EP.9 อาจารย์ในอนาคต

EP.9

ร่างแยกจากวคาถาเงาแยกร่างนั้นแตกต่างจากร่างแยกธรรมดาอย่างสิ้นเชิง!

วิชานินจานี้คือการสร้างร่างจำลองที่สามารถเคลื่อนไหวและต่อสู้ได้อย่างอิสระ มีจิตสำนึกของตัวเอง และมีความต้านทานต่อการโจมตีในระดับนึง แตกต่างจากร่างแยกธรรมดาๆมาก ร่างแยกจากคาถาเงาแยกร่างนั้นยังสามารถใช้วิชานินจาขั้นสูงได้ด้วย ทำให้มีความอเนกประสงค์ทั้งในด้านการต่อสู้และกลยุทธ์

ยิ่งกว่านั้น แม้แต่นินจาระดับจูนินบางคนยังฝึกฝนวิชานี้ได้ยาก ดังนั้นการที่เด็กอายุ 6 ขวบทำได้ เช่นนี้จึงเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก

เมื่อรวมกับพละกำลังที่เหนือกว่าค่าเฉลี่ยของโอโรจิมารุแล้ว มันจึงไม่น่าแปลกใจที่เหล่าเด็กจากตระกูลอุจิวะจะตกตะลึง

"บ้าจริง...เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ?" ชูพึมพำด้วยความตกใจ

ชูนั้นๆม่ได้อ่อนแออะไรเป็นพิเศษ แต่เขาประมาทไปหน่อย และโอโรจิมารุจึงฉวยโอกาสนั้น

จากสีหน้าของเด็กเหล่านั้น โอโรจิมารุสามารถบอกได้เลยว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่

โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาคลายการใช้งานร่างแยกของตน หันหลังให้พวกเขา และเดินจากไปอย่างสงบไปยังสนามฝึกซ้อม

เขาไม่มีความสนใจที่จะติดต่อกับคนที่ยอมแพ้ไปแล้ว

เหตุใดโอโรจิมารุจึงสามารถใช้วิชานี้ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ?

คำตอบนั้นง่ายมาก : เพราะพ่อแม่ของเขาเป็นนินจา

คาถาเงสแยกร่างนั้นไม่ได้ถูกจำกัดมากเท่ากับคาถาเงาแยกเงาพันร่าง ซึ่งเป็นวิชาต้องห้ามที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถใช้ได้เนื่องจากต้องใช้จักระจำนวนมหาศาล

ในทางกลับกัน คาเาเงาแยกร่างกลับเป็นวิชาที่ค่อนข้างพบได้ทั่วไป นินจาผู้มากประสบการณ์จำนวนมาก แม้แต่ผู้ที่เชี่ยวชาญด้านกับดักและกลยุทธ์ก็สามารถใช้วิชานี้ได้อย่างเชี่ยวชาญ

ดังนั้น จึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่พ่อแม่ของโอโรจิมารุจะถ่ายทอดความรู้เหล่านี้ให้แก่เขา

ดังนั้น การที่โอโรจิมารุเชี่ยวชาญวิชานี้จึงไม่ใช่ความสามารถพิเศษอะไร แต่เป็นผลลัพธ์ตามธรรมชาติจากการเลี้ยงดูของเขาต่างหาก

ถึงกระนั้นก็ตาม ร่างเงาจะแบ่งจักระของผู้ใช้เท่าๆ กัน ระหว่างร่างต้นฉบับและร่างโคลน เนื่องจากร่างโคลนใช้ จักระเป็นพื้นฐาน จึงตอบสนองได้ไม่ดีเท่าร่างต้นฉบับ ซึ่งเป็นเหตุผลที่โอโรจิมารุไม่ค่อยใช้ร่างเงา

ถึงแม้เขาจะสามารถสร้างร่างแยกได้ แต่การรักษาร่างแยกเไว้นานเกินไปจะทำให้พลังงานของเขาหมดลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อพูดถึงการควบคุมจักระ โอโรจิมารุไม่ได้เชี่ยวชาญเท่าอิทาจิ ซึ่งมีข้อได้เปรียบโดยธรรมชาติจากสายเลือดอุจิวะ

ที่จริงแล้ว ตระกูลอุจิฮะมีพลังวิญญาณมหาศาลอยู่แล้ว แม้กระทั่งก่อนที่จะปลุกพลังเนตรเนตรวงแหวน ทำให้พวกเขามีความได้เปรียบโดยธรรมชาติในการควบคุมจักระเมื่อเทียบกับนินจาทั่วไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อโอโรจิมารุได้ใช้เซรุ่มเพิ่มพลังทางพันธุกรรมแล้ว พลังกายและพลังวิญญาณของเขาก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก ทำให้เขาสามารถลดช่องว่างด้าน พรสวรรค์ลงได้

ยกเว้นเรื่องที่ไม่มีเนตรวงแหวนแล้ว ในทุกๆด้านโอโรจิมารุก็ทัดเทียมกับอิทาจิแล้ว!

