บทที่ 16: กฎประหลาดแห่งอพาร์ตเมนต์หย่งอัน (2)

"ทำความรู้จักกันไว้นะ ฉันชื่อฉือเฮ่อ มีอะไรก็พึ่งพาอาศัยกันได้"

"หนานเยว่"

เห็นได้ชัดว่าหนานเยว่ไม่ใช่คนช่างจ้อ ฉือเฮ่อจึงเป็นฝ่ายชวนคุยต่อ "ฉันก็เพิ่งมาจากนครนิรนามได้ไม่นานเหมือนกัน พวกเราน่าจะมีอะไรคล้ายๆ กันเยอะนะ มีอะไรก็คุยกับฉันได้ทุกเรื่องเลย"

หนานเยว่พยักหน้ารับ พอดีกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินสีเทาตุ่นๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน

"ที่นี่สภาพแย่ชะมัด ทางเดินยังไม่ปูกระเบื้องเลยด้วยซ้ำ"

ชั้นหนึ่งมีห้องพักเพียงสี่ห้อง ห้อง 801 ของฉือเฮ่ออยู่ใกล้ลิฟต์ ส่วนห้อง 804 ของหนานเยว่อยู่ใกล้ประตูหนีไฟ

"งั้น ราตรีสวัสดิ์นะ"

ฉือเฮ่อโบกมือลาแล้วเปิดประตูห้องของตัวเองเข้าไป

หนานเยว่ยังไม่รีบเข้าห้อง เธอสอดส่ายสายตาสำรวจโถงทางเดิน จมูกก็ฟุดฟิดดมกลิ่น เธอรู้สึกเหมือนมีกลิ่นอะไรบางอย่างลอยอบอวลอยู่แถวนี้

เธอเดินกวาดสายตาสำรวจจนทั่ว เมื่อแน่ใจว่าไม่พบอะไรผิดปกติ ก็เตรียมจะหมุนตัวกลับเข้าห้อง ทว่าจู่ๆ เสียง 'แอ๊ด' ก็ดังขึ้น พร้อมกับประตูห้องข้างๆ ที่เปิดแง้มออก

ผู้เช่าห้อง 803 เป็นหญิงชรารูปร่างเตี้ยม้อต้อ แต่ดูจากโหงวเฮ้งแล้ว คงไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ แน่

เธอเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาที่เหี่ยวย่นตกลงมาบดบังดวงตาไปกว่าครึ่ง "พวกเธอเพิ่งย้ายมาใหม่รึ"

หนานเยว่รีบปั้นรอยยิ้มของเด็กสาวผู้แสนดีและรู้ความทันที "สวัสดีค่ะคุณยาย หนูเป็นผู้เช่าใหม่ พักอยู่ห้อง 804 ค่ะ"

ทว่าหญิงชรากลับไม่นำพาต่อท่าทีผูกมิตรนั้น เธอปรายตามองหนานเยว่ด้วยสายตาเย็นเยียบ "กลางค่ำกลางคืนถ้าไม่มีธุระอะไร ก็อย่ามัวแต่เดินเพ่นพ่านอยู่ข้างนอก"

พูดจบ เธอก็กระแทกประตูใส่หน้าดังปัง ไม่เปิดโอกาสให้หนานเยว่ได้อ้าปากพูดอะไรต่อ

หนานเยว่ค่อยๆ ไขกุญแจเปิดประตูห้องตัวเอง ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงคำพูดของหญิงชรา

พวก NPC ในภารกิจมีทั้งดีและร้าย คำพูดของหญิงชราคนนั้นจงใจจะขัดขวางไม่ให้เธอหาเบาะแสเพิ่ม หรือเป็นแค่คำเตือนด้วยความหวังดีกันแน่?

