บทที่ 84 - วงล้อมสี่ทิศ

บทที่ 84 - วงล้อมสี่ทิศ

◉◉◉◉◉

ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหม่าซู่ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา คือการบันทึกข้อมูลสถิติโดยรวมของทหารกลุ่มนี้ไว้จนครบถ้วน

ก็ยุคนี้น่ะ นำทัพออกศึกมันน่าเบื่อจะตายไป และหม่าซู่ก็เป็นคนอยู่ไม่สุขเสียด้วย จึงถือโอกาสไปสอบถามข้อมูลซุบซิบของแต่ละคน ทำความเข้าใจรายละเอียดไว้ก่อน

ทหารคนไหนวิ่งเร็ว ทหารคนไหนพละกำลังเยอะ หม่าซู่เข้าใจค่อนข้างแจ่มแจ้งทีเดียว

ใครจะไปรู้ว่าการซุบซิบเล็กๆ น้อยๆ ในตอนนั้นจะได้นำมาใช้ประโยชน์ในตอนนี้ หม่าซู่ไม่จำเป็นต้องเลือกคนหน้างานเลย เขาสามารถระบุตัวทหารร้อยคนให้ตามเขาขึ้นไปบนเนินเขาแรกได้ทันที ส่วนที่เหลือก็แบ่งกำลังไปประจำอยู่ตามพื้นที่สูงอีกสี่แห่ง

ในจำนวนนี้ หม่าซู่ออกคำสั่งแปลกประหลาดให้เก็บธงแม่ทัพลง เพื่อไม่ให้ทหารวุยระบุตำแหน่งของเขาได้ จุดนี้สำคัญกับหม่าซู่มาก

เฮาเจียวให้ความสำคัญกับหม่าซู่เป็นอย่างมาก เพื่อกำจัดหม่าซู่เขาวางแผนมานานกว่าครึ่งเดือน คืนนี้ถึงกับเคลื่อนพลเจ็ดพันนายมาล้อมปราบ เป้าหมายคือเผด็จศึกกองกำลังของหม่าซู่ให้สิ้นซากภายในวันเดียว

นี่นับว่าเป็นการเดิมพันอย่างหนึ่ง ทว่าความเสี่ยงก็ไม่ได้สูงมากนัก กองกำลังหลักของทัพวุยเพิ่งออกเดินทางมาได้แค่วันเดียว อย่างไรเสียก็ไม่น่าจะเกิดปัญหาใหญ่โตอะไร

นอกเหนือจากการกระจายกำลังสองพันนายไปตามเส้นทางเมืองเฉินชาง และสกัดกั้นทหารจ๊กก๊กที่พยายามข้ามแม่น้ำตามแนวฝั่งแล้ว เฮาเจียวยังนำทัพห้าพันนายมาหมายเอาชีวิตหม่าซู่ด้วยตนเอง

ทันทีที่ข้ามแม่น้ำเว่ยมา เฮาเจียวก็พบกับอองสงที่เพิ่งหนีตายกลับมาได้ เมื่อเห็นอองสงวิ่งกลับมาเพียงลำพังด้วยสภาพบาดเจ็บสาหัส เฮาเจียวก็ถามด้วยความตกตะลึง

"ท่านแม่ทัพอองสง ทหารของท่านเล่า"

"เหลือแค่ข้าคนเดียว ที่เหลือตายด้วยน้ำมือคนจ๊กก๊กหมดแล้ว" อองสงฝืนยิ้มขื่น ส่ายหน้าทอดถอนใจ

"พวกเราประเมินฝีมือหม่าซู่ผิดไป เจ้านี่มันเป็นแม่ทัพที่มีความสามารถจริงๆ ทหารชาวเกี๋ยงที่ไร้ระเบียบวินัยเหล่านั้นพอตกอยู่ในมือเขา เพียงไม่กี่เดือนก็มีระเบียบแบบแผนขึ้นมาแล้ว"

