลิ้นห้อยอยู่บนพื้น น้ำลายแทบฟูมปาก

เฉินเย่มองดูเด็กหนุ่มเด็กสาวที่เถาวัลย์น้อยหิ้วกลับมากองรวมกัน แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่

"พวกเธอเป็นรุ่นที่ห่วยที่สุดเท่าที่ครูเคยฝึกมาเลย"

เขาเอามือไพล่หลังแล้วเอ่ยต่อ "ต่อไปเราจะฝึกการปีนป่าย การคลาน และการวิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง"

"แต่ผลงานของพวกเธอทำให้ครูผิดหวังมาก ดังนั้นการฝึกในช่วงบ่ายนี้จึงถูกยกเลิก"

นักเรียนไม่สนหรอกว่าพวกเขาจะเป็นรุ่นที่ห่วยที่สุดหรือไม่

สิ่งที่พวกเขาสนใจคือการได้พักผ่อนต่างหาก

พอได้ยินว่างดฝึกช่วงบ่าย พวกเขาก็แทบจะกระโดดเด้งตัวขึ้นจากพื้นด้วยความดีใจ

ทว่าวินาทีต่อมาเฉินเย่ก็พูดแทรกขึ้น "ถึงการฝึกภาคปฏิบัติจะยกเลิกไป แต่บทเรียนพื้นฐานของพวกเธอจะข้ามไม่ได้เด็ดขาด"

"โดยเฉพาะชั้นเรียนทำสมาธิ!"

"พลังจิตวิญญาณคือส่วนที่สำคัญที่สุดของนักฝึกสัตว์ หากปราศจากมันก็ไม่สามารถปลุกพลังได้ และหากไม่ได้รับการปลุกพลัง ก็ไม่สามารถทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรได้เช่นกัน"

"เพราะฉะนั้นเวลาที่เหลือ ไปเตรียมตัวสำหรับการทำสมาธิในช่วงบ่ายซะ!"

ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น

อย่างไรเสีย การนั่งสมาธิก็ยังดีกว่าการออกกำลังกายล่ะนะ

หลี่เหมียนเองก็ผ่อนคลายลงเช่นกัน

ด้วยความที่เป็นคนติดบ้านมานานกว่าสิบปีในชาติก่อน การวิ่งในวันนี้ก็ถือว่าทะลุโควตาการออกกำลังกายของเธอไปมากแล้ว

เถียนเถียนเองก็ต้องงัดเรี่ยวแรงทุกหยาดหยดออกมาใช้เพียงเพื่อวิ่งตามหลี่เหมียนให้ทัน

หลังจากพักผ่อนและทานอาหารกลางวันเสร็จ หนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวก็กลับมาที่สนามเพื่อเตรียมตัวทำสมาธิ

"เหมียนเหมียน"

เหยาเฉินโบกมือมาแต่ไกลแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา "ฉันเพิ่งซื้อขนมของสัตว์พันธสัญญามา... อยากลองไหม"

หลี่เหมียนลืมตาขึ้น

"ขนมอะไรหรอ"

"นี่ไง"

เหยาเฉินหยิบถุงเล็กๆ ออกมา

หลี่เหมียนจ้องมองใกล้ๆ

[พระกระโดดกำแพง สูตรเฉพาะสำหรับสัตว์พันธสัญญา]

หมายเหตุ: มีเพียงสัตว์พันธสัญญาเท่านั้นที่รับรู้ถึงความอร่อยนี้ได้!

หลี่เหมียน "..."

คนยังไม่มีปัญญาจะได้กินพระกระโดดกำแพงเลย แต่หมาของเธอกลับได้กินเสียนี่

เธอปรายตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเถียนเถียน ไม่รู้เลยว่าควรจะสงสารใครดี

"ขอสักชิ้นสิ"

เด็กสาวเอ่ย "ฉันจะลองชิมดู"

เหยาเฉินไม่ได้สงสัยอะไรและยื่นถุงให้ ขณะที่หลี่เหมียนเปิดมันออกและจัดการเขมือบลงท้อง เธอก็ได้ยินเสียงเห่าอย่างบ้าคลั่งของเถียนเถียน

เหยาเฉินเงยหน้าขึ้นมอง

หลี่เหมียนกำลังดึงเศษขนมพระกระโดดกำแพงออกจากริมฝีปาก พลางกระแอมไอเพื่อกลบเกลื่อน "ดูสิ เด็กคนนี้ใจร้อนแค่ไหน"

เถียนเถียนสบถด่า "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

ยัยบ้า! ยัยบ้า!

