บทที่ 15 ศัตรูคนใหม่

บทที่ 15 ศัตรูคนใหม่

ยามค่ำคืน ณ ท่าเรือเซาท์สตรีท นครนิวยอร์ก

ชายผิวขาววัยกลางคนในชุดสูทแวดล้อมด้วยชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่หลายคน เดินตรงไปยังตู้คอนเทนเนอร์สีขาวใบหนึ่ง

เขากวาดสายตามองตู้คอนเทนเนอร์ตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ใบนี้ใช่ไหม"

"ครับ เจ้านาย"

เมื่อได้รับคำยืนยัน ชายวัยกลางคนก็พยักหน้าเล็กน้อย เขาถอยหลังออกมาสองก้าวแล้วชี้นิ้วไปยังตู้ใบนั้น

เหล่าบอดี้การ์ดรีบเดินแซงเขาไปพร้อมกับหยิบเครื่องมือไม่ทราบที่มาออกมาทำลายกุญแจแล้วโยนทิ้งลงบนพื้น จากนั้นชายอีกสองคนก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเปิดบานประตูตู้คอนเทนเนอร์ออก

ขณะที่บานประตูเปิดกว้าง สิ่งของที่อยู่ภายในก็ค่อยๆ ปรากฏให้เห็นภายใต้แสงไฟสลัวของท่าเรือ

ภายในนั้นมีลังไม้ขนาดใหญ่กินพื้นที่ไปเกือบหนึ่งในสามของตู้คอนเทนเนอร์ ผิวด้านนอกของมันถูกทาด้วยสีเขียวเข้ม

บอดี้การ์ดหลายคนเตรียมจะก้าวเข้าไปเปิดลังไม้ด้วยเครื่องมือในมือ แต่กลับถูกชายวัยกลางคนห้ามไว้เสียก่อน

"ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน พวกแกไปเฝ้าข้างนอกไว้ อย่าให้ใครเข้ามาขัดจังหวะเด็ดขาด"

พูดจบ เขาก็คว้าเครื่องมือมาจากมือบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วเดินเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์เพียงลำพัง พร้อมส่งสัญญาณให้คนข้างนอกปิดประตูลง

เหล่าบอดี้การ์ดไม่กล้าขัดคำสั่ง พวกเขาปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์และยืนอารักขาอย่างเข้มงวดพลางสอดส่องไปรอบบริเวณด้วยความระแวดระวัง

ภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่มืดมิด ชายวัยกลางคนหยิบอุปกรณ์ส่องสว่างที่เตรียมไว้ในเสื้อสูทออกมาเปิดวางไว้ข้างตัว

แสงจ้าสาดส่องไปทั่วพื้นที่ทันที

ภายใต้แสงไฟนั้น สีหน้าของชายวัยกลางคนดูบิดเบี้ยวและน่ากลัว เขาหยิบเครื่องมือขึ้นมาแล้วทุบลงไปที่โซ่ล่ามลังไม้อย่างบ้าคลั่ง

เงาที่สั่นไหวทาบทับลงบนผนังโลหะของตู้คอนเทนเนอร์ สอดประสานไปกับเสียง "ตึง ตึง" ของแรงกระแทก

เศษไม้กระเด็นใส่ใบหน้าของเขา และฝุ่นละอองก็เกาะติดเต็มชุดสูทราคาแพง

ทว่าเขาไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ลังไม้ขนาดยักษ์ตรงหน้าเพียงอย่างเดียว

ทั้งที่มีวิธีเปิดลังไม้ที่ง่ายและมีประสิทธิภาพมากกว่านี้ แต่เขากลับเลือกใช้วิธีที่รุนแรงที่สุด

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ โซ่เส้นสุดท้ายที่พันธนาการลังไม้ไว้ก็ขาดสะบั้นลง ชายวัยกลางคนจึงหยุดมือ

เขาพักหายใจครู่หนึ่งก่อนจะโยนเครื่องมือทิ้งไป แล้วโผเข้าเปิดลังไม้ออก

ด้วยแสงไฟที่สะท้อนกับผนังโลหะด้านใน ทำให้เขามองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในได้อย่างชัดเจน