หนานเยว่ลงกลอนประตูแล้วเปิดไฟ ในที่สุดเธอก็ได้เห็นสภาพห้องที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ไปอีกหลายวัน

การตกแต่งภายในไม่ได้ต่างจากบ้านเช่าที่เธออยู่ตอนนี้มากนัก แต่ข้าวของเครื่องใช้ดูทรุดโทรมกว่ามาก โซฟาผ้าเป็นขุยเป็นก้อน โต๊ะกระจกเตี้ยหน้าโซฟาก็มีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด บางจุดถึงกับเป็นรูพรุนเล็กๆ

เดาไม่ออกเลยว่ามันผ่านการใช้งานจากผู้เช่ามากี่มือแล้ว

บนโต๊ะกระจกมีกระดาษสีชมพูแผ่นหนึ่งวางอยู่ ดูขัดหูขัดตากับสภาพห้องอย่างบอกไม่ถูก

"กฎระเบียบสำหรับผู้เช่า:

1. ผู้เช่าทุกคนต้องพักอาศัยให้ครบ 5 วันเต็ม จึงจะสามารถแจ้งความประสงค์ขอคืนห้องได้
2. เวลาเปิดทำการของอพาร์ตเมนต์คือ 7:00—24:00 น. กรุณาจัดสรรเวลาของท่านให้เหมาะสม
3. อพาร์ตเมนต์รณรงค์ให้ใช้ชีวิตอย่างประหยัดมัธยัสถ์ ห้ามกินทิ้งกินขว้างเด็ดขาด!
4. อพาร์ตเมนต์หย่งอันเป็นที่พักอาศัยที่เต็มไปด้วยความสามัคคีและงดงาม เพื่อนบ้านทุกคนต้องเคารพรักและช่วยเหลือเกื้อกูลกัน หลีกเลี่ยงการทะเลาะเบาะแว้ง
5. หากเกิดข้อพิพาทระหว่างเพื่อนบ้าน ผู้ดูแลอพาร์ตเมนต์จะจัดการลงคะแนนโหวตเพื่อตัดสินว่าฝ่ายใดเป็นคนผิด
6. ผู้เช่าใหม่จำเป็นต้องได้รับความเห็นชอบจากผู้เช่าเดิม อพาร์ตเมนต์หย่งอันไม่ต้อนรับผู้เช่าที่ไม่มีใครคบ"

หนานเยว่ถือใบกฎระเบียบสำหรับผู้เช่าไว้ในมือ รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เอาแค่เรื่องที่ว่าข้อห้ามพวกนี้มันขัดกับสามัญสำนึกของการเป็นผู้เช่าก็ว่าแปลกแล้ว...

แค่กฎพวกนี้มันก็แทบจะซ้อนทับกับคำใบ้เป๊ะๆ แล้ว นั่นหมายความว่าคำใบ้ที่ให้มาตอนแรกแทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย

หนานเยว่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วอ่านกฎระเบียบซ้ำอีกรอบอย่างละเอียด ก่อนจะสรุปกับตัวเองว่า

"นี่มันไม่ใช่อพาร์ตเมนต์ปกติแหงๆ"

ดูจากคำใบ้แล้ว ถ้าอยากจะรอดชีวิตไปจนครบห้าวัน ก็ต้องทำให้ผู้เช่าเก่ารปะทับใจให้ได้ ซึ่งไอ้คำว่า 'ประทับใจ' เนี่ย ขอบเขตมันกว้างเป็นทะเลเลยนะ

มันอาจจะหมายถึงการไม่ไปหาเรื่องทะเลาะกับเพื่อนบ้าน หรืออาจจะหมายถึงการต้องคอยตามเช็ดตามล้างช่วยเหลือพวกเขาทุกเรื่องก็ได้

หนานเยว่สังหรณ์ใจว่าอาจจะต้องเจอทั้งสองรูปแบบเลย เรื่องไม่หาเรื่องน่ะง่ายนิดเดียว—ถ้าสู้ไม่ได้ ก็แค่หลบหน้าให้พ้นๆ

แต่ถ้ามีคนมาขอให้ช่วยเนี่ยสิ ปวดหัวแน่

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องของหนานเยว่

แค่วันแรกก็มีเรื่องตื่นเต้นซะแล้วเหรอ?

