บทที่ 45 ภารกิจสร้างร้านค้า
บทที่ 45 ภารกิจสร้างร้านค้า
“มิติร้านค้านี้ยังไม่ต้องรีบ”
มิติร้านค้าแน่นอนว่าต้องรอจนกว่าจะกลับไปแล้วค่อยเปิด อย่างไรเสียโลกหลักนั้นก็เป็นรากฐานของหลี่อวี้ แต่ทว่า... กลับ?
“ระบบ ข้าจะกลับไปได้เมื่อไหร่?”
หลี่อวี้พบว่าระบบที่ไม่แจ้งเตือนล่วงหน้านี้มันน่ารำคาญจริงๆ
“ผู้ใช้งานสำเร็จภารกิจเริ่มต้นแล้ว สามารถกลับได้ทุกเมื่อ”
“กลับได้ทุกเมื่อหรือ?”
หลี่อวี้พยักหน้า แสดงความเข้าใจ จู่ๆ ก็นึกถึงนิสัยไม่แจ้งเตือนล่วงหน้าของระบบ จึงรีบถามระบบว่า “ระบบ ถ้าข้ากลับตอนนี้ จะเกิดผลกระทบอะไรหรือไม่?”
“ผู้ครอบครอง ‘คัมภีร์สวรรค์ไท่ซั่ง’ โจวอี้ เริ่มภารกิจหลัก ‘เส้นทางสู่มหาจักรพรรดิ’ ขั้นแรก ผู้ใช้งานรับปากจะเป็นพยาน หากผู้ใช้งานกลับไป ผู้ครอบครองโจวอี้จะไม่สามารถส่งภารกิจ ภารกิจผู้ครอบครองจะไม่สำเร็จ”
“ว่าแล้วเชียว! ข้าว่าต้องมีปัญหาแน่”
หลี่อวี้แอบรู้สึกโชคดีในใจ โชคดีที่เมื่อกี้ไม่ได้กลับไป ไม่งั้นภารกิจของเจ้าเด็กโจวอี้คงค้างเติ่ง ทำไม่สำเร็จ ที่ทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่าสิ?
“ระบบไม่แจ้งเตือนล่วงหน้า มันน่ารำคาญจริงๆ”
หลี่อวี้ขมวดคิ้ว ระบบไฮเทคขนาดนี้ ทำไมถึงมีการตั้งค่าห่วยๆ แบบนี้ได้?
“เอ๊ะ? การตั้งค่า? หรือว่าเป็นเพราะข้าไม่ได้ตั้งค่าให้มัน?”
คิดได้ดังนั้น หลี่อวี้ก็รีบสั่งการระบบทันที “ระบบ เปิดฟังก์ชันตัวช่วย โดยยึดหลักการรักษาความปลอดภัยของข้า รักษาผลประโยชน์ของข้า ให้คำแนะนำอย่างทันท่วงที”
“รับคำสั่ง เปิดฟังก์ชันตัวช่วยของระบบ”
“เฮ้อ! เป็นเพราะสาเหตุนี้จริงๆ หรือ?”
หลี่อวี้ถอนหายใจยาว พบว่าสุดท้ายสาเหตุทั้งหมดก็มาจากตัวเอง ช่าง... หลี่อวี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
“เพื่อรักษาผลประโยชน์ของผู้ใช้งาน ระบบขอแนะนำให้ผู้ใช้งานเปิดภารกิจระยะยาว: ภารกิจสร้างร้านค้า”
“ภารกิจสร้างร้านค้า? ขนาดยังไม่ได้เปิดมิติเลยนะ? ก็เปิดภารกิจนี้ได้แล้วหรือ?”
ได้ยินคำแนะนำของระบบ หลี่อวี้ก็ชะงักไป
“เปิดภารกิจสร้างร้านค้า ผู้ใช้งานสามารถรวบรวมทรัพยากรที่จำเป็นสำหรับการสร้างร้านค้าล่วงหน้าได้”
“อย่างนั้นหรือ?”
หลี่อวี้ได้ยินคำอธิบายนี้ ก็พยักหน้า “งั้นก็เปิดเลย”
“เปิดภารกิจขั้นสูง”
“ภารกิจขั้นสูง: สร้างร้านค้า ระยะเวลาภารกิจ: ระยะยาว”
“คำอธิบายภารกิจ: ในฐานะผู้จัดหาระบบ จะไม่มีร้านเป็นของตัวเองได้อย่างไร?”