มันคือชุดเกราะที่ยังไม่สมบูรณ์และดูหยาบกระด้าง เต็มไปด้วยรอยเชื่อม ดูเหมือนหุ่นจำลองที่ทำขึ้นจากถังแก๊สอย่างลวกๆ

"โทนี่ สตาร์ค? หึ ก็งั้นๆ แหละ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพ่อถึงได้ชอบแกนัก"

เขาเอื้อมมือไปลูบไล้ผิวของชุดเกราะ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและแฝงไปด้วยความอิจฉาริษยาที่ซ่อนไว้ไม่มิด

ขณะที่นิ้วมือสัมผัสกับเปลือกเหล็กสีเทาอันเย็นเยียบ แววตาของเขาก็ยิ่งดูอำมหิตขึ้น เขาพึมพำด้วยความแค้นที่ฝังลึก

"พ่อบอกว่า โทนี่ สตาร์ค ดีกว่าฉันเป็นร้อยเท่า บอกว่าฉันคือความอับยศในชีวิตของพ่อ"

"ฉันรอคอยโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเองมาตลอด แต่ไม่นึกเลย... ดูเหมือนพ่อจะไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันนั้นเสียแล้ว"

"หึๆ ไม่เป็นไร ต่อให้พ่อมองไม่เห็นมันก็ไม่สำคัญหรอก เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้า เมื่อพ่อได้เจอ โทนี่ สตาร์ค ในนรก พ่อก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง"

"พ่อจะได้เข้าใจเสียทีว่า ลูกชายของพ่อน่ะ ดีกว่า โทนี่ สตาร์ค เป็นร้อย... ไม่สิ เป็นพันเท่า!"

เวลาผ่านไปอีกประมาณสิบวัน ณ บ้านหลังใหม่ของยูจีนในย่านอัปเปอร์แมนแฮตตัน

เนื่องจากผลกระทบจากพลังพิเศษของเขาส่งผลโดยตรงต่อร่างกาย ชุดสูทธรรมดาจึงไม่สามารถทนทานต่ออุณหภูมิที่สูงถึงหลายพันองศาได้

โชคดีที่ยูจีนได้รับพิมพ์เขียวของ "โมเลกุลที่ไม่เสถียร" มาจากระบบ

ประกอบกับซูซานก็ใกล้จะถึงกำหนดคลอดแล้ว

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ยูจีนจึงพำนักอยู่แต่ในบ้านเพื่อดูแลซูซาน พร้อมกับวิจัยเรื่องชุดสูทไปพร้อมกัน

คุณสมบัติความว่องไวช่วยเสริมสร้างระบบประสาท รวมถึงเนื้อเยื่อประสาทในสมอง ซึ่งเป็นการเพิ่มพูนสติปัญญาของยูจีนโดยธรรมชาติ

การทำงานร่วมกันระหว่างคุณสมบัติวิญญาณและความว่องไว ทำให้ยูจีนมีความสามารถในการจดจำแบบภาพถ่าย

บนพื้นฐานนี้ ยูจีนยังได้ฉีดสารเอ็กซ์ตรีมิสสูตรพิเศษ ซึ่งช่วยยกระดับสติปัญญาของเขาขึ้นอย่างมหาศาล

เขาสามารถสังเคราะห์โมเลกุลที่ไม่เสถียรจากพิมพ์เขียว และใช้มันสร้างชุดต่อสู้ขึ้นมาได้ภายในเวลาเพียงสิบวัน

ในห้องใต้ดินของวิลล่า ยูจีนมองดูชุดต่อสู้สีดำสนิทที่วางอยู่บนหุ่นโชว์แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

รูปลักษณ์ของชุดนี้จำลองมาจากชุดของนิวก็อบลินในร้านค้าของระบบ โดยเฉพาะนิวก็อบลินในเวอร์ชันของ โทบี้ สไปดี้

ไม่มีเหตุผลอื่นใด นอกจากเขารู้สึกว่าส่วนบนของชุดนิวก็อบลินนั้นดูสวมใส่สบาย ส่วนกางเกงนั้น ยูจีนดัดแปลงให้เป็นสไตล์ยุทธวิธีแทน

ตลอดเวลาที่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ถึงยี่สิบสี่ปี ยูจีนยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมพวกศาลเตี้ยในอเมริกาถึงต้องชอบใส่ชุดรัดรูปชิ้นเดียว พวกเขาคิดจริงๆ หรือว่าการสวมหน้ากากจะทำให้พวกเขาดูไม่ใช่ตัวเอง?

