42.วิชาที่เหล่าผู้อาวุโสทุกคนสนใจ!
42.วิชาที่เหล่าผู้อาวุโสทุกคนสนใจ!
หวังว่าเศษเสี้ยววิญญาณในแหวนจะไม่คิดยึดร่างเซียวเหยียนเหมือนอย่างจักรพรรดิกระบี่จิ่วจี๋มิเช่นนั้นสุดท้ายมันก็คงต้องจบลงด้วยชะตากรรมเดียวกัน!
จากนั้นเซียวเฉินสะบัดนิ้วส่งแสงทองสายหนึ่งพุ่งเข้าไปในร่างของเซียวเหยียนเพื่อป้องกันอุบัติเหตุใดๆที่อาจเกิดขึ้นขณะที่เขาปลุกพลังร่างพิเศษ
ช่วงเวลาต่อมาในตระกูลแทบทุกวันจะมีคนทะลวงขอบเขตสูงขึ้นทุกคนดื่มด่ำกับบรรยากาศการบ่มเพาะเช่นนี้แข่งขันกันอย่างลับๆ
ตอนนี้ริมสระน้ำที่เซียวเฉินอยู่มีเหล่าผู้อาวุโสหลายท่านรวมตัวกันที่นี่แม้แต่เซียวหลิงเทียนก็ออกจากด่านแล้ว
“ไม่นึกไม่ฝันเลยข้าเพียงปิดด่านแค่เดือนกว่าๆตระกูลกลับเปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้!”
เซียวหลิงเทียนแผ่จิตสัมผัสศักสิทธิ์ออกไปมองเห็นภาพในตระกูลเดิมทีมีเพียงไม่กี่ร้อยคนที่บ่มเพาะได้แต่ตอนนี้ทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกตน
“ใช่แล้วทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณสระวิญญาณเซียนที่ท่านประมุขหามาได้มิเช่นนั้นคงไม่มีภาพอันงดงามเช่นนี้หลิงเทียนข้าคิดว่าเจ้าควรลงไปแช่ในสระวิญญาณเซียนสักหน่อยแม้เจ้าจะบรรลุถึงจุดสูงสุดของจักรพรรดิแล้วแต่รากฐานและพรสวรรค์ของเจ้ายังคงต่ำต้อยการแช่สักครั้งก็น่าจะมีประโยชน์!”
ผู้อาวุโสใหญ่กล่าว
“อืม เดี๋ยวข้าจะลงไปแช่!” เซียวหลิงเทียนพยักหน้า
การหลอมรวมผลเต๋าจักรพรรดิสูงสุดเพียงยกระดับพลังฝึกฝนแต่รากฐานและพรสวรรค์ยังคงเดิม
“พอได้แล้วพวกเจ้าเลิกพูดได้แล้วประมุขเรียกพวกเรามาที่นี่ต้องมีเรื่องสำคัญแน่ข้าไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระพวกนี้!”
ผู้อาวุโสสี่เซียวหยุนขัดจังหวะทั้งสองคนพวกผู้อาวุโสเหล่านี้นอกจากจัดการเรื่องเล็กน้อยของตระกูลแล้วยังต้องบ่มเพาะด้วยเวลาจึงมีจำกัดการเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวก็ถือเป็นการสูญเปล่า
เซียวเฉินยิ้ม “ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรแต่ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงสนใจไม่น้อย”
“เรื่องอะไรกัน?”
เหล่าผู้อาวุโสถามด้วยความอยากรู้
“เมื่อครู่ข้าได้วิชาระดับจักรพรรดิมาหนึ่งเล่มมีความสามารถในการเก็บซ่อนกลิ่นอายเมื่อใช้แล้วแม้ผู้ฝึกตนที่สูงกว่าหลายขอบเขตใหญ่ก็ไม่อาจมองทะลุระดับพลังที่แท้จริงของเราได้เป็นอย่างไรบ้างพวกเจ้าสนใจไหม?”
คำพูดของเซียวเฉินจบลงดวงตาของผู้อาวุโสทั้งเจ็ดและเซียวหลิงเทียนก็สว่างวาบพร้อมกัน
“เก็บซ่อนกลิ่นอาย? ของดีเลยข้าชอบ!”