นั่นมันของฉันนะ! ของฉัน!

กล้ากินขนมของฉันแต่ไม่ยอมรับว่าขโมยไปงั้นเหรอ ห๊ะ!?

ฉันโกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!

หลี่เหมียนยัดขนมชิ้นนั้นเข้าปากมัน "หุบปากไปเลย เจ้าเถียนเถียนเหม็นเน่า!"

เถียนเถียนคาบขนมไว้แล้วบ่นอู้อี้ "งื๊ด!"

เจ้านายเหม็นเน่าเอ๊ย!

เหยาเฉินเกือบจะหลุดขำออกมาแต่ก็แสร้งกระแอมไอแล้วอธิบายอย่างใจเย็น "เหมียนเหมียน อาหารของสัตว์พันธสัญญาไม่เหมือนกับของพวกเรานะ มันมีพลังงานที่สัตว์พันธสัญญาจำเป็นต้องใช้ในการเติบโต ยิ่งมีพลังงานมากเท่าไหร่ พวกมันก็จะยิ่งรู้สึกว่าอร่อยมากขึ้นเท่านั้น"

หลี่เหมียนกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา "จริงเหรอ ฉันไม่รู้มาก่อนเลย"

"ตอนที่ฉันกัดเข้าไปเมื่อกี้ ฉันคิดว่ารสชาติมันเหมือนน่องไก่เลยนะ"

เหยาเฉิน: ...

หลี่เหมียนดูไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเพิ่งจะโป๊ะแตกเรื่องแย่งอาหารหมากิน "บรรจุภัณฑ์กับรสชาติของมันทำให้ฉันนึกถึงขนมที่เคยกินเลยล่ะ"

"เอ่อ..."

"จริงสิ เธอไปซื้อมาจากไหนหรอ ตอนเข้ามาในฐานฉันไม่เห็นโรงอาหารเลยนะ"

"มีสิ แค่ไม่มีป้ายบอกน่ะ ลองสังเกตดูดีๆ ถ้าเห็นใครเดินออกมาจากหอพักชั้นล่างหรือห้องรปภ. ก็พุ่งตรงเข้าไปได้เลย สะดวกสุดๆ"

หลี่เหมียนทำตาโต "เธอรู้เยอะจังเลยเฉินเฉิน เธอยังมีความลับอะไรปิดบังฉันอยู่อีกไหมเนี่ย"

เหยาเฉินหน้าแดงระเรื่อ "ม...ไม่มีอะไรมากหรอก แค่นิดเดียวเอง"

"แค่นิดเดียวจริงๆ เหรอ ไม่ใช่ร้อยล้านเรื่องหรอกนะ"

เหยาเฉินค้อนขวับอย่างเอียงอาย

"แค่นิดเดียวจริงๆ"

หลี่เหมียนหยิกแก้มเธอเบาๆ "ฉันไม่เชื่อหรอก... ให้ฉันลองลูบๆ คลำๆ ดูหน่อยเป็นไง แล้วฉันจะเชื่อ!"

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเด็กสาวแดงเถือกยิ่งกว่าเดิม หลี่เหมียนจึงหยุดหยอกล้อก่อนจะถลำลึกไปมากกว่านี้และถอนหายใจออกมา "ทำไมเธอถึงขี้อายขนาดนี้นะ นิสัยแบบนี้เดี๋ยวก็โดนคนอื่นรังแกเอาหรอก"

เหยาเฉินระบายลมหายใจแผ่วเบา

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันเป็นนักฝึกสัตว์นะ"

หลี่เหมียนยักไหล่ "ก็นั่นแหละที่ฉันหมายถึง"

เหยาเฉินไม่รู้จะตอบกลับอย่างไรดี

เมื่อออกไปใช้ชีวิตในป่า ความสัมพันธ์ระหว่างนักฝึกสัตว์ด้วยกันนั้นไม่ได้เป็นมิตรเสมอไป

ถึงแม้จะไม่ได้ใช้ความรุนแรงกันอย่างโจ่งแจ้ง แต่การลอบแทงข้างหลังก็เป็นเรื่องปกติ... เหยาเฉินแค่ยังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นก็เท่านั้น