"แถมหม่าซู่น่าจะมีอิทธิพลในใจของพวกชาวเกี๋ยงมาก หลังจากข้าลอบโจมตีสำเร็จ กองทัพจ๊กก๊กก็คลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า องครักษ์ของข้าตายเกลี้ยง เหลือแค่ข้าที่หนีตายกลับมาได้ฉิวเฉียด"

เมื่อฟังคำอธิบายของอองสง เฮาเจียวก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นจิตสังหารในดวงตาก็ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

"หม่าซู่ผู้นี้เก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด หากปล่อยให้เขามีชีวิตรอด อนาคตต้องกลายเป็นหอกข้างแคร่ของต้าวุยแน่! วันนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องให้หม่าซู่ตายอยู่ที่นี่ให้ได้!"

ผลงานของหม่าซู่นับวันยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นเรื่อยๆ ความสามารถในการฝึกชาวเกี๋ยงให้กลายเป็นทหารหัวกะทิได้ระดับนี้ ไม่ด้อยไปกว่าม้าเฉียวในอดีตเลย

แต่ต้าวุยแห่งนี้ จะทนให้มีขุนพลเทพประทานเพิ่มขึ้นมาอีกคนไม่ได้หรอก ยิ่งเป็นขุนพลเทพประทานที่เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ด้วยแล้ว

"วางใจเถอะ หม่าซู่ต้องตายแน่!" หมอพเนจรในกองทัพเข้ามาพันแผลให้อองสง เขาฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก

"เขาถูกข้าลอบโจมตี ฟันเข้าที่หน้าอก รูปร่างของหม่าซู่ไม่ใช่ระดับแม่ทัพบู๊ ด้วยแรงของข้าในตอนนั้น ต่อให้เขาหนีรอดไปได้ ก็ไปไม่ถึงหลงโย่วหรอก ต้องตายกลางทางแน่"

อองสงมั่นใจในการลอบโจมตีของตัวเองมาก ระยะทางจากที่นี่ไปยังเขตแดนของจ๊กก๊กที่ใกล้ที่สุดก็ต้องเดินเท้ากว่าร้อยลี้ อาการบาดเจ็บของหม่าซู่ไม่มีทางทนไปถึงที่นั่นได้หรอก

"ประมาทไม่ได้ หม่าซู่เจ้าเล่ห์นัก เผื่อมันเล่นลูกไม้พลิกแพลงอะไรขึ้นมาอีก" เฮาเจียวรอบคอบเป็นอย่างยิ่ง เอ่ยอย่างหนักแน่น

"ทหารทุกนายตามข้าไปไล่ล่า กวาดล้างทหารจ๊กก๊กให้สิ้นซากที่ฝั่งใต้ของแม่น้ำเว่ย! ส่วนหม่าซู่ ถ้าตายก็ต้องเอาศพกลับมา ถ้าเป็นก็ฆ่าทิ้งแล้วค่อยเอาศพกลับมา!"

ทหารวุยห้าพันนายที่เตรียมตัวมาอย่างดีเดินทัพไปตามเส้นทางภูเขา มุ่งหน้าไล่ล่าหม่าซู่

ไม่นาน ทหารวุยก็ไล่ตามมาถึงตำแหน่งที่หม่าซู่อยู่ เฮาเจียวมองปราดเดียวก็พบว่าทหารจ๊กก๊กแบ่งกำลังออกเป็นห้าสาย ประจำการอยู่บนพื้นที่สูงห้าแห่ง

ทหารจ๊กก๊กทั้งห้าสายต่างอาศัยความได้เปรียบของภูมิประเทศตั้งรับ ทว่ากลับไร้ร่องรอยธงแม่ทัพของหม่าซู่

"หม่าซู่หนีไปแล้วรึ" อองสงก็สังเกตเห็นรายละเอียดนี้เช่นกัน จึงร้องอุทานด้วยความตกใจ

