บทที่ 39: ห้ามมีเลือดนะ แม่กลัว

"ซูหลิงเฉิน" ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าเคร่งขรึม จ้องมองลูกชายเขม็ง พร้อมเรียกชื่อจริงเต็มยศ

"โต้วโต้ว แม่ยอมให้ลูกมีความลับของตัวเองได้นะ แต่ถ้าความลับนั้นมันร้ายแรงถึงขั้นเสี่ยงต่อชีวิตของลูกเมื่อไหร่... แม่ไม่ยอมเด็ดขาด ! "

การที่มีลูกชายฉลาดเกินวัยและเป็นอัจฉริยะ

ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ภูมิใจอยู่หรอก

แต่ถ้าอัจฉริยะเกินเบอร์และแก่แดดเกินตัวไปมากขนาดนี้... คนเป็นแม่ก็อดเหนื่อยใจไม่ได้

ความรู้สึกเหมือนกับว่า ถ้าเผลอคลาดสายตาไปนิดเดียว ลูกชายจะบินหนีหายไปไกลสุดขอบฟ้า...

เธอรับความเสี่ยงนี้ไม่ไหวจริง ๆ

"โธ่... หม่ามี้ฮะ..." หัวใจดวงน้อย ๆ ของโต้วโต้วกระตุกวูบ ถอนหายใจเบา ๆ

พอหม่ามี้เรียกชื่อจริงทีไร... งานเข้าทุกที

เขารีบเก็บความเจ้าเล่ห์กลับเข้ากรุ ปรับสีหน้าเป็นเด็กดีแสนซื่อ สบตาแม่แล้วตอบอย่างจริงจัง "หม่ามี้ฮะ โต้วโต้วสัญญาแล้วไงฮะ ว่าจะไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย และจะไม่พาตัวเองไปอยู่ในจุดที่อันตรายเด็ดขาด"

"ใช่ ลูกเคยสัญญาแล้ว แต่แม่เริ่มไม่แน่ใจแล้วสิว่าคำสัญญาของโต้วโต้วจะเชื่อถือได้แค่ไหน" น้ำเสียงของซูเสี่ยวเนี่ยนอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้หลอกง่าย ๆ

"บอกความจริงแม่มา... ลูกไปเอายาสลบชนิดรุนแรงพวกนี้มาจากไหน ? "

ของพรรค์นี้ แม้แต่ใน 'ตลาดมืด' ยังหาซื้อยากเลย แล้วลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอไปสรรหามาจากไหน ?

เอ๊ะ ? จู่ ๆ ภาพความทรงจำเลือนรางบางอย่างก็วาบขึ้นมาในหัว รวดเร็วเสียจนเธอจับต้นชนปลายไม่ถูก... ทำไมเธอถึงรู้ล่ะ ว่าของพวกนี้หาซื้อในตลาดมืดไม่ได้ ?

โต้วโต้วกระพริบตาปริบ ๆ เข้าไปกอดแขนแม่แล้วเอาหน้าถูไถออดอ้อน "หม่ามี้จำไม่ได้เหรอฮะ ? คราวก่อนหนูเคยเล่าให้ฟังแล้วไง ว่าหนูเคยร่วมงานกับนักวิจัยยาคนนึง... ก็ตอนนั้นแหละฮะ เขาให้ยาสลบป้องกันตัวหนูมาเป็นของแถม"

"อืม... จะว่าไปก็เหมือนคุ้น ๆ แฮะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนทำท่าครุ่นคิด สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้า

ลูกชายก็ยังเป็นลูกชายคนเดิม

แต่ทำไมเธอรู้สึกเหมือน... มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปนะ ?

"ต้องคุ้นอยู่แล้วสิฮะ ก็หนูเพิ่งพูดเรื่องนี้ไปเมื่อวานเอง ! " โต้วโต้วยังคงกระพริบตาแบ๊วส่งวิ้ง ๆ ให้แม่

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มหวาน แต่ในใจแค่นเสียง

เหอะ! เจ้าตัวแสบ... เห็นแม่แก่แล้วคิดว่าจะความจำเสื่อมหลอกง่ายงั้นเหรอ ?