หลี่เหมียนบิดขี้เกียจอย่างเนือยๆ

เถียนเถียนก็เลียนแบบท่าทางของเธอ บิดขี้เกียจตามไปด้วย

ชั่วขณะหนึ่งการเคลื่อนไหวของพวกเขาสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ แสดงให้เห็นถึงความผูกพันที่น่าทึ่ง

เหยาเฉินกลืนคำพูดที่ว่า "เธอกับสัตว์พันธสัญญาของเธอช่างเหมือนกันเสียจริง" ลงคอไป

"ปี๊ด—"

เสียงนกหวีดของเฉินเย่ดังขึ้น

มันดึงหลี่เหมียนกลับไปสู่ช่วงเวลาการฝึกทหารสมัยมัธยมปลายในทันที

"ทุกคน คนเตี้ยอยู่ข้างหน้า คนสูงอยู่ข้างหลัง!"

"กางแขนเว้นระยะห่างหนึ่งช่วงแขนตามลำดับความสูง เตรียมตัวให้พร้อม เรากำลังจะเริ่มการทำสมาธิแล้ว"

เฉินเย่สั่งให้พวกเขากระจายตัวออกไป

ลานกว้างแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตมโหฬาร นอกจากเฉินเย่แล้ว ยังมีครูฝึกคนอื่นๆ อีกหลายคน ซึ่งแต่ละคนมีนักเรียนในการดูแลสามสิบถึงสี่สิบคน และนักเรียนทุกคนต่างก็มีสัตว์พันธสัญญาเผ่าสุนัข เสียงเห่าหอนดังระงมก้องไปทั่วบริเวณ ต่อให้นั่งสมาธิ ผลลัพธ์ที่ได้ก็คงย่ำแย่อยู่ดี

ด้วยความสงสัยว่าเหตุใดเฉินเย่จึงเลือกลานกว้างที่แสนจะหนวกหูแห่งนี้เป็นสถานที่ทำสมาธิ พวกเขาจึงซุบซิบกันเองและเคลื่อนตัวเข้าประจำที่ช้าลง

"ครูฝึกครับ!"

ใครบางคนยกมือขึ้น "พวกเราไม่ควรหาสถานที่เงียบๆ ในการทำสมาธิหรอกหรือครับ ทำไมต้องมาฝึกที่ลานกว้างเสียงดังรบกวนแบบนี้ด้วยล่ะครับ"

เฉินเย่มองดูเด็กหนุ่ม

"เธอชื่ออะไร"

"รายงานครูฝึก... โจวหยวนอีครับ"

สีหน้าของเฉินเย่อ่อนลงเล็กน้อย "เป็นคำถามที่ดี"

"แต่เธอเคยพิจารณาไหมว่าพวกเธออาศัยอยู่ที่ไหน"

โจวหยวนอีมีสีหน้างุนงง "ครูครับ ผมไม่เข้าใจ... สถานที่ที่เราอาศัยอยู่มันทำไมเหรอครับ"

"พูดง่ายๆ ก็คือ... พวกเธออาศัยอยู่ในตัวเมืองหรือแถบชานเมืองล่ะ"

เฉินเย่เลิกคิ้ว "ถ้าเป็นในเมือง พวกเธอจะหาสถานที่เงียบๆ นั่งสมาธิอยู่ที่บ้านได้อย่างไร"

โจวหยวนอีนิ่งเงียบไป

พวกเขาเริ่มตระหนักถึงปัญหาแล้ว

"เธอก็อยู่ในเมืองด้วยงั้นเหรอ"

เกาหยวนจื้อที่ยืนอยู่ข้างหลี่เหมียนเอียงคอมองแล้วเอ่ยถาม

หลี่เหมียนครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง มีแต่เสียงรบกวนไม่หยุดหย่อน... มีแต่เสียงที่นายจินตนาการไม่ออกเท่านั้นแหละ ไม่มีเสียงไหนที่นายจะไม่ได้ยินหรอก"

โชคดีที่ห้องของเธอเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม สถานการณ์จึงไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น

"ครูขอถามพวกเธอหน่อย"

เฉินเย่กล่าวต่อ "ในยามที่พวกเธออยู่ภายในรอยแยกมิติ และมีสหาย มิตรสหาย รวมถึงสัตว์พันธสัญญาของพวกเธออยู่แนวหน้า กำลังซื้อเวลาให้พวกเธอมีโอกาสทำสมาธิและฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณ... พวกเธอจะยังเรื่องมากกับสภาพแวดล้อมในการทำสมาธิอยู่อีกไหม"