บทที่ 40: ท่านเอริคในตำนาน

"OK รับทราบครับผม ! " เมื่อได้รับคำสั่งสายตรงจาก 'ท่านเอริค' บอสใหญ่ผู้ลึกลับที่สุดในองค์กร

'ฉู่เฟิง' ก็อดไม่ได้ที่จะผิวปากอย่างอารมณ์ดี

ฮ่า ๆ ๆ !

ในที่สุดเขาก็จะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของท่านเอริคแล้ว ! มันช่างน่าตื่นเต้นจนเนื้อเต้น...

ต้องรู้นะว่าในแองเจิลกรุ๊ปเนี่ย แม้แต่ 'พี่หยาง' (หัวหน้าใหญ่) ก็ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาที่แท้จริงของท่านเอริคเลยสักครั้ง !

"โฮะ ๆ ๆ ! ลุยโลด ! " ฉู่เฟิงรีบระดมพล แล้วกระโดดขึ้นรถคู่ใจ เหยียบคันเร่งมิดไมล์ซิ่งฝ่าสายลมมุ่งหน้าไปยัง 'หยวนเหออพาร์ตเมนต์' ทันที

"ลูกพี่ฉู่ครับ... ท่านเอริคเรียกตัวด่วนขนาดนี้ หรือว่าทางนั้นเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น ? " ลูกน้องคนหนึ่งถามขึ้นด้วยสีหน้าเอือมระอาที่เห็นลูกพี่ตื่นเต้นออกนอกหน้า

ลูกพี่ฉู่ของพวกเขาช่างเก็บอาการไม่อยู่เอาซะเลย... ก็แค่จะได้เจอท่านเอริคแค่นั้นเองไม่ใช่เหรอ ? จำเป็นต้องดี๊ด๊าขนาดนี้ไหม ?

เพียะ !

ฉู่เฟิงตบกบาลลูกน้องไปทีหนึ่งด้วยความรัก(รุนแรง) แล้วมองด้วยสายตาเหยียดหยาม "แกจะไปรู้อะไร ! ท่านเอริคในตำนานน่ะ ทั้งปรีชาสามารถ ทั้งฉลาดเป็นกรด... เขาคือ 'อคราภิมหาอัจฉริยะ' เชียวนะโว้ย ! "

ไม่ใช่แค่อัจฉริยะทางการแพทย์ แต่ยังเป็นเทพเจ้าแห่งวงการแฮกเกอร์ที่หาตัวจับยาก

พี่หยางเคยบอกไว้ว่า ตั้งแต่ได้ท่านเอริคมาร่วมทีม ศักยภาพและฐานะทางการเงินของแองเจิลกรุ๊ปก็ก้าวกระโดดขึ้นแบบพลิกฝ่ามือ

พูดง่าย ๆ ก็คือ... ท่านเอริคคือ 'ไข่มุกราตรี' (สมบัติล้ำค่า) ที่ฟ้าประทานมาให้ชัด ๆ !

"อื้ม! ถึงแล้ว" รถหรูจอดสนิทที่หน้าอพาร์ตเมนต์ ฉู่เฟิงพาลูกน้องวิ่งขึ้นตึกด้วยความรวดเร็ว

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก...

ฉู่เฟิงเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน "เอ๊ะ ? หนูน้อย... ผู้ปกครองไปไหนล่ะจ๊ะ ? "

เขาเผลอก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เงยหน้ามองเลขที่ห้อง แล้วก้มมองที่อยู่ในมือถือสลับกันไปมาด้วยความงุนงง

เชี่ย ! ก็ไม่ได้มาผิดนี่หว่า

ตึกนี้ ชั้นนี้ ห้องเลขที่นี้ เป๊ะ ๆ เลย !

"ฉู่เฟิง" โต้วโต้วยืนกอดอกอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตสีดำขลับมองฉู่เฟิงด้วยสายตาเรียบเฉย... มุมปากกระตุกยิก ๆ

ไอ้ตัวฮาหลุดโลกนี่น่ะเหรอคือลูกน้องเขา ? คิดผิดหรือเปล่าเนี่ยที่เรียกมันมา ?

"เอ่อ... พี่ชื่อฉู่เฟิงครับหนูน้อย หนูคือ..." ฉู่เฟิงชะงักกึก จู่ ๆ สมองอันชาญฉลาด (หรือเปล่า ? ) ของเขาก็ประมวลผลบางอย่างได้ เขาจ้องมองเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มตรงหน้าด้วยสีหน้าเหมือนคนโดนฟ้าผ่ากลางกบาล

เชี่ย เชี่ย เชี่ย! อย่าบอกนะว่าเป็นอย่างที่เขาคิด ?