“เปิดภารกิจรวบรวมทรัพยากรก่อสร้าง: รวบรวมทรัพยากรทุกชนิดที่จำเป็นสำหรับการสร้างร้านค้า”
สิ้นเสียงหลี่อวี้ ระบบก็ส่งเสียงเตือนดังขึ้นเป็นชุด
“รวบรวมทรัพยากรก่อสร้าง? ต้องรวบรวมอะไรบ้างล่ะ? จะให้ข้าไปตัดไม้แบกหินหรือไง?”
หลี่อวี้ไม่รู้เลยว่าทรัพยากรก่อสร้างมีอะไรบ้าง
“ทรัพยากรสร้างร้านค้า รวมถึงทรัพยากรสิ่งก่อสร้างหลัก ทรัพยากรตกแต่งภูมิทัศน์ ทรัพยากรตกแต่งภายใน”
“พบทรัพยากรสร้างร้านค้าในทรัพยากรที่ผู้ใช้งานครอบครอง”
“ตำหนักหยกห้าสี สามารถใช้เป็นทรัพยากรสิ่งก่อสร้างหลักได้ เมล็ดโพธิ์ สามารถใช้เป็นทรัพยากรปลูกต้นไม้ได้ สระสวรรค์กระบี่เซียน สามารถใช้เป็นสระบัวได้ อาวุธจักรพรรดิบงกชเขียว สามารถใช้เป็นเมล็ดบัวได้”
“ข้าล่ะเชื่อเลย...”
ได้ยินคำพูดชุดนี้ของระบบ หลี่อวี้อ้าปากค้าง
ฟังน้ำเสียงสิ! อาวุธจักรพรรดิบงกชเขียว ไม่ว่าจะไปโลกไหน ก็เป็นตัวตนที่สามารถทำลายล้างโลกได้ทั้งนั้น! ในสายตาของระบบ กลับเป็นแค่ดอกบัวที่เอาไว้ปลูกในสระ
เอาเถอะ แม้โดยเนื้อแท้แล้วมันจะเป็นดอกบัว แต่เจ้าของเดิมเป็นใครล่ะ! ดอกบัวแห่งความโกลาหล ร่างต้นของมหาจักรพรรดิเชียวนะ! ทำแบบนี้ไม่กลัวโดนตีตายหรือไง?
ยังมีสระสวรรค์กระบี่เซียน สถานที่ตรัสรู้กระบี่ของชื่อซงจื่อ น้ำทุกหยดแฝงปราณกระบี่ไร้สิ้นสุด ในสายตาของระบบ นี่ก็เป็นแค่สระน้ำ เอาไว้เลี้ยงดอกบัวพอดี
เมล็ดโพธิ์ยิ่งน่าสงสาร กลายเป็นแค่ต้นไม้ประดับไปเลย เทียบกันแล้ว ตำหนักหยกห้าสีในสุสานจักรพรรดิพฤกษา ถูกระบบรื้อมาสร้างใหม่ กลับดูไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่
“ถ้ารวบรวมทรัพยากรตามมาตรฐานนี้ ข้ากำลังจะสร้างร้านค้า? หรือสร้างวังเซียนกันแน่? ยิ่งไปกว่านั้น ทรัพยากรระดับนี้ ข้าต้องรวบรวมไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย?”
หลี่อวี้พบว่าตัวเองเหมือนถูกระบบหลอกอย่างแรงอีกแล้ว
“ระบบเตือน: ทรัพยากรที่ผู้ใช้งานรวบรวมยิ่งระดับสูง มิติร้านค้าที่สร้างขึ้นก็ยิ่งสมบูรณ์แบบ มิติร้านค้าคือรากฐานของผู้ใช้งาน โปรดผู้ใช้งานให้ความสำคัญ”
“รากฐาน?”
ได้ยินคำนี้ สีหน้าของหลี่อวี้ก็จริงจังขึ้น การที่ระบบเรียกว่าเป็นรากฐาน ดูท่ามิติร้านค้านี้คงจะทำเล่นๆ ไม่ได้แล้ว
“ทรัพยากรก่อสร้างระดับสูงหรือ? โลกนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีของพวกนี้นี่นา!”
หลี่อวี้ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง เงยหน้ามองไกลออกไป “ตำหนักเซียนทองแดงและปราณทมิฬเหลือง ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น! เพียงแต่... อันตรายไปหน่อย”
“ผู้ครอบครองโจวอี้กำลังส่งทรัพยากร”
เสียงเตือนกะทันหันของระบบทำให้หลี่อวี้ตาเป็นประกาย “โจวอี้ไม่ใช่คนที่มีอยู่แล้วหรือ? ข้าให้ระบบเขาไปก็เพื่อการนี้ไม่ใช่หรือ? เจ้าเด็กโจวอี้ ดูท่าตำหนักเซียนทองแดงคงต้องให้เจ้าไปหยั่งทางดูสักหน่อยแล้ว!”