“ถูกต้องพลังเราสูงกว่าคนในตระกูลได้แต่ไม่ควรสูงเกินไป มิเช่นนั้นพวกเขาอาจหยิ่งยโสเพราะได้รับความโปรดปราน”
“ยิ่งกว่านั้นดูท่านประมุขสิปกติไม่มีกลิ่นอายแม้แต่น้อยพอลงมือคือสังหารหมู่การแสร้งเป็นหมูรอถูกกินช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ!”
เมื่อได้ยินเหล่าผู้อาวุโสพูดคุยกันอย่างครึกครื้นเซียวเฉินอดไม่ได้ที่จะกลอกตา
หากเขาปล่อยกลิ่นอายออกมาแม้เพียงเสี้ยวเดียวทั้งจักรวาลนี้ก็คงมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน
ที่จริงเขาเห็นการแสดงละครของเหล่าผู้อาวุโสตอนเผชิญหน้ากับเซียวหลางและคนอื่นๆจึงคิดว่าพวกเขาน่าจะชอบวิชานี้มากแต่ไม่คิดว่าจะได้รับความนิยมเกินคาดขนาดนี้
จากนั้นเขาสะบัดนิ้วส่งแสงเทพหลายสายพุ่งเข้าไปในทะเลจิตสำนึกของทุกคน “นี่คือวิชาระดับจักรพรรดิพวกเจ้ากลับไปฝึกเองเถอะ”
“ซ่อนกลิ่นอาย? ชื่อแปลกดี”
“ไม่ต้องสนใจชื่อหรอกใช้ดีก็พอ!”
ตอนนั้นผู้อาวุโสสามเซียวเจิ้นเฟยกล่าวขึ้น “ท่านประมุขตอนนี้จำนวนคนที่บ่มเพาะในตระกูลเพิ่มขึ้นมากควรจะจัดตั้งการทดสอบให้ตระกูลไหมเพื่อกระตุ้นให้ทุกคนตั้งใจฝึกมากขึ้น”
“การทดสอบแบบไหน?” เซียวเฉินถามพร้อมสะบัดมือถ้วยหลายใบปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนจากนั้นเขาหยิบน้ำเต้าเขียวออกมารินสุราลงในถ้วยให้เต็ม
“ข้าคิดว่าสามารถจัดแข่งขันประลองยุทธ์ได้ผู้ชนะและผู้ที่ได้อันดับสูงจะได้รับรางวัลพิเศษอย่างนี้ก็น่าจะกระตุ้นความกระตือรือร้นในการฝึกของทุกคนได้ดี!”
ผู้อาวุโสสามกล่าวจบก็ยกถ้วยดื่มสุราในคราวเดียวทันใดนั้นดวงตาเบิกกว้างกลิ่นอายบนร่างพุ่งทะยานขึ้นหลายขั้น ในชั่วพริบตาเปิดเส้นลมปราณเพิ่มขึ้นหลายเส้นเหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆก็เป็นเช่นเดียวกันต่างมองน้ำเต้าเขียวในมือเซียวเฉินด้วยความตกตะลึง
“สุราดีก็จริงแต่ห้ามดื่มมากเกินไปนะ!”
เซียวเฉินเตือนก่อนยกน้ำเต้าขึ้นดื่มอึกใหญ่สองสามอึก
“ท่านประมุขท่านหาสุราอันแสนอร่อยและแฝงไว้ด้วยพลังมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?”
เพียงดื่มหนึ่งถ้วยก็เปิดเส้นลมปราณเพิ่มหลายเส้นเทียบได้กับโอสถระดับสูงเลยทีเดียว!
“ใช้หินวิญญาณบริสุทธิ์ โอสถพลังเทพ โอสถวิญญาณ รวมถึงองุ่นราตรีที่ข้าปลูกเองและเมล็ดห้าธาตุ!”
เซียวเฉินตอบ
“อะไรนะ? โอสถ เมล็ดยังนำมาทำสุราได้อีกหรือแถมยังอร่อยขนาดนี้ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินเลย!”