หางตาของฉู่เฟิงกระตุกรัว ๆ หลังจากหายช็อก เขาก็ลองถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงแปลกแปร่ง "...เอริค... ท่านเอริค ? "

โต้วโต้วตอบหน้านิ่ง "ผมเอง"

จากนั้นเขาก็เบี่ยงตัวหลีกทาง เดินด้วยขาสั้น ๆ มาหยุดยืนอย่างมั่นคงกลางห้องรับแขก แล้วออกคำสั่งเสียงเรียบ "จัดการเก็บกวาดไอ้หมอนั่นให้เรียบร้อยภายใน 3 นาที... อ้อ แล้วก็ส่งคนไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของ 'องค์กรอัคคีทมิฬ' ด้วย ถ้าพวกมันมีท่าทีจะลงมือกับแม่ผมเมื่อไหร่... ไม่ต้องรอคำสั่ง ฆ่าทิ้งซะ ! "

เด็กน้อยหน้าตาน่ารักตะมุตะมิ แต่กลับแผ่รังสีอำมหิต เย็นชา และเด็ดขาดออกมาในชั่วพริบตา...

ฉู่เฟิงเข่าอ่อนยวบแทบจะทรุดลงไปกราบ !

อ๊ากกก ! คุณพระช่วย ! พระเจ้าจอร์จ ! มหาเทพผู้สร้างโลกช่วยลูกด้วย ! นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง !

ฉู่เฟิงกรีดร้องโหยหวนในใจ ใครก็ได้ช่วยตบหน้าเขาบอกที... ว่าไอ้หนูหน้าแป้นแล้นตรงหน้านี้ คือท่านเอริคอัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานในตำนานจริง ๆ เหรอ ?

โลกใบนี้มันจะแฟนตาซีเกินไปแล้ว !

ถ้าท่านเอริคเทพซ่าขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่อดนม แล้วพวกคนแก่ที่ใช้ชีวิตมาหลายสิบปีอย่างพวกเขา... จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ? !

"ยืนบื้ออะไรอยู่ ? ไม่ได้ยินที่สั่งเหรอ ? " โต้วโต้วเงยหน้าขึ้น มองลูกน้องสมองทึบสามคนที่ยืนแข็งเป็นหินด้วยสายตาเอือมระอา เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะสั่งกำชับเสียงเข้ม "เรื่องตัวตนของผม ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด ! "

ฉู่เฟิง: "......"

วิญญาณเริ่มกลับเข้าร่าง เขาฝืนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วถามเสียงแหบแห้ง "ละ... แล้วถ้าพี่หยางถามล่ะครับ ? "

โต้วโต้วแสยะยิ้มมุมปาก "คุณคิดว่าไงล่ะ?" ตัวตนที่แท้จริงของเขา แม้แต่หยางชิงเฟิงก็ยังไม่รู้ การติดต่อสื่อสารทั้งหมด รวมถึงตอนที่เขาสมัครเข้ากลุ่มแองเจิลกรุ๊ป... ทุกอย่างทำผ่านระบบออนไลน์ แค่ได้ยินเสียง ไม่เคยเห็นหน้า

ฉู่เฟิง: "......"

โอเค ซึ้งเลย นี่มันคำถามฆ่าตัวตายชัด ๆ ไม่น่าถามเลยตู

"พวกนายสองคน! รีบจัดการเคลียร์พื้นที่เดี๋ยวนี้ ! แล้วก็จำใส่กะโหลกไว้ รูดซิปปากให้สนิท ไม่งั้น... ตาย ! " ฉู่เฟิงรีบสั่งงานลูกน้องทันที สองคนนั้นได้สติ รีบลากร่างชายชุดดำที่นอนแอ้งแม้งเหมือนหมาตายออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเคลียร์พื้นที่เสร็จเรียบร้อย ฉู่เฟิงก็หันมาฉีกยิ้มประจบเอาใจท่านเอริคตัวน้อย "เจ้านายครับ... ทางนี้เรียบร้อยแล้ว ท่านเอริคมีอะไรจะบัญชาอีกไหมครับ ? "

"ไม่มีแล้ว" โต้วโต้วปรายตามอง แล้วปิดประตูกระแทกใส่หน้าฉู่เฟิงทันที ปัง !

ภารกิจต่อไป... กล้องวงจรปิดในตึกนี้ รวมถึงหน้าหมู่บ้าน และถนนทุกสาย... ภาพไหนที่มีเงาของไอ้ชายชุดดำคนนั้นติดอยู่ เขาต้องจัดการลบหรือแก้ไขให้เกลี้ยง

โต้วโต้วเม้มปากแน่น นิ้วพรมลงบนคีย์บอร์ดรัวเร็ว

ตราบใดที่เขายังอยู่... เขาจะไม่ยอมให้หม่ามี้สุดที่รักต้องเจ็บตัวแม้แต่ปลายเล็บ ! แม้แต่ร่องรอยความอันตรายเพียงนิดเดียว ก็ห้ามมี !

ส่วนไอ้องค์กรอัคคีทมิฬนั่นน่ะเหรอ ? หึหึหึ ! (เดี๋ยวเจอกัน ! )