"ไม่ นี่คือกลลวงสับขาหลอกของหม่าซู่!" เฮาเจียวส่ายหน้า มองการวางกำลังของทัพจ๊กก๊กด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"หม่าซู่ยังไม่ตาย มิเช่นนั้นทัพจ๊กก๊กคงสู้ตายกับพวกเราไปแล้ว ไม่มาแบ่งกำลังเป็นห้าสายเช่นนี้หรอก หม่าซู่ต้องซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มพวกนี้แน่ แต่การที่เขาไม่ชูธงแม่ทัพ ทำให้เราไม่รู้เลยว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน"

"ทหารจ๊กก๊กห้าสาย เราไม่รู้ว่าหม่าซู่อยู่ที่ไหน ทำได้เพียงแบ่งกำลังเข้าโอบล้อมพร้อมกัน หากปล่อยให้หม่าซู่สบโอกาสหนีรอดไปได้ ความพยายามของพวกเราก็จะสูญเปล่า!"

เฮาเจียวรู้ดีว่านี่คือกลลวงของหม่าซู่ ขอเพียงเฮาเจียวปิดล้อมไม่สนิทแม้แต่จุดเดียว หม่าซู่ต้องหาทางหลบหนีไปได้อย่างแน่นอน

หากปล่อยให้หม่าซู่หนีไปได้ เฮาเจียวคงอยากจะฆ่าตัวตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"พวกเราก็จะแบ่งกำลังเป็นห้าสาย เข้าปิดล้อมทหารจ๊กก๊กแต่ละส่วนไว้!" เฮาเจียวตัดสินใจอย่างเด็ดขาด สั่งแบ่งทหารวุยออกเป็นห้ากองทันที กองละหนึ่งพันนาย เข้าปิดล้อมทหารจ๊กก๊กทั้งหมดไว้

ส่วนเฮาเจียวจะเป็นผู้นำองครักษ์ที่เหลืออีกสามร้อยนายเป็นกองหนุน เตรียมพร้อมควบคุมสถานการณ์การรบอย่างทันท่วงที

ตำราพิชัยสงครามกล่าวไว้ว่า กำลังมากกว่าห้าเท่าให้ล้อมไว้ กองกำลังในมือของเฮาเจียวแม้จะแบ่งเป็นห้าสาย ก็ยังมีจำนวนมากกว่าหม่าซู่ ในทางทฤษฎีแล้วไม่น่าจะมีปัญหาใหญ่โตอะไร

ทหารวุยแบ่งกำลังออกเป็นห้าสายอย่างรวดเร็ว พุ่งไปข้างหน้าและโอบล้อมทหารจ๊กก๊กทั้งห้าสายไว้จนแน่นหนา ต่อจากนี้เพียงแค่รอคำสั่งจากเฮาเจียว พวกเขาก็สามารถเริ่มสังหารหมู่ทหารจ๊กก๊กได้ทันที

และในขณะนี้ บนเนินเขาที่อยู่ทางทิศตะวันตกสุด คือกองกำลังที่หม่าซู่บัญชาการด้วยตนเอง ทหารสองร้อยนายเตรียมพร้อมสู้ตาย เดินตามหลังหม่าซู่มาติดๆ

หม่าซู่ยืนอยู่บนเนินเขา มองดูทหารวุยที่แบ่งกำลังเข้าโอบล้อมตามที่คาดการณ์ไว้ พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"ฉ้อปาอ๋องเซี่ยงอวี่ วิธีการต่อสู้ของท่านไม่รู้ว่าข้าจะลอกเลียนแบบได้หรือไม่ แต่จากประสบการณ์การสู้รบตะลุมบอนหลายครั้งโดยไร้รอยขีดข่วนของข้า น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง"

หม่าซู่ยกนิ้วโป้งขึ้นมา ทำทีเป็นเล็งปรับทิศทาง ยืนยันว่าพื้นที่สูงทั้งห้าแห่งนั้นเรียงตัวอยู่ในแนวเส้นตรงเดียวกัน