ในคลังทรัพยากรของระบบ มีสัตว์ปีศาจรูปร่างคล้ายลิงร่างสูงกว่าสามวา ขนปกคลุมด้วยเกล็ดสีเหลืองดินโผล่ขึ้นมา
“นี่คือลิงเกล็ด? เจ้านี่น่าจะมีพลังขอบเขตฟากฝั่งแล้วใช่ไหม? โจวอี้ฆ่ามันได้? ดูท่าความเร็วในการฆ่ามอนสเตอร์อัปเลเวลคงไม่ช้าสินะ! เวลาทำภารกิจให้เสร็จคงใช้เวลาอีกไม่นาน”
“เอ๊ะ? เดี๋ยว!”
คิดถึงตรงนี้ หลี่อวี้ก็นึกปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ ใจหายวาบ
“ระบบ ภารกิจกวาดล้างหกสำนักถ้ำสวรรค์แห่งแคว้นเอี้ยนของโจวอี้ เงื่อนไขความสำเร็จคืออะไร? คงไม่ให้เขาไปฆ่าเจ้าสำนักถ้ำสวรรค์ทั้งหกหรอกนะ?”
เจ้าสำนักถ้ำสวรรค์ทั้งหกอย่างน้อยก็มีขอบเขตแปลงมังกร หากจะให้โจวอี้เอาชนะผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตแปลงมังกรภายในหนึ่งปี เว้นแต่หลี่อวี้จะเปิดโปรให้เขา ประทานชุดเกราะขอบเขตปราชญ์ให้ มิเช่นนั้นคงเป็นไปไม่ได้เลย
“เงื่อนไขความสำเร็จของภารกิจ: เอาชนะศิษย์รุ่นเดียวกันทั้งหมดในหกสำนักถ้ำสวรรค์”
“แบบนี้ค่อยยังชั่ว”
หลี่อวี้พยักหน้ายิ้มๆ มองไปทางป่าที่โจวอี้กำลังล่าสัตว์ “เวลาเหลือน้อยแล้ว เจ้าเด็กโจวอี้ เจ้าต้องรีบเติบโตได้แล้ว! ปรมาจารย์รอไม่ไหวแล้วนะ!”
ก้าวเท้าเดินออกจากตำหนัก หลี่อวี้เงยหน้ามองไกลออกไป
“นอกจากตำหนักเซียนทองแดง ทรัพยากรที่เก็บเกี่ยวได้ยังมีอีกแห่งหนึ่ง นั่นคือแดนอัคคี สำหรับคนอื่น เปลวเพลิงเต็มฟ้าในแดนอัคคีคือแดนมรณะ แต่ข้าสามารถใช้ระบบเรียกคืนเปลวเพลิงเหล่านั้นได้โดยตรง ไม่ค่อยมีอันตรายเท่าไหร่”
หลี่อวี้ครุ่นคิด แล้วถามระบบอีกครั้ง “ระบบ เจ้าเก็บข้อมูลของแดนอัคคีไว้แล้ว เปลวเพลิงต่างๆ ในแดนอัคคี นอกจากสรรพคุณของเปลวเพลิงเองแล้ว มีประโยชน์อะไรกับการสร้างร้านค้าหรือไม่?”
“การสร้างร้านค้าไม่จำเป็นต้องใช้เปลวเพลิงจากแดนอัคคี แต่เมื่อผู้ใช้งานสร้างระบบในอนาคต สามารถใช้เปลวเพลิงเหล่านี้เปิดฟังก์ชันที่เกี่ยวข้องกับการหลอมโอสถ หลอมอาวุธได้”
“เอ๊ะ? จริงด้วย! ข้าเกือบลืมไปเลย วันหน้าต้องสร้างระบบหลอมโอสถ หลอมอาวุธแน่ๆ ก็ต้องเปิดฟังก์ชันหลอมโอสถ หลอมอาวุธให้บางระบบด้วย หมายความว่า แดนอัคคีข้าต้องไปให้ได้สินะ”
หลี่อวี้เงยหน้ามองไปทางแดนอัคคี ในใจเริ่มสนใจขึ้นมา
อย่างไรก็ว่างๆ อยู่แล้ว ไปสักหน่อยก็ดี ของตกถึงมือเร็วเท่าไหร่ยิ่งอุ่นใจ
แสงเหาะเหินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
หลี่อวี้ขี่แสงเหาะเหินมุ่งหน้าไปยังแดนอัคคี
[จบบท]