ดังนั้น การที่เขาใช้คาถาเงาแยกร่างตามอำเภอใจจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ในชาติก่อน โอโรจิมารุเคยฝันถึงการได้ใช้วิชานี้อยู่บ่อยครั้ง และตอนนี้เมื่อเขาสามารถทำได้แล้ว เขาก็อยากลองใช้มันดูเช่นกัน

ขณะที่โอโรจิมารุเดินจากไป ซึนาเดะซึ่งในที่สุดก็หายจากอาการตกใจก็ไม่สนใจพวกเด็กๆตระกูลอุจิวะ และวิ่งตามเขาไป

___

ในขณะเดียวกัน บนยอดตึกสูงแห่งนึงในหมู่บ้านโคโนฮะ...

นินจาติดเกราะ 3 คนยืนอยู่บนหลังคา มองดูเหตุการณ์บนถนนด้านล่างผ่านแสงแดดด้วยสีหน้าตกตะลึง

"สร้างร่างแยกได้ตั้งแต่อายุยังน้อยเนี่ยนะ ? น่าทึ่งมาก! ฮิรุเซ็น โอโรจิมารุคนนี้เป็นอัจฉริยะตัวจริงเลย!" 1 ในนั้นพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจจนเก็บซ่อนไม่อยู่

"ฮ่าๆ น่าทึ่งจริงๆ ฉันไม่เคยเห็นใครใช้ร่างแยกได้ตอนอายุ 6 ขวบมาก่อนเลย!" อีกคนนึงเสริมขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

"ในบรรดานักเรียนปีนี้ นอกจากซึนาเดะแล้ว ฉันว่าโอโรจิมารุคงเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดใช่ไหมล่ะ ?" คนนึงถามเพื่อนของตน

"ฮ่าๆ นั่นอาจจะไม่จริงเสมอไปก็ได้!" ฮิรุเซ็นตอบพร้อมกับรอยยิ้มอย่างรู้ทัน

ใช่แล้ว นี่คือซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ชายผู้ที่จะได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ในอนาคต

แต่ในตอนนี้ เขามีอายุเพียง 24 ปี เป็นนินจาหนุ่ม อนาคตไกลในโคโนฮะ

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น (ตอนหนุ่ม)

ข้างๆเขาคืออุจิวะ คากามิและชิมูระ ดันโซ ทั้งคู่ยังหนุ่ม และเปี่ยมด้วยศักยภาพ

อุจิวะ คากามิ

ชิมูระ ดันโซ (ตอนหนุ่ม)

เมื่อได้ยินบทสนทนานั้น ดันโซก็เงียบไป สายตาของเขามองไปยังทิศทางที่โอโรจิมารุเดินจากไปอย่างครุ่นคิด

ขณะนั้นเป็นปีที่ 16 ของโคโนฮะ

มหาสงครามโลกนินจาครั้งที่ 1 ยังคงดำเนินอยู่ แม้ว่าจะเปลี่ยนจากการสู้รบขนาดใหญ่ไปเป็นการสู้รบขนาดเล็ก ในพื้นที่จำกัดแล้วก็ตาม

ในขณะที่โคโนฮะกำลังวุ่นวายกับการทำสงคราม พวกเขาก็ยังให้ความสำคัญกับการคัดเลือกและบ่มเพาะ นินจารุ่นเยาว์ที่มีพรสวรรค์ในโรงเรียนฝึกหัดนินจาด้วย

โอโรจิมารุเป็น 1 ในเมล็ดพันธุ์ที่มีอนาคตสดใสเหล่านั้น

วันนี้ ฮิรุเซ็นและคนอื่นๆเพิ่งกลับจากภารกิจ และบังเอิญเห็นโอโรจิมารุเดินออกไป

เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด พวกเขาก็พบกลุ่มเด็กๆตระกูลอุจิวะซุ่มโจมตีอยู่