จนถึงตอนนี้ หม่าซู่กล้าฟันธงร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่า สวรรค์ต้องเล่นตลกกับเขาแน่ๆ ไม่อย่างนั้นจะมีคนที่ฝีมือการต่อสู้อ่อนด้อย แค่ประดาบกันก็มือฉีก แต่กลับฝ่าวงล้อมศัตรูได้หลายต่อหลายครั้งโดยไร้รอยขีดข่วนได้อย่างไร

ในเมื่อครั้งนี้อาการบาดเจ็บของหม่าซู่สาหัสอยู่แล้ว ก็ถือโอกาสพิสูจน์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ต้องยอมรับเลยว่าการลอบโจมตีของอองสงในครั้งนั้นกะเอาถึงตายจริงๆ เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวก็เอาชีวิตหม่าซู่ไปได้เกือบครึ่ง แม้แต่ตอนนี้ หม่าซู่ก็ยังรู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังส่งสัญญาณเตือนอยู่ตลอดเวลาว่าต้องรีบเข้ารับการรักษา

ถ้าตอนนี้หม่าซู่ยังมีร่างกายสมบูรณ์ดีหรือแค่บาดเจ็บเล็กน้อย เขาคงพาทหารไปปะทะกับเฮาเจียวตรงๆ แล้ว

ส่วนตอนนี้น่ะรึ ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง ลุยแหลกไปเลย!

"เหล่าทหารหาญ อีกเดี๋ยวตามข้ามาให้ติด! อย่าให้หลงทิศเด็ดขาด!" หม่าซู่หันกลับไปกำชับอีกครั้ง สั่งให้ทหารทุกคนตามเขาให้กระชั้นชิด

"ท่านแม่ทัพ อาการบาดเจ็บของท่านไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือ" ซูจี๋มองเห็นจากระยะไกลว่าหน้าอกของหม่าซู่ยุบลงไป บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ยังจะออกไปรบอีกรึ

"ไม่ต้องห่วงข้า ในฐานะลูกผู้ชายแห่งต้าฮั่น ข้าขอตายในสนามรบเท่านั้น" หม่าซู่แสดงท่าทีเด็ดเดี่ยว ราวกับปลงตกเรื่องความเป็นความตายแล้ว

"พวกเจ้าต่างหาก ตามข้ามาให้ติดล่ะ ข้าย้อนกลับมาช่วยพวกเจ้าไม่ได้หรอกนะ!"

ตอนนี้ทหารวุยที่ล้อมพวกเขาอยู่มีหนึ่งพันนาย กำลังพลแค่นี้แม้จะไม่มาก แต่ในทางทฤษฎีแล้วการล้อมคนสองร้อยคนก็ถือว่าเหลือเฟือ

แต่ว่านะ แค่คนเท่านี้ จะหยุดหม่าซู่ได้จริงๆ หรือ

หม่าซู่เตรียมจะใช้ความโชคดีของตนเอง และทหารกล้าแห่งจ๊กก๊กเหล่านี้ สั่งสอนบทเรียนให้เฮาเจียวได้รู้ ต่อให้พวกเราไม่มีม้า ทหารวุยห้าพันนายอย่างเจ้าก็ล้อมพวกเราไม่ได้หรอก!

วันนี้ข้าจะขอพาเหล่าทหารหาญพุ่งทะยานอีกสักคราเถอะ!

และเป็นครั้งแรกที่หม่าซู่เตรียมตัวจะทำศึกอย่างจริงจัง โดยอ้างอิงจากแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งที่เคยทำศึกอันเลื่องชื่อ

คนผู้นั้นมีนามว่า เซี่ยงอวี่ การศึกครั้งนั้นของเขาเรียกว่า ศึกสายฟ้าแลบที่ตงเฉิง!

[จบแล้ว]