ผู้อาวุโสห้าเซียวเจิ้นหนานอุทานด้วยความประหลาดใจ เขารูปร่างเตี้ยอ้วนกลม ดูร่าเริง ใบหน้ายิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาตอนนี้ยังขยับริมฝีปากละเลียดรสหวานในปาก
“ทั้งหมดนี้เป็นพลังของน้ำเต้าเขียวนี้มันสามารถกลั่นทุกสิ่งในโลกให้กลายเป็นสุราได้ยิ่งใช้วัตถุดิบหายากเท่าไรสุราที่กลั่นออกมาก็ยิ่งมีรสชาติเยี่ยมและพลังงานมหาศาลเท่านั้น!”
“ในโลกนี้มีสมบัติเช่นนี้ด้วยหรือ?” เซียวเจิ้นหนานตกตะลึงก่อนหน้าตาไม่อายกล่าว “ท่านประมุขขอแบ่งสุรานี้ให้ข้าอีกสักหน่อยเถิดนี่คือสุราที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยดื่มมา แม้แต่ ‘เมามายลวงฝัน’ ของโรงเตี๊ยมเฟิ่งอู๋หยวนยังสู้ไม่ได้!”
งานอดิเรกเดียวของเขาคือชิมสุรานานาชนิดตอนนี้ได้ชิมสุราดีเช่นนี้จึงรักไม่ยอมปล่อยมือ
“ได้สิ! แต่ห้ามดื่มมากเกินไปการพึ่งพาสิ่งภายนอกทะลวงขอบเขตเร็วเกินไปไม่ใช่เรื่องดี”
“ท่านประมุขวางใจได้ข้ารู้ดีถึงข้อเสียข้าแค่ต้องการเอาใจปากบ้างเป็นครั้งคราว!”
เซียวเจิ้นหนานยิ้มก่อนรีบหยิบน้ำเต้าสีดำที่ห้อยเอวยื่นให้เซียวเฉิน
“ท่านประมุขข้าก็อยากได้ด้วย!” ผู้อาวุโสใหญ่มองตาแป๋ว เลียริมฝีปาก
“ต้องรออีกสักพักครั้งนี้วัตถุดิบมีน้อยสุราที่กลั่นได้ก็ไม่มาก ต่อไปหากพวกเจ้าเจอสมุนไพรวิญญาณหรือผลวิญญาณอะไรก็เก็บกลับมาทั้งหมดข้าจะปลูกไว้ที่นี่ไม่ว่าจะกินหรือกลั่นสุราก็ใช้ได้หมด!”
“ดีมาก!”
ทุกคนพยักหน้า
เมื่อเห็นสุราใสถูกเทลงในน้ำเต้าของเซียวเจิ้นหนานทุกคนก็จ้องมองน้ำเต้าสีดำของกันและกันอย่างไม่วางตาแม้แต่เซียวหยุนที่ไม่ค่อยดื่มสุราก็ยังจ้องเขม็ง
เห็นดังนั้นเซียวเจิ้นหนานก็รู้สึกไม่ดีเลย
ตอนนั้นเซียวเฉินกล่าว “เรื่องการจัดแข่งขันประลองยุทธ์ที่ผู้อาวุโสสามเสนอข้าสนับสนุนตอนนี้คนส่วนใหญ่ยังอยู่จุดเริ่มต้นเดียวกันระบบเช่นนี้จะช่วยกระตุ้นให้พวกเขาฝึกฝนอย่างตั้งใจมากขึ้น!”
“แต่เรื่องวิธีดำเนินการและรางวัลให้พวกเจ้าผู้อาวุโสหารือกันเองหากตัดสินใจไม่ได้ก็มาหาข้าได้”
“ไม่ใช่แค่การทดสอบเมื่อจำนวนผู้ฝึกตนในตระกูลเพิ่มขึ้น กฎระเบียบของตระกูลก็ควรปรับปรุงให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นเรื่องเหล่านี้ต้องให้พวกเจ้าผู้อาวุโสช่วยกันดูแลมากขึ้น!”
ทุกคนพยักหน้า
ถูกต้องตระกูลในปัจจุบันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปหลายเรื่องควรปรับปรุงแล้วจริงๆ!