"โอเค ! เรื่องนี้แม่จะยอมปล่อยผ่านไปก่อน แต่จำไว้นะ ห้ามทำอะไรเสี่ยง ๆ แบบนี้อีก เข้าใจไหม ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนใช้นิ้วดีดหน้าผากลูกชายดัง เปาะ !

โต้วโต้วร้องโอดโอย น้ำตาคลอเบ้า "งื้อ... หม่ามี้..." แต่ในใจลอบถอนหายใจโล่งอก

รอดตัวไปที... ขืนหม่ามี้ซักไซ้ต่อ เขาคงลำบากใจแย่ ไม่อยากโกหกแม่ แต่ก็พูดความจริงไม่ได้

"ไม่ต้องมาสำออย ! แม่ดีดเบานิดเดียว อย่ามาแสดงละคร" ซูเสี่ยวเนี่ยนลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่ข้างร่างชายชุดดำที่นอนสลบเหมือด ในใจมีม้าหมื่นตัววิ่งพล่าน อยากจะกระอักเลือดออกมาจริง ๆ

"ลูกรัก... แล้วเราจะเอายังไงกับไอ้หมอนี่ดี ? "

เธอใช้เท้าเขี่ยๆ ร่างนั้นอย่างใช้ความคิด

ถ้าจะฆ่าปิดปาก แล้วทำลายศพ... มันจะดูโหดเหี้ยมอำมหิตไปไหมนะ ?

"หนูจัดการเองฮะ ! " โต้วโต้วอาสา ขาสั้น ๆ เดินไปหยุดข้างร่างชายชุดดำ ก้มลงตรวจสอบสภาพอย่างละเอียด แล้วเงยหน้าบอกแม่ "หม่ามี้ฮะ... หม่ามี้ไม่คิดบ้างเหรอฮะ ว่าอาการความจำเสื่อมของหม่ามี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับไอ้องค์กรอัคคีทมิฬอะไรนี่จริง ๆ ก็ได้ ? "

ความจริง... เขาก็อยากให้หม่ามี้จำเรื่องราวในอดีตได้นะ !

ถึงจะเป็นเด็กอัจฉริยะแค่ไหน แต่เขาก็เป็นแค่เด็กตัวกะเปี๊ยก...

เขาขาดความอบอุ่นจากพ่อนะรู้ไหม !

ซูเสี่ยวเนี่ยนมุมปากกระตุก หันขวับมาดุ "ซูหลิงเฉิน ! ลูกกำลังจะบอกว่า... ที่ไอ้คนชั่วนี่บุกเข้ามา เป็นเพราะแม่ไปกวักมือเรียกมันมางั้นสิ ? "

อึก! ก็... น่าจะใช่นะฮะ ?

โต้วโต้วเงียบกริบ รีบฉีกยิ้มประจบเอาใจ เปลี่ยนคำพูดทันควัน "ไม่ใช่อย่างนั้นฮะ ! หมอนี่มันตาถั่ว ! มันจำคนผิดแน่นอนฮะ ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนพยักหน้าพอใจ "ดีมาก ! ลูกแม่รู้ใจแม่ที่สุด... งั้นแม่ฝากจัดการหมอนี่ต่อด้วยนะ แต่ขออย่างเดียวนะลูก..." เธอเว้นจังหวะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ห้ามมีเลือดนะ แม่กลัวเลือด"

พูดจบ คุณแม่จอมโหด (ที่เพิ่งเหยียบคอคนสลบ) ก็หันหลังเดินหาวหวอด ฮ้าววว กลับเข้าห้องนอนไปอย่างหน้าตาเฉย ทิ้งภาระไว้ให้ลูกชายวัยหกขวบ

โต้วโต้ว: "......"

กุมขมับ !

หม่ามี้ฮะ... หม่ามี้จะชิลเกินไปแล้วนะฮะ !

หนูก็เป็นแค่เด็กตัวกะเปี๊ยกเหมือนกันนะฮะ... หนูก็กลัวเลือดเหมือนกันนะเออ !