หนานเยว่ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว เธอส่องตาแมวดู ก็เห็นผู้ชายร่างสูงผอมยืนอยู่หน้าห้อง

"สวัสดีครับ คุณคือเพื่อนบ้านคนใหม่ใช่ไหม ผมพักอยู่ห้อง 802 เรียกผมว่าพี่หลี่ก็ได้ครับ"

หนานเยว่เหลือบมองนาฬิกาในห้อง นี่มันจะเที่ยงคืนอยู่รอมร่อแล้ว

เธอไม่มีความคิดที่จะเปิดประตูรับแขก จึงเอ่ยถามอย่างสุภาพ "ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

พี่หลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง "ผมได้ยินมาว่ามีผู้เช่าใหม่ย้ายเข้ามา ก็เลยอยากจะมาทำความรู้จักน่ะครับ ผมแวะไปทักทายพ่อหนุ่มห้องข้างๆ มาแล้ว พวกคุณมาด้วยกันใช่ไหมครับ"

สมองของหนานเยว่ประมวลผลอย่างรวดเร็ว แม้ว่าพวกเขาจะต้องทำให้ผู้เช่าเก่าประทับใจ แต่นั่นก็ต้องทำบนพื้นฐานความปลอดภัยของตัวเองด้วย

"วันนี้ดึกมากแล้ว คงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ไว้พรุ่งนี้หนูค่อยไปเยี่ยมทักทายพี่ที่ห้องดีไหมคะ"

ชายคนนั้นดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าหนานเยว่จะตอบกลับมาแบบนี้ เขายืนอึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะตอบ "อ้อ ได้ครับๆ ผมเองแหละที่เสียมารยาท พอดีผมเป็นช่างภาพน่ะครับ ปกติก็ทำงานเลิกดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้แหละ ขอโทษที่มารบกวนนะครับ"

ทั้งสองคนพูดคุยตามมารยาทกันอีกสองสามประโยค ชายคนนั้นก็ขอตัวกลับไป เหตุการณ์นี้ช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของหนานเยว่ได้ข้อหนึ่ง

ดูเหมือนว่ากฎระเบียบของผู้เช่าจะจงใจสร้างความเข้าใจผิด หลอกให้พวกเธอคิดว่าต้องยอมทำตามคำสั่งของผู้เช่าเก่าทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้

แต่นั่นมันก็ดูจะเอาเปรียบกันเกินไปหน่อย ถ้าผู้เช่าเก่าสั่งให้พวกเธอไปตาย พวกเธอจะต้องทำตามด้วยเหรอ?

ดังนั้น พวกเธอต้องมีสิทธิ์ในการตัดสินใจในระดับหนึ่ง ซึ่งนี่แหละคือจุดที่พวกเธอต้องสืบหาความจริง

"ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ"

เสียงโทรศัพท์ของหนานเยว่ที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น ลู่หลี่เป็นคนตั้งกลุ่มแชทเล็กๆ ขึ้นมา

หนานเยว่เคยลองสำรวจโทรศัพท์เครื่องนี้ดูแล้ว มันไม่มีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลย มีแค่ฟังก์ชันพื้นฐานสำหรับติดต่อสื่อสารเท่านั้น

ทุกคนในกลุ่มส่งข้อความมารายงานตัวว่าปลอดภัยดี ลู่หลี่กำลังระดมความคิดเห็นเกี่ยวกับกฎระเบียบของผู้เช่า ส่วนหนานเยว่ก็แอดวีแชทของฉือเฮ่อแยกไปต่างหาก

ฉือเฮ่อ: หวัดดีจ้า น้องสาวหนานเยว่ :-D

หนานเยว่: ฉันอยากจะถามว่า เมื่อกี้คนเช่าห้อง 802 ได้ไปหานายไหม

ฉือเฮ่อ: คนห้อง 802 เหรอ ไม่อะ มีแต่คุณยายห้อง 803 ที่มาป้วนเปี้ยนหน้าห้องฉัน

หนานเยว่: โอเค ขอบใจมาก

หนานเยว่หรี่ตาลง เธอไม่คิดเลยว่าพวก NPC จะเริ่มก่อกวนตั้งแต่วันแรก ถ้าพี่หลี่เจาะจงมาหาแค่เธอคนเดียว มันจะเป็นเพราะอะไรกันล่ะ?

เพราะเธอเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?

คืนนั้นหนานเยว่เช็กล็อกประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะล้มตัวลงนอน แต่ด้วยความที่ยังอยู่ในภารกิจ เธอจึงหลับๆ ตื่นๆ รู้สึกเหมือนมีเสียงอะไรบางอย่างแว่วเข้าหูอยู่เป็นระยะ

อันที่จริง คนปกติที่ไหนก็คงไม่กล้านอนหลับสนิทตั้งแต่วันแรกหรอก ต่อให้ฝืนข่มตาหลับได้ ก็คงต้องสะดุ้งตื่นง่ายๆ อยู่ดี

แต่สำหรับหนานเยว่แล้ว การได้นอนหลับเต็มอิ่มระหว่างทำภารกิจถือเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ปกติแล้วร่างกายของเธอจะถูกห่อหุ้มด้วยความรู้สึกเย็นเยียบและเหนอะหนะ ทำให้ไม่สามารถหลับสนิทได้เลย

ดังนั้น ต่อให้มีเสียงกุกกักดังอยู่รอบตัว ตราบใดที่หนานเยว่รู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต และเธอไม่ได้ทำอะไรผิดกฎ เธอก็จะปล่อยเบลอไป

ผ้าม่านในห้องบางเฉียบ หนานเยว่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา สิ่งแรกที่เธอทำคือการตรวจตราทั่วทั้งห้อง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีวัตถุประหลาดอะไรโผล่มา

หรือว่าในห้องนี้จะมีแมลงซ่อนอยู่?

เสียงกุกกักเมื่อคืนมันฟังดูคล้ายๆ กับเสียงแมลงสาบวิ่งไต่ไปมาจริงๆ นะ

หนานเยว่ไม่กลัวผี แต่เธอเป็นคนกลัวแมลงขึ้นสมอง ต่อให้เป็นแมลงตัวเล็กจิ๋วแค่ไหน ก็ทำเอาเธอขนลุกซู่ด้วยความขยะแขยงได้ ซึ่งเรื่องนี้มีน้อยคนนักที่จะรู้

วันนี้เธอต้องออกไปซื้อยาฉีดแมลงซะแล้ว

หนานเยว่จำได้ว่าในบัญชีโทรศัพท์ยังมีเงินเหลืออยู่อีกสองสามร้อยหยวน น่าจะพอซื้อได้สบายๆ

"ติ๊งต่อง"

เสียงโทรศัพท์ดังแจ้งเตือน หนานเยว่เพิ่งสังเกตว่าตัวเองถูกลากเข้ากลุ่มแชทอีกกลุ่ม ชื่อกลุ่มว่า "ครอบครัวอพาร์ตเมนต์หย่งอัน"

เสี่ยวหมินแห่งหย่งอัน: เรียนผู้เช่าทุกท่าน อาหารเช้าเตรียมพร้อมแล้ว ขอเชิญลงมารับประทานได้ที่ชั้นหนึ่งเลยค่ะ

หนานเยว่รู้สึกพึงพอใจมาก ไม่ว่าจะในหรือนอกภารกิจ ก็มีทั้งที่พักและอาหารเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ สำหรับผู้เก็บกวาดมือใหม่อย่างเธอ นี่ถือเป็นสวัสดิการที่ใส่ใจกันสุดๆ

ทว่าเมื่อลงมาถึงห้องอาหาร หนานเยว่ก็พบว่ามีคนลงมากินข้าวแค่ 7 คนเท่านั้น