เมื่อนึกถึงภาพลักษณ์กางเกงรัดเป้าของกัปตันอเมริกาในสารคดี ยูจีนก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

แค่คิดก็น่าอายแล้ว

"ติ๊ง~ ตาแก่โรคไตไม่ดี โทรมา~"

เสียงเรียกเข้าปลุกยูจีนให้ตื่นจากจินตนาการอันแปลกประหลาด

"สตาร์คคนนี้ต้องการอะไรจากฉันอีกนะ? หรือว่าชุดเกราะเสร็จแล้ว?"

ยูจีนรับสายอย่างไม่รีบร้อน และเสียงที่ชวนให้น่ารำคาญของโทนี่ก็ดังลอดออกมาทันที

"ลี ชุดเกราะของฉันเสร็จแล้ว มาที่บ้านฉันหน่อย"

ยูจีนเลิกคิ้วขึ้นแล้วตอบว่า "ได้เลย แต่นายต้องเบิกค่าแรงกับค่าน้ำมันให้ฉันด้วยนะ"

ทางปลายสาย เดิมทีจะได้ยินเสียงโทนี่หัวเราะคิกคักเบาๆ แต่หลังจากยูจีนพูดจบ เสียงนั้นก็หายวับไปทันทีไม่ทราบสาเหตุ

เมื่อเห็นว่าโทนี่เงียบไป ยูจีนก็ระบายยิ้มอย่างสดชื่น เขาเอาโทรศัพท์มาจ่อที่ปากแล้วแสร้งถามว่า

"ฮัลโหล? ทำไมไม่มีเสียงล่ะ? สตาร์ค? นายได้ยินฉันไหม สตาร์ค?"

พูดไป ยูจีนก็แกล้งเอาเคาะโทรศัพท์ไปด้วย

ทางด้านปลายสาย โทนีนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟาเขารู้จักยูจีนดีเกินไป เจ้าสารเลวนี่ตั้งใจจะกวนประสาทเขาชัดๆ

เขารู้ดี แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่ยูจีนเอ่ยปาก

เขาเป็นใคร? เขาคือมหาบุรุษ โทนี่ สตาร์ค และ โทนี่ สตาร์ค ไม่เคยพ่ายแพ้ในสงครามน้ำลาย

ประกายความคิดแวบขึ้นมา โทนี่หัวเราะหึๆ พร้อมสวมบทบาทเป็นคนใจกว้าง

"แน่นอน ไม่มีปัญหา ไม่ใช่แค่ค่าน้ำมันกับค่าแรงนะ เดี๋ยวฉันจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลกับค่าเสียหายของอุปกรณ์ให้นายด้วยเลยเป็นไง ฮ่าๆๆ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ยูจีนก็เลิกคิ้วพลางปรายตามองชุดสูทบนหุ่น หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็หัวเราะออกมา

"จริงหรือ? เยี่ยมไปเลย แต่เอาแค่ค่าน้ำมันกับค่าแรงก็พอ เราคนกันเอง ฉันไม่ขูดรีดนายหรอก"

"ส่วนค่ารักษาพยาบาลกับค่าอุปกรณ์น่ะ นายเก็บไว้ใช้เองเถอะ ฉันรู้สึกว่านายน่าจะได้ใช้มันมากกว่าฉันเสียอีก รอฉันอยู่ที่บ้านนั่นแหละ สตาร์ค"

หลังจากพูดจบ ยูจีนก็ชิงวางสายไปโดยไม่เปิดโอกาสให้โทนี่ได้โต้ตอบ

(ภารกิจประจำวัน: ช่วยให้ โทนี่ สตาร์ค เลิกทำตัวอวดดี (สำเร็จ))

อีกด้านหนึ่ง โทนี่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับ แต่เมื่อได้ยินเสียงตัดสายของยูจีน มือของเขาก็สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

"จาร์วิส!"

"ครับ เจ้านาย"

"ช่วยฉันสวมชุด มาร์ค ทู เดี๋ยวนี้ ฉันจะไปสั่งสอนเจ้าสารเลวนั่นให้เข็ดหลาบ"

"รับทราบครับ เจ้านาย"