แม้ว่าในตอนแรกคากามิจะรู้สึกอายเล็กน้อยที่เห็นเด็กคนอื่นรังแกกัน แต่ดันโซเชื่อว่าการที่เด็กๆมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันเป็นเรื่องปกติ และไม่จำเป็นต้องเข้าไปแทรกแซงเว้นแต่จะมีอันตรายร้ายแรงเกิดขึ้น

ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจเฝ้าดูเหตุการณ์นั้นจนจบ และสิ่งที่พวกเขาได้เห็นนั้นช่างน่าอัศจรรย์อย่างแท้จริง

___

โอโรจิมารุยังคงไม่รู้ตัวว่ามีคนกำลังจับตามองเขาอยู่จากระยะไกล เขายังคงเดินต่อไป โดยมีซึนาเดะเดินตามหลังเขาไปราวกับผู้ติดตามที่ภักดี

"เฮ้ ทำไมถึงตามฉันมาล่ะ ?" โอโรจิมารุถามโดยไม่หันหลังกลับ

"เอ๊ะ?" สึนาเดะกระพริบตา แล้วรีบทำหน้าไม่สนใจ "ใครบอกว่าฉันตามนาย ? ฉันก็แค่จะไปสนามฝึกเหมือนกัน นายต่างหากที่ตามฉันมา!"

จากนั้น เธอก็เอามือไขว้หลังอย่างไม่ละอายแล้วเดินนำหน้าเขาไป ราวกับว่ากำลังนำทางอยู่

นี่คือเส้นทางไปยังสนามฝึกซ้อม และเธอก็เชื่อว่าโอโรจิมารุก็กำลังมุ่งหน้าไปที่นั่นเช่นกัน เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าเขาวางแผนจะทำอะไรเมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่น

เมื่อเห็นท่าทางของสึนาเดะ โอโรจิมารุก็ถอนหายใจในใจ

เธอยังเด็กเกินไปที่จะโกหกได้อย่างแนบเนียนด้วยซ้ำ เขาไม่สนใจเธอและเดินต่อไปยังสนามฝึกซ้อม

___

"436... 437... 438..."

เสียงเยาะเย้ยดังลั่นมาจากสนามฝึกซ้อมขณะที่โอโรจิมารุและซึนาเดะเดินเข้ามาใกล้

"ฮ่าๆ! เด็กที่ไม่รู้จักวิชานินจาหรือวิชาลวงตาเลย คิดว่าตัวเองจะกลายเป็นนินจาได้เหรอ ? ไร้สาระ!"

"ถูกต้อง! ยอมแพ้เถอะไอหนุ่ม! นายมันไม่เหมาะที่จะเป็นนินจาเลย!"

"อย่าไปว่าเขาเลย อย่างน้อยเขาก็พยายามอย่างเต็มที่!"

"จะทำงานหนักไปทำไมถ้าสุดท้ายก็เป็นคนขี้แพ้ ? ต่อให้จะพยายามแค่ไหนคนขี้แพ้ก็ยังคงเป็นคนขี้แพ้! ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น โอโรจิมารุจึงก้าวเข้าไปในลานฝึกซ้อม โดยมีซึนาเดะเดินตามไปติดๆ

สิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นเป็นภาพที่แปลกประหลาด

เด็กชายคนนึงอายุไล่เลี่ยกับพวกเขากำลังออกกำลังกายด้วยการซิทอัพ เหงื่อของเขาไหลหยดจากหน้าผาก เขานั้นใส่ชุดจั้มสูทสีเขียวและผ้าพันคอสีแดง ทรงผมบ๊อบสั้นอัน เป็นเอกลักษณ์ทำให้เขาดูโดดเด่น

เด็กคนอื่นๆอีกหลายคนล้อมรอบตัวเขา และต่างก็เยาะเย้ยถากถางเขา

"นั่น....ไมโตะ ไกไม่ใช่เหรอ ? ไม่สิ นั่นไมโตะ ไดต่างหาก!" โอโรจิมารูรู้ตัวเมื่อจำเด็กคนนั้นได้

แท้จริงแล้ว เด็กที่กำลังซิทอัพอยู่นั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก ไมโตะ ได พ่อของไมโตะ ไก ในอนาคต ซึ่งทั้ง 2 คนต่างก็กลายเป็นตำนานในเวลาต